«Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст ва онҳо як ҷисм хоҳанд шуд» (Эфсӯсиён 5:31). Танҳо як идеали издивоҷ дар тамоми Навиштаҳо вуҷуд дорад, ва он як мард ба як зан пайваст аст. Ҳеҷ гоҳ мо фикреро намегирем, ки мо бояд шарикони гуногунро пеш аз интихоби дуруст санҷем. Мо мебинем, ки интихоби шарик аксар вақт аз ҷониби волидон ё баъзан ҳамчун мукофот сурат мегирифт; аммо пешниҳод дар Аҳди Ҷадид барои ду нафар аст, ки бо иродаи озоди худ якҷоя шаванд; аммо ҳамчунин дар иродаи Худованд. «Вай озод аст, ки бо ҳар кӣ хоҳад издивоҷ кунад; танҳо дар Худованд» (1 Қӯринтиён 7:39). Ин амали маъмулӣ дар Калисои Масеҳӣ аст ва ба Навиштаҳо мувофиқ аст.
Издивоҷ барои одамони баркамол аст; мардон ва занон (на писарон ва духтарон), ки қодиранд як воҳиди оилавии алоҳидаро ташкил диҳанд, ки ҳам аз ҷиҳати молиявӣ ва ҳам аз ҷиҳати ахлоқӣ мустақил бошанд.
«Аз ин рӯ, мард падару модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст ва онҳо як ҷисм хоҳанд шуд» (Ҳастӣ 2:24). Хоҳишҳои табиии мо метавонанд ба осонӣ моро ба ҳолати нодуруст, ҳатто хатарнок баранд. Хусусан вақте ки мо ҷавон ҳастем, ба осонӣ бовар кардан мумкин аст, ки мо шахси дурустро ёфтаем, ки ҳукми мо хира мешавад, агар нобино набошад. Бисёриҳо буданд, ки тавассути қарори беандеша ба муносибати ғамангез ё аз роҳи садоқат ба Худованд ва итоат ба Каломи Ӯ дур шудаанд.
Аз 1 Таслӯникиён 4, равшан аст, ки рақобат байни ду нафар барои як шарик аз ҷониби Худо нафрат дорад. Ин чизест, ки мо бояд бодиққат баррасӣ кунем. «То ҳеҷ кас аз ҳад нагузарад ва бародари худро дар ин масъала фиреб надиҳад» (ояти 6). Бисёре аз ҳикояҳои ишқӣ ду мардро дар бар мегиранд, ки барои муҳаббати як зан ё баръакс рақобат мекунанд. Ин набояд бо онҳое бошад, ки мехоҳанд дар ин масъалаҳо аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шаванд.
Дар Масалҳо 30, Огур дар бораи се чизе сухан меронад, ки барои ӯ хеле аҷибанд; яке аз инҳо «роҳи мард бо духтар» аст! Ишқи интихоби шарик ва тарзи ба амал омадани ин ба мо, ки аз ҷониби Худо роҳнамоӣ мешавад, барои шахсони гуногуни ҷалбшуда чизи хеле махсус аст. Худованди мо тамоми шаб дар дуо буд, пеш аз он ки шогирдони Худро интихоб кунад; ва барои роҳнамоӣ шудан ба иродаи Худо мо бояд ба ҳамин монанд дар дуо машқ кунем.
Дар ин масъалаҳо барои мард ва зан нақши гуногун вуҷуд дорад. Мард масъулияти ташаббус нишон доданро дорад, зан масъулияти посух додан ё надоданро дорад, чунон ки Худованд роҳнамоӣ мекунад. Аз ин рӯ, мард вазифа дорад, ки пеш аз дахолат ба ҳаёти хоҳар бо сабр ба Худованд интизор шавад; ва зан бо дуо ба Худованд интизор шавад, то Ӯ интихоби Худро ба ӯ диҳад.
Истилоҳи «ошиқ шудан» аксар вақт вақте истифода мешавад, ки як ҷуфт дӯстӣ карданро оғоз мекунанд; ин метавонад сатҳӣ бошад, ва мо бояд аз ин мафҳум эҳтиёткор бошем, зеро он фикри эҳсосоти беназоратшударо медиҳад. Мо метавонем ба осонӣ аз табиати кӯҳнаи худ дар як ишқи оддӣ танҳо аз сабаби ҷалби ҷисмонӣ, аз сабаби доимо дар ширкати дигаре будан, ё ҳатто аз сабаби фишори беасос аз атрофиён роҳнамоӣ шавем. Баъзеҳо дӯст медоранд, ки ҳамчун миёнарав амал кунанд, ҷуфтҳоеро ташвиқ мекунанд, ки онҳо фикр мекунанд, ки барои ҳамдигар мувофиқанд. Ин як бозии хатарнок аст ва натиҷаҳои ғамангези зиёде доштааст.
