«Ҳамаи ғамҳои худро бар Ӯ партоед; зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад.» (1 Петрус 5:7)
Ман дар ёд дорам, ки модаре назди ман омада гуфт: «Барои шумо ин тавр сухан гуфтан осон аст; агар шумо бори маро медоштед, онро ба Худованд партофта наметавонистед.»
«Чаро, бори шумо ин қадар бузург аст, ки Масеҳ онро бардошта наметавонад?» — пурсидам ман.
«Не; барои Ӯ бардоштан он қадар бузург нест; аммо ман онро ба Ӯ гузошта наметавонам.»
«Ин айби шумост,» — ҷавоб додам ман; ва ман бисёр одамонро бо борҳо мебинам, ки ба ҷои он ки танҳо бо онҳо назди Ӯ биёянд, онҳоро ба пушти худ сахттар мебанданд ва зери бори худ мубориза бурда мераванд. Ман аз ӯ табиати мушкилашро пурсидам, ва ӯ ба ман гуфт.
«Ман як писари ягона дорам, ки дар рӯи замин саргардон аст. Ман намедонам, ки ӯ дар куҷост. Агар ман медонистам, ки ӯ дар куҷост, ман тамоми ҷаҳонро барои ёфтани ӯ мегаштам. Шумо намедонед, ки ман он писарро чӣ қадар дӯст медорам. Ин ғам маро мекушад.»
«Чаро шумо ӯро назди Масеҳ бурда наметавонед? Шумо метавонед ба Ӯ дар тахт бирасед, ҳатто агар ӯ дар дуртарин гӯшаи ҷаҳон бошад. Биравед ва ба Худо дар бораи ҳама мушкилоти худ нақл кунед, ва Ӯ гуноҳи ӯро мегирад, ва на танҳо ин, балки агар шумо ӯро ҳеҷ гоҳ дар замин набинед, Худо метавонад ба шумо имон диҳад, ки шумо писари худро дар осмон хоҳед дид.»
Ва он гоҳ ман ба ӯ дар бораи модаре нақл кардам, ки дар қисмати ҷанубии Индиана зиндагӣ мекард. Чанд сол пеш писараш ба ин шаҳр омад. Ӯ ахлоқгаро буд. Дӯстони ман, инсон бояд дар ин шаҳри бузург бештар аз ахлоқ такягоҳ дошта бошад. Ӯ дер дар ин ҷо набуд, ки гумроҳ шуд. Ҳамсояе тасодуфан ба ин ҷо омад ва ӯро як шаб дар кӯчаҳо маст ёфт.
Вақте ки он ҳамсоя ба хона рафт, аввал фикр кард, ки дар ин бора ба падари писар чизе намегӯяд, аммо баъдтар фикр кард, ки вазифаи ӯст, ки ба ӯ бигӯяд. Аз ин рӯ, дар байни мардум дар кӯчаи шаҳраки хурди худ ӯ падари писарро ба як тараф кашид ва ба ӯ гуфт, ки дар Чикаго чӣ дидааст. Ин зарбаи даҳшатнок буд.
Вақте ки кӯдакон он шаб ба хоб рафтанд, ӯ ба занаш гуфт: «Занак, ман хабари бад дорам. Имрӯз аз Чикаго хабар гирифтам.» Модар дар як лаҳза кори худро партофт ва гуфт: «Ба ман бигӯед, ки чӣ шуд.» «Хуб, писари моро дар кӯчаҳои Чикаго маст дидаанд.»
Ҳеҷ кадоме аз онҳо он шаб нахобиданд, аммо бори худро ба Масеҳ бурданд, ва тақрибан субҳ модар гуфт:
«Ман намедонам чӣ тавр, намедонам кай ё дар куҷо, аммо Худо ба ман имон додааст, ки писари мо наҷот хоҳад ёфт ва ҳеҷ гоҳ ба қабри майзада нахоҳад расид.»
Як ҳафта пас, он писар Чикагоро тарк кард. Ӯ наметавонист бигӯяд, ки чаро — қувваи ноаён ӯро ба хонаи модараш бурд, ва аввалин чизе, ки ӯ ҳангоми аз остона гузаштан гуфт, ин буд:
«Модар, ман ба хона омадам, то аз шумо хоҳиш кунам, ки барои ман дуо кунед;» ва дере нагузашта ӯ ба Чикаго баргашт, як нури дурахшон ва тобон.
Агар шумо чунин боре дошта бошед, падарон, модарон, онро ба Ӯ биёред ва бар Ӯ партоед, ва Ӯ, Табиби Бузург, дилҳои шикастаи шуморо шифо хоҳад дод.
Д.Л.М.″ }
