Хушхабар–Июл/Август 2015 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Фоида ё зарар?
Киштии пур аз одамон дар дарёи Миссисипи шино мекард. Бисёре аз мусофирон конканҳое буданд, ки аз конҳои тиллои шимолу ғарб бармегаштанд. Ногаҳон киштӣ ба чизе бархӯрд ва ғарқ шудан гирифт. Мусофирон наҷотдиҳандаҳоро гирифта, қаиқҳои наҷотдиҳандаро пур карданд. Баъзеҳо ба об ҷаҳида, ба соҳил шино карданд.
Як марде, ки ҷаҳида буд, ҳамин ки ба об афтод, мисли санг ғарқ шуд. Вақте ки ҷасади ӯро ёфтанд, диданд, ки ҷайбҳояш аз тиллои конканҳо пур буд. Барои чанд дақиқа ӯ тамоми сарватеро, ки метавонист ба даст орад, дошт, аммо ин ба ӯ ҳаёташро арзиш дод. Оё ин арзиш дошт?
Оё шумо кӯшиш мекунед, ки ҳаёти худро бо сарват ё лаззат пур кунед, ки дар ниҳоят шуморо нобуд хоҳад кард? Чӣ интихоби бад! Исо гуфт: «Зеро одамро чӣ фоида, агар вай тамоми ҷаҳонро ба даст орад, вале ҷони худро аз даст диҳад? Ё одам барои ҷони худ чӣ фидияе хоҳад дод?» (Марқӯс 8:36-37 NKJV).
Хабари бад ин аст, ки мо ҳама ин интихоби нодурустро кардаем. Ҳамаи мо бар зидди Худо гуноҳ кардаем ва сазовори марг ҳастем (Румиён 3:23). Хабари хуш ин аст, ки «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15). «Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост» (Румиён 6:23).
Нагузоред, ки чизе шуморо аз интихоби ҳаёти ҷовидонӣ боздорад. Имрӯз ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ эътимод кунед! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
Ин мақола дар шакли рисола аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
