«Он гоҳ ман дар паҳлӯи Ӯ будам, мисли устокоре; ва ман ҳар рӯз шодии Ӯ будам, ҳамеша дар пеши Ӯ шодӣ мекардам.» (Масалҳо 8:30)
Дар ин порчаи дурахшон ва пурасрор, ки дар он Ҳикмат шахсият дода шудааст, ҷавоби пурра ба он чизе, ки дар ин ҷо аз ҷониби Рӯҳ шаҳодат дода шудааст, танҳо дар Масеҳ ёфт мешавад. Зеро кӣ ба ҷуз Ӯ ба даъвоҳои дар ин ҷо гузошташуда ҷавоб медиҳад? Ҳавворӣ дар 1 Қӯринтиён 1:24 ба мо мегӯяд, ки «Масеҳ қудрати Худо ва ҳикмати Худост». Ҳама чизе, ки Худо аз қудрати худ дар ин мавсими файзи худ зоҳир мекунад, дар Масеҳ маълум мегардад. Ва ҳама чизе, ки Худо аз захираҳо ва роҳҳои аҷиби худ нишон медиҳад, аз ҷониби Масеҳ намоиш дода мешавад.
Ваҳйе, ки дар ин ҷо дода шудааст, дар бораи Масеҳ ҳамчун «муқарраршуда» дар машваратҳои абадӣ, пеш аз оғози роҳи Худо ва пеш аз корҳои қадимии Ӯ (ояти 22) ҳамчун «ҳар рӯз шодии Ӯ» ва «ҳамеша дар паҳлӯи Ӯ» аст. Ва ин ҳамчун «Устокор» (ояти 30 R.V.), ҳамеша омода барои иҷрои фармони илоҳӣ ва иҷрои ҳадафи илоҳӣ. Ин чӣ ҷавобест ба онҳое, ки дар бораи Худованди илоҳии мо ҳамчун «фарзанди замони худ» сухан мегӯянд, бо маҳдудиятҳо дар дониш ва андешаҳои Ӯ аз ҷониби замоне, ки Ӯ дар байни одамон зиндагӣ мекард, ташаккул ёфтаанд. Дар ин ҷо дар Навиштаҳои қадимӣ, Абадияти ҳақиқӣ, Худоии пурра ва Қудрати Олии Худованди мо бо чунин забон ва ба тавре баён шудааст, ки ҳеҷ кас ба он ҷавоб дода наметавонад, магар Ӯ, ки дар Навиштаҳои баъдӣ дар бораи Ӯ шаҳодат дода шудааст; «Дар ибтидо Калом буд ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд» (Юҳанно 1:2), ки Худаш ягонагӣ ва баробарӣ бо Падарро даъво мекард (Юҳанно 10:31; 14:1-10), ва ҳамчун Худо (Ибриён 1:8) «то абад ва абад» эътироф шудааст — калимаҳое, ки ба ҳеҷ кас татбиқ намешаванд, магар «Ӯ, ки бар ҳама аст, Худои муборак то абад» (Румиён 9:5), «Танҳо Худои доно Наҷотдиҳандаи мо» (Яҳудо 25), ки «рафторҳои Ӯ аз қадим, аз абад будаанд» (Мико 5:2), — «аз рӯзҳои абадият» (ҳошия).
Ӯ дар ин ҷо ҳамчун Он ки дар машваратҳои абадӣ «муқаррар шуда буд», ҳамчун Иҷрокунандаи ҳамаи фармонҳои илоҳӣ, дар раҳмат ва дар доварӣ, «Устокори Худо», ки ба дасти Ӯ ҳама чизе, ки одамон ва фариштагон аз муҳаббат ва қудрат ва ҳикмати илоҳии Худо, Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас, дар воқеияти анҷомёфта хоҳанд дид, супурда шудааст, оварда шудааст. Дар ин ҷо ба мо гуфта шудааст, ки «Ӯ ҳамеша дар паҳлӯи Ӯ буд», ҳамеша дар даст, омода барои амал, чунон ки Худо муайян ва фармон диҳад. Чӣ қадар хуб аст донистан, ки ҳамаи ҳадафҳои илоҳӣ аз ин рӯ аз иҷрошавӣ мутмаинанд. Ҳеҷ чиз ноком шуда наметавонад. Гуноҳи инсон метавонад, барои муддате, монеъ шавад, аммо ҳеҷ гоҳ наметавонад як чизеро, ки Худо ваъда додааст, ба замин афтонад. Зеро иҷрои ҳамаи ин ҳадафҳо дар дасти Устокори ҳамадон ва ҳамақудрати Худост. Ва тавассути Ӯ «ки рафторҳои Ӯ аз қадим будаанд» ҳама чизе, ки мо дар бораи Офариниш ва Наҷот медонем, анҷом дода шудааст. Ва «дар Ӯ» ҳама чиз бехатар аст, ҳамчун Санги абадӣ.