Муҳаббати муносибати издивоҷ як амали ирода аст, ки таҳти роҳнамоии Устоди мо қарор дорад. Қарори оқилона ва доимӣ, ки бо назардошти баркамол масъалаҳои мавҷуда қабул карда мешавад ва дар ҳар фишор ва ҳолатҳое, ки метавонанд боиси «аз муҳаббат афтодан»-и ҷуфт шаванд, устувор хоҳад буд. Худованд фармудааст, ки издивоҷ барои ҳаёт аст, ва агар мо баракати Худовандро хоҳем, бояд дастурҳои Ӯро риоя кунем. Ин дурӯғи шайтон аст, ки мо метавонем бо каси дигар хушбахт бошем. Мо бояд пичир-пичирҳои нозуки ӯро рад кунем.
БЕҲТАРИНИ ХУДО
Савол ба миён меояд: «Оё ман издивоҷ мекунам ва бо кӣ?» Фишорҳои атрофи мо аз ҳамсолон, волидон ва ҷаҳон дар маҷмӯъ аксар вақт хеле қавӣ мебошанд. Аз ҷавонон интизор меравад, ки аз синни хеле барвақт дӯстдухтар ё дӯстписар дошта бошанд, ва агар надошта бошанд, онҳо ноком ҳисобида мешаванд. Муносибат бо духтар ё писар ҳамчунин метавонад ҳамчун ифодаи эго ва бартарӣ дар ҷавононе истифода шавад, ки мехоҳанд бо шарик дида шаванд. Ин метавонад танҳо як кори маъмулӣ бошад, «ҳамаи дигарон ин корро мекунанд, пас ман ҳам ин корро мекунам.» Мо бояд дарк кунем, ки ҷавонон хоҳишҳои табиӣ доранд, ки бо аъзоёни ҷинси муқобил дар синни худ бошанд. Тарси «дар раф мондан», зоҳиран номатлуб, бо доғи воқеие, ки ин метавонад ба бор орад, ҳамчунин метавонад баъзеҳоро водор кунад, ки барои издивоҷ бо касе ноумед шаванд.
Чӣ гуна ҷавон худро аз ин майдони минаҳо мегузаронад? - Биёед ба чанд савол ҷавоб диҳем.
Аввалан, масеҳӣ шахсест, ки ҳаёти худро ба Худованд Исои Масеҳ бахшидааст ва таҳти ҳукмронӣ ва роҳнамоии Ӯ қарор гирифтааст. Агар дар дили худ мо ба Ӯ воқеан таслим шуда бошем, пас хоҳишҳои худи мо ё нақшаҳои атрофиён ҳеҷ аҳамияте надоранд. Танҳо иродаи Ӯ ҳадафи ман хоҳад буд ва танҳо иродаи Ӯ БЕҲТАРИН аст.
ОЁ ХУДО БЕҲТАРИНРО БАРОИ МАН МЕХОҲАД?
Агар ман масъалаи издивоҷи худро ба Худо супорам, оё ман бояд бо касе, ки ҳеҷ кас намехоҳад, қаноат кунам? Оё ман ҳеҷ гоҳ издивоҷ мекунам? Оё ман шояд бисёр лаззатҳоро аз даст медиҳам? Биёед дар бораи Худои худ фикр кунем!
Ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ҳамкорӣ мекунад (Румиён 8:28). Бигзор Худованд бузург бошад, ки аз шукуфоии бандаи худ лаззат мебарад (Забур 35:27). Аз Худованд лаззат бар, ва Ӯ хоҳишҳои дили туро ба ту хоҳад дод. Роҳи худро ба Худованд супор; ба Ӯ низ эътимод кун; ва Ӯ онро ба амал хоҳад овард (Забур 37:4-5).
Ҳар қадаре ки мо Падари худро бештар бишносем ва ба Ӯ эътимод кунем, ҳамон қадар бештар таҷриба мекунем, ки Ӯ танҳо тӯҳфаҳои хуб ба фарзандони худ медиҳад. Ӯ медонад, ки оё мо беҳтарин барои издивоҷ ҳастем ё не, ва Ӯ медонад, ки чӣ гуна мо метавонем ба Ӯ беҳтарин хидмат кунем. Аз ин рӯ, агар мо муҷаррад бимонем, медонем, ки иродаи Ӯ беҳтарин аст – дар ҳақиқат, дар 1 Қӯринтиён 7, Павлус мегӯяд, ки муҷаррад мондан беҳтар аст. Агар Ӯ хоҳад, ки мо издивоҷ кунем, Ӯ пеш аз таваллуди мо барои мо шарик омода кардааст ва Ӯ беҳтарин медонад, ки чӣ гуна моро ба ҳам орад.
