Худо, Каломи Ӯ ва муносибатҳо
Яке аз хусусиятҳои беназири Навиштаҳо ин аст, ки он ба муҳити ман ҳамон қадар дахл дорад, ки ба шумо дар атрофи шумо дахл дорад. Шароитҳои мо метавонанд гуногун бошанд ва одамоне, ки мо бо онҳо тамос дорем, комилан якхела нестанд, аммо Худо ва Каломи Ӯ бар асоси ягон меъёр тағйир намеёбанд. Он чизе, ки Ӯ додааст, ба шумо ҳамон қадар дахл дорад, ки ба ман дахл дорад. Ҳеҷ чиз ба арзиш ва аҳамияти Китоби Муқаддас баробар нест. 66 китоби он ҳамчун ҳақиқати ошкоршудаи Худо танҳо меистанд.
Мо мебинем, ки гурӯҳҳо ба принсипҳои Навиштаҳо ҳамла мекунанд. Мутаассифона, ин ҳатто калисоҳо ва созмонҳои ба истилоҳ масеҳиро дар бар мегирад. Оё Каломи Худо тағйир ёфтааст? Оё Китоби Муқаддас ва, аз ин рӯ, худи Худо кӯҳна шудаанд? Не! Ӯ «дируз, имрӯз ва то абад як хел аст» (Ибриён 13:8 NKJV).
Ба ҳамин монанд, мушкилоти инсон ва гуноҳи ӯ дар тӯли солҳо тағйир наёфтаанд. Аз афтодани Одам дар боғ, ки дар Ҳастӣ 3 сабт шудааст, то доварии тахти бузурги сафед дар Ваҳй 20, инсон дар нофармонии худ кӯшиш кардааст ва кӯшиш хоҳад кард, ки хоҳишҳои худро берун аз Худо қонеъ кунад.
Тавре ки ҳамеша буд ва хоҳад буд, танҳо як роҳ барои инсон барои муносибат бо Худо вуҷуд дорад: танҳо бо имон! Нокомӣ дар имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ — дарк кардани ҳолати гуноҳкории худ ва ба Ӯ барои наҷот тавассути кори анҷомёфтаи Ӯ дар Ҷолҷото эътимод кардан — боиси абадият дар кӯли оташ хоҳад шуд.
Бо дарназардошти ин, чӣ нигаронӣ бояд шумо ва ман барои шахсони наҷотнаёфта дар атрофи мо, хоҳ дар оилаҳо, мактабҳо, ҷойҳои корӣ ё ҳамсоягиҳои мо дошта бошем? Оё мо бояд бо беимонон муносибат дошта бошем? Оё чизҳое ҳастанд, ки дар робита бо онҳое, ки наҷотнаёфтаанд, набояд анҷом дод? Мақолаҳои ин маҷалла дар посух додан ба ин саволҳо муфиданд.
Дар хотима, қайд кунед, ки мо набояд бо имондороне ки дар гуноҳ зиндагӣ мекунанд, ба монанди шахси зинокор, тамаъкор, бутпараст, дашномдиҳанда, майзада ё ғоратгар, ҳамроҳӣ кунем. Ба мо гуфта шудааст, ки «ҳатто бо чунин шахс хӯрок нахӯрем» (нигаред ба 1 Қӯринтиён 5:9-11). Аммо, мавзӯи мақолаҳои асосии мо дар ин шумора ба муносибатҳои байни имондорон ва беимонон маҳдуд аст.
Худо Каломи Худро ба дил ва ақли шумо баракат диҳад.
