1 Қӯринтиён 9:27
Кӣ зери чашм зад? Павлус буд! Кӣ Павлусро зери чашм зад? Павлус зад! Ӯ ин корро одат карда буд.
«Ман ҷисми худро зери чашм латукӯб мекунам ва онро ғуломвор мебарам». Ин калима аз ҳупопион, «қисми рӯй дар зери чашм» меояд.
Эй масеҳии азиз, ин ҷанг арзанда аст. Ин ҷангест, ки шуморо тамоми умри боқимондаатон дар ин ҷо нигоҳ медорад. Фикр накунед, ки агар шумо ба ӯ як зарбаи сахт зери чашм занед, ӯро барои ҳамеша аз кор баровардаед. Аз ин хеле дур: шумо хоҳед дид, ки «марди кӯҳна» дар муддати кӯтоҳ боз бармехезад ва ба кор медарояд. Ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ, ҳатто барои як лаҳза, нагузоред, ки ҷисми шумо шуморо ғуломвор барад, вагарна шумо онро кори сахту талх хоҳед ёфт. Нагузоред, ки ҷисми шумо шуморо зери чашм занад: бисёр сарбозони хуби Исои Масеҳ маҳз бо ҳамин роҳ барои хидмат ношоям шудаанд. Аммо агар шумо кӯшиш кунед, хоҳед ёфт, ки шумо барои ҷисм мувофиқ нестед. Шумо мисли Павлус як бор фарёд хоҳед зад: «Эй марди бадбахт, ки ман ҳастам! Кӣ маро аз ҷисми ин марг раҳо хоҳад кард?» бо фарёди пирӯзӣ: «Худоро ба воситаи Исои Масеҳ, Худованди мо, шукр мегӯям» (Румиён 7:24-25). Бале, ба Худованд ошкоро бигӯед, ки шумо худатон барои ҷанг ҳеҷ қуввае надоред ва Ӯ бояд ҳамаашро кунад. Худро бе қайду шарт ба Ӯ супоред; ва он гоҳ, *он гоҳ*, шумо метавонед «ӯро зери чашм занед ва ӯро ғуломвор баред».
Мубориза барои андешаҳои мо
Оё дар ёд доред, ки дар ҷои дигар гуфта шудааст,
«ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир кардан» (2 Қӯринтиён 10:5).
Калимаи юнонии «асир кардан» дар ин ҷо дар юнонӣ кори тамоман дигар аст, ки дар 1 Қӯринтиён 9:27 барои «тобеъ кардан» истифода шудааст. Ин калима дар 2 Қӯринтиён 10 аз калимае гирифта шудааст, ки маънои «найза партофтан»-ро дорад. Шояд аз он сабаб аст, ки *андешаҳои* мо ин қадар душворфаҳм, ин қадар душвор ба даст оварда мешаванд, ки Рӯҳи Худо ин калимаро, ки дар бораи партофтани найза нақл мекунад, истифода мебарад. Аммо, Худоро шукр, на танҳо имкон дорад, ки ҷисмро ғуломвор барад, балки ҳатто ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир кунад; ва ин, ман фикр мекунам, аз ҳама душвортарин аст.
Берун аз бахшиш: Ҳукмронӣ бар гуноҳ
Эй ҳамсарбози азизи Исои Масеҳ, биёед бо чизе камтар аз ин қаноат накунем. Хуб аст, бениҳоят хуб аст, ки гуноҳҳои мо бахшида шаванд. Ҳеҷ гоҳ наметавонем аз ситоиш ва шукргузорӣ барои ин даст кашем: ин мувофиқи сарвати файзи Ӯст (Эфсӯсиён 1:7). Аммо дар боби навбатии Эфсӯсиён мо «сарвати зиёди файзи Ӯро» меёбем. Саҳифаи аввали Аҳди Ҷадид ба мо мегӯяд, ки чизе бештар аз бахшиши гуноҳҳои мо вуҷуд дорад:
«Номи Ӯро Исо хоҳӣ номид, зеро Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод». На танҳо аз ҷазои онҳо, балки аз худи гуноҳҳои мо.
«Гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард» (Румиён 6:14).
Айнан ин аст: «Гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард».
Амалисозии принсип
Пас, хонандаи азиз, ба намунаи ҳавворӣ Павлус пайравӣ кунед ва одат кунед, ки ҷисми худро зери чашм занед (на айнан, мисли роҳибони қадим) ва онро ғуломвор баред: то он чиро, ки шумо ба он мегӯед, иҷро кунад: то ба шумо-марди нав-тобеъ бошад. Ва дар хотир доред, ки ҳамааш ба воситаи файз ва қудрати Худованди мо Исои Масеҳ аст.
Қудрати дуои доимӣ
Ин калима танҳо дар як маврид дар Аҳди Ҷадид истифода шудааст, ва он дар Луқо 18:5 аст. Шумо зани бевазанеро дар ёд доред, ки пайваста ба назди доваре мерафт, ки аз Худо наметарсид ва ба одам эҳтиром намегузошт. Ӯ мехост, ки ӯро аз душманаш интиқом гирад, аммо дар аввал ӯ намехост. Аммо баъдтар ӯ ба худ гуфт,
«Агар ман ҳам аз Худо натарсам ва ба одам эҳтиром нагузорам, ба ҳар ҳол азбаски ин маро ба ташвиш меорад, ман ӯро интиқом хоҳам гирифт, то ки ӯ бо омадани доимӣ маро комилан озор надиҳад» (Тарҷумаи нав).
Ҷаноби Дарби тарҷума карданро дӯст намедошт, ки довар метарсад, ки зани бева ӯро зери чашм мезанад ё чашмашро сиёҳ мекунад, чунон ки луғат мегӯяд, ки онро тарҷума кардан мумкин аст. Ва ман ҷаноби Дарбиро айбдор намекунам; аммо, ин ҳамон чизест, ки Рӯҳи Худо навиштааст, то моро ташвиқ кунад, ки дар дуои доимӣ биёем, ва биёем, ва боз биёем; ва ҳеҷ гоҳ ба андешаҳои бади ноумедӣ таслим нашавем. Мо бояд ҳамеша дуо кунем ва аз худ набароем. Ва дар ёд доред, ки дар Ишаъё 62:6-7 мехонем,
«Эй шумо, ки ёддошти Худованд ҳастед, хомӯш набошед, ва ба Ӯ оромиш надиҳед, то даме ки Ӯ Ерусалимро барқарор кунад ва онро дар замин ситоиш гардонад» (ҳошия).
Фикр кунед, ки Худованд худаш ба мо мегӯяд, ки «ба Ӯ оромиш надиҳед!» Баъди ҷанг қариб ғайриимкон буд, ки ба Чин сафар кунем. Ман хеле мехостам ва дар бораи як киштии хурде шунидам, ки ба Шанхай мерафт. Он ҷои мусофирбарӣ надошт, аммо киштӣ буд ва ба Чин мерафт. Ҳар рӯз ман ба он идораи киштиронӣ мерафтам ва чипта мепурсидам. Марди масъул хеле хушмуомила буд, аммо ҳамеша маро рад мекард: аммо рӯзи дигар ман боз бармегаштам. Ниҳоят ӯ ба ман гуфт: «Барои шумо ин қадар зуд-зуд ба назди ман омадан бояд хеле душвор бошад: танҳо рақами телефонатонро ба ман диҳед ва ман ба шумо занг мезанам, вақте ки медонам, ки оё мо метавонем ба шумо чипта диҳем ё не». Ман ба ӯ итминон додам, ки дар он вақт ба ҷуз гирифтани он чипта кори дигаре надоштам ва ҳар рӯз ба назди ӯ меомадам - ман ба ӯ оромиш намедодам. Рӯзи дигар мо чиптаҳои худро гирифтем. Аммо кӣ фикр мекард, ки Худованди Қодири Мутлақ бо мо чунин сӯҳбат мекунад? Оҳ, мо дар бораи дуои ҳақиқӣ чӣ қадар кам медонем ва дар бораи дили Худои худ чӣ қадар кам медонем!