Қиссаи ин кор дар тамоми саҳифаҳои Каломи Муқаддас нақл шудааст. Дар мавриди Офариниш, он бо амали худ ба вуҷуд наомадааст. Он «инкишоф наёфтааст», чунон ки агностикҳои муосир, ки дар ҳеҷ чиз дасти илоҳиро намебинанд, иддао мекунанд. Ин кори «Устокори Худо» буд. Зеро як ҳаввории илҳомбахш ба мо мегӯяд, ки «Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст, ва бе Ӯ ҳеҷ чизе, ки офарида шудааст, офарида нашудааст» (Юҳанно 1:3, R.V.). Ва ҳаввории дигар ба мо мегӯяд, ки «Дар Ӯ ҳама чиз офарида шудааст, дар осмонҳо ва дар замин — ҳама чиз ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ офарида шудааст» (Қӯлассиён 1:16-18, R.V.). Беимонон иҷозат медиҳанд, ки дар офариниш «Сабаби аввал» вуҷуд дорад, аммо онҳо ба Худованд Исои Масеҳ шараф ва ҷалоли Устокори Худоро дар офариниши ҷаҳонҳо рад мекунанд, гарчанде ки Худо шарафи инро ба Писари худ додааст. Сипас, вақте ки гуноҳ ворид шуд, ва инсон махлуқи афтода шуд, ва офариниш харобаи нолакунанда (Румиён 8:22) ба Наҷотдиҳанда ва Барқароркунанда ниёз дошт, ин кор ба дасти ягонае гузошта шуд, ки метавонист ин вазифаро ба ӯҳда гирад. Ва фавран эълон шуд, ки Насли зан (Ҳастӣ 3:15) бояд Шиканандаи Шайтон, Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон ва Наҷотдиҳандаи одамон бошад. Кори наҷоти инсон ба ин тариқ ба дасти Масеҳ супурда шуд, ва дар дасти Ӯ натиҷаҳои он ҳам дар файзи ҳозира ва ҳам дар ҷалоли оянда то абад бехатар мебошанд.
Дар забони Намунаҳо, чунон ки дар пешгӯиҳои Паёмбарон, ҳама чизе, ки дар он ҷо «дар ҳамаи Навиштаҳо дар бораи Худаш» (Луқо 24:27) пешгӯӣ шудааст, Ӯ ба қаноатмандии Худо ҳамон қадар боварӣ ҳосил хоҳад кард, ки Худо гуфтааст. Ва баракатҳое, ки таъмин карда шудаанд аз ҷониби кори Ӯ, ва кафолат дода шудаанд дар шахсияти Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки имон доранд, дахлнопазиранд: онҳоро гум кардан ё вайрон кардан мумкин нест. Муборак бод Номи Ӯ! Бигзор сулҳ, итминон ва лаззати онҳо аз они мо бошад, бе сояи тарс ё шубҳа. Зеро ҳар чизе, ки ба дасти Устокори Худо супурда шудааст, ҳеҷ гоҳ такон нахоҳад хӯрд, ва дасти инсон наметавонад он чизеро, ки Ӯ анҷом додааст, бекор кунад. Салиб ва фатҳҳои он гузаштаанд, эҳё ва ғалабаҳои онро мардуми Ӯ аллакай мубодила мекунанд, ва омадани Худованд, бо ҳама чизе, ки он аз файз ва ҷалол ба наҷотёфтагон меорад, ба мисли Каломи Ваъда мутмаин аст. Зеро «Ман боз меоям ва шуморо ба назди худ қабул мекунам» (Юҳанно 14:3) ба мисли Каломе, ки онро эълон мекунад, мутмаин аст. Ҷалоле, ки дар паи он меояд (1 Петрус 1:11), дар муқаддасони даъвати осмонӣ, ҷамъоварии хонаи парокандаи Исроил, тобеъ кардани ҳамаи Офариниш ба Худо ва зери ҳукмронии салтанати Ӯ, ва ғалабаи ниҳоии Худованди ҷалолдор бар ҳамаи душманони Ӯ, то он даме ки «ҳар зону хам шавад ва ҳар забон» Ӯро Худованд эътироф кунад (Филиппиён 2:11), ба ҷалоли Худои Падар, ҳамон қадар боварӣ ҳосил хоҳад кард, ки Дасти Худованди Ғолиб метавонад онро биёрад, ва Каломи Худои абадӣ онро гуфтааст. Ҳама чиз мутмаин аст, зеро ҳама чиз дар машваратҳои абадии Худои Сегона қарор дорад, ва ҳама чиз ба дасти Устокори Худо супурда шудааст.