АГАР МО ИН КОРРО БО РОҲИ ХУДО КУНЕМ, ОЁ ДИЛГИРКУНАНДА ХОҲАД БУД?
Худо ҳамаи чизҳои хуберо, ки мо бо ишқбозӣ алоқаманд мекунем, офаридааст: муҳаббат, шодӣ, хушбахтӣ ва ҷалби ҷисмонӣ ва рӯҳии ҷинси муқобил. Танҳо бо роҳнамоии иродаи Худо ин чизҳо пурра лаззат бурда мешаванд, агар мо интихоби шарики худро ба Худо вогузорем: интихоби Ӯ ва дар вақти Ӯ.
Ҷавонон, бо ҳамаи фишорҳое, ки шумо дучор мешавед, оё шумо омодаед, ки ин роҳро тай кунед?
Ҳамчун як ҷавон, ман дарсҳои зиёдеро омӯхтам. Ман фикр мекардам, ки ҳамаи ҷавобҳоро медонам, аммо дар синни ҳабдаҳсолагӣ ман дарк кардам, ки бояд муносибати худро ба ин мавзӯъ комилан аз нав дида бароям. Ман ба хулосае омадам, ки Худо медонист, ки барои ҳаёти ман чӣ беҳтарин аст ва агар Ӯ мехост, ки ман издивоҷ кунам, Ӯ маро ба шахси дуруст роҳнамоӣ мекард, вақте ки вақти Ӯ дуруст буд. Ман намехостам коре кунам, ки маро аз гирифтани беҳтарини Ӯ боздорад. Ман дарк кардам, ки Худо медонист, ки чӣ гуна ба ман зан диҳад, агар ин иродаи Ӯ бошад, аз ин рӯ ман тасмим гирифтам, ки то он даме, ки аз иродаи Худованд мутмаин набошам, худро ба ҳеҷ кас вобаста намекунам. (Ман мутмаин будам, ки дар чунин масъалаи муҳим ман ҳеҷ шакке нахоҳам дошт.) Ман барои худ як қоидаи оддӣ гузоштам, ки то он даме, ки аз иродаи Худо мутмаин набошам, бо ҳеҷ духтаре танҳо берун намеравам ё ба ӯ дилбастагӣ нишон намедиҳам. Бо ин роҳ ман аз он ки аз як хоҳиши лаҳзавӣ барангехта шавам, пешгирӣ кардам.
Ман мутмаинам, ки барои ҳар яки мо ин гуногун хоҳад буд, аммо Худо маро аз орзуҳои ваҳшиёнатарини ман бо зани зебо, як вохӯрии ошиқона ва ягонагии эҳсос ва мақсад мукофотонид, ки барои он мо доимо ба Ӯ шукр мегӯем. Мо аксар вақт соатҳоро дар ёдбуди тарзи шиносоии худ мегузаронем ва дидани тарзи кори Худованд хеле лаззатбахш аст. Бо додани ин тафсилоти шахсӣ, ман аввалин шуда иқрор мешавам, ки аз ҷониби ман бисёр нокомиҳо буданд, аммо аз ин ман мутмаинам - пас аз супурдани роҳи худ ба Худованд, Ӯ маро ноумед накард.
Чунон ки дидем, идеали Навиштаҳо ин аст, ки як мард ба як зан пайваст бошад, ва ман мехостам ба занам бигӯям, ки ҳеҷ гоҳ ба дигаре меҳр нишон надодаам, аммо аз сабаби иродаи худ ва набудани фаҳмиш ин тавр нест.
Худо медонист, ки ба ман зан лозим аст ва мо метавонем ба Худованд беҳтар якҷоя хидмат кунем, на алоҳида, ва иродаи Ӯ беҳтарин аст. Ба Худо дуо кунед, то роҳи Худро ба шумо нишон диҳад; қарор надиҳед, ки чӣ мехоҳед ва сипас дар бораи он дуо кунед. Дуо кунед, ки Ӯ фикри Худро ба шумо равшан кунад ва сипас шумо метавонед ба Ӯ шукр гӯед, вақте ки Ӯ ҷавоб медиҳад.
