«Агар ҳузури Ту наравад,» Мусо ба Ӯ ҷавоб дод, «моро аз ин ҷо боло набар.» (Хуруҷ 33:15)
Мумкин аст, ки муваффақиятро таҷриба кард ва дар айни замон аз ҳузури Худо маҳрум буд. Агар муваффақият барои шумо муҳим бошад, шумо метавонед ба интихоби дастовардҳо бар муносибати худ бо Худо майл кунед. Худо пешниҳод кард, ки фариштаеро бо исроилиён фиристад, вақте ки онҳо ба Замини Ваъдашуда дохил мешуданд, то муваффақияти онҳоро дар ҳар як кор таъмин кунад. Ҳеҷ артише наметавонист ба онҳо муқобилат кунад. Ҳеҷ девори шаҳре наметавонист онҳоро боздорад. Сарвати замин дар пеши онҳо буд. Ҳама чизе, ки онҳо орзу карда буданд, аз они онҳо ба назар мерасид. Танҳо чизе, ки намерасид, ҳузури Худо буд. Худо гуфт, ки онҳо халқи саркаш буданд, ва Ӯ бо онҳо нахоҳад рафт, вақте ки дилҳои онҳо аз Ӯ дур буданд.
Таҷрибаи исроилиён нишон медиҳад, ки пирӯзӣ ва дастовардҳои бузург ҳатман нишонаҳои ҳузури Худо нестанд. Гумон накунед, ки саломатии хуби шумо, тиҷорати фоидаовари шумо ё рушди хидмати шумо аз ҳузури Худост. Шояд шумо беихтиёр муваффақиятро бар роҳ рафтан бо Худованд интихоб кардаед.
Мусо оқилона хулоса кард, ки муваффақият, ҳарчанд бузург бошад ҳам, ҷойгузини муошират бо Худо нест. Мусо медонист, ки дастовардҳои дунявӣ чӣ қадар зуд метавонанд аз байн раванд. Амнияти ӯ аз муносибаташ бо Худо бармеомад. Муваффақият дар назари ҷаҳон нишонаи баракати Худо нест. Он метавонад, дар асл, нишон диҳад, ки шумо ҷойгузинеро барои муоширати наздик бо Худо интихоб кардаед. Оё шумо аз доштани муваффақият, қудрат ва сарват қаноатманд мебудед, аммо на муносибат бо Худо? Оё шумо ҳузури Худоро дар ҳаёти худ бештар аз бузургтарин дастовардҳое, ки шумо метавонед дар ҷаҳон таҷриба кунед, қадр мекунед?
