Масеҳ дар хайма: Истиқомати Худо дар миёни халқи Ӯ

Макони муқаддас барои Ман

«Масеҳ дар хайма» мавзӯи аҷибест, ки доираи васеъ ва мавзӯъҳои зиёд дорад. Дар ин мақола мо худро бо чанд мулоҳизаи муқаддимавӣ барои рӯҳбаландии худ ва бо хоҳиши он, ки ин чанд фикр ибодат ва ҳамду саноро ба вуҷуд оранд, маҳдуд мекунем. Ӯ сазовор аст!

Одам дар боғи Адан (Ҳастӣ 2) аз муошират бо Худо лаззат мебурд. Аммо баъд, аз сабаби афтодани Одаму Ҳавво (Ҳастӣ 3), Худо дигар наметавонист бо онҳо ё насли онҳо муошират кунад. Танҳо дар асоси қурбонии барои Худо мақбул – дар якҷоягӣ бо тавбаи ҳақиқӣ, имон ва итоат – муошират барқарор карда шуд (ниг. Ҳастӣ 3:21, 4:4; Ибриён 11:6). Ба ибораи дигар, пеш аз он ки Худои муқаддас ва одилона бо одамон дар ин ҷаҳон муносибат кунад, рехтани хуни бегуноҳ лозим буд.

Хуруҷ нишон медиҳад, ки танҳо пас аз наҷоти онҳо Худо тавонист ва хост, ки дар миёни халқи Худ зиндагӣ кунад. Ин истиқомат фавран пас аз наҷот додани Исроил аз ғуломии фиръавн ҷорӣ карда шуд, вақте ки Мусо ва исроилиён, ба воситаи имон, дар бораи истиқоматгоҳи Худо, ё макони зисти Ӯ, дар миёни халқи наҷотёфтаи Ӯ сухан ронданд (Хуруҷ 15:2). Дар ин суруди аввалине, ки дар Навиштаҳо сабт шудааст, чунин ҷой барои Худованд дар миёни халқи Ӯ бо ҳамду сано ва ибодати Ӯ алоқаманд буд – мавзӯи муҳиме дар тамоми Китоби Муқаддас. Пас аз чанде Мусо 40 шабу рӯз бо Худо дар кӯҳи Сино буд (24:18), ки дар он ҷо ӯ дастурҳои муфассалро барои халқи хоҳишманди Худо гирифт, то барои Ӯ макони истиқомат омода кунанд (25:1-9). Аммо, ин лоиҳа танҳо пас аз фалокат бо гӯсолаи тиллоӣ амалӣ шуд (барои тафсилоти бештар ниг. Хуруҷ 32-40).

Маводҳое, ки барои сохтани хайма истифода шудаанд

Барои сохтани хайма шонздаҳ мавод лозим буд, ки аз ҷониби халқи Худо ҳамчун ҳадияҳои ихтиёрӣ дода мешуданд. Ин маводҳо сифатҳои мушаххаси Масеҳро ифода мекунанд, вақте ки «Калом ҷисм шуд» (Юҳанно 1:14), ва онҳо арзиши худро то абад нигоҳ медоранд. Инҳоро метавон ба чор категория тақсим кард:

МАЪНОИ ПЕШНИҲОДШУДАИ МЕТАЛЛҲО

ТИЛЛО Шарафи илоҳӣ дар ҳаёти Масеҳ дар рӯи замин ва ҳоло дар Ӯ дар осмон зоҳир шудааст

НУҚРА Худо дар наҷот маълум аст; пул барои кафорат ва нархи наҷот

БИРИНҶ Ҳуқуқҳои Худо дар ҳаёт ва марги Масеҳ ва ҳамчун Довар нигоҳ дошта мешаванд

МАЪНОИ ПЕШНИҲОДШУДАИ МАТОЪ ВА ЧУБ 1

КАБУД Хусусияти осмонӣ, Мард аз осмон (Юҳанно)

БУНАФШ Шаъну шарафи шоҳона ва ахлоқии Масеҳ (Луқо)

СУРХ/КИРМ Хоксорӣ ва ҷалоли Масеҳ (Матто, Филиппиён 2:5-11)

КАТУНИ НАФИС/БИСС Адолати комили Масеҳ дар хидмат ба яҳудиён ва ғайрияҳудиён (Марқус)

МӮЙИ БУЗ Ҷудоии муқаддас ҳамчун Паёмбари Худо

ПӮСТИ ҚӮЧИ СУРХ рангкардашуда Садоқат то марг

ПӮСТИ БАРСУК Муҳофизат ва ҷудоӣ

ЧУБИ АКАЦИЯ (ШИТТИМ) Табиати фанонопазир

МАЪНОИ ПЕШНИҲОДШУДАИ РАВҒАНҲО ВА ҲАВОРИЁН

РАВҒАНИ ЗАЙТУН Комилан бо Рӯҳи Муқаддас мувофиқ аст

ҲАВОРИЁН БАРОИ РАВҒАНИ ТАДҲИН Шаҳодати оммавӣ ҳамчун Подшоҳ, Паёмбар ва Коҳин, барои хушнудии Худо

ХУШБӮЙИИ ШИРИН Ба Худо писанд аст; хушбӯйӣ танҳо барои Худо буд

МАЪНОИ ПЕШНИҲОДШУДАИ САНГҲО

ОНИКС Худо дар Масеҳ ошкор шудааст, ки дар имондорон инъикос ёфтааст

ҚИММАТБАҲО Сифатҳои Масеҳ дар ҷалоле, ки дар имондорон дар рӯи замин зоҳир мешавад

Се металл – тилло, нуқра ва биринҷ – сифатҳоеро ифода мекунанд, ки дар Худои сегона тавассути Масеҳ дар инсоният ошкор шудаанд.

• Ҳафт мавод барои матоъҳо пуррагии камолоти Худованд Исоро дар инсонияти Ӯ, дар рӯи замин ва ҳоло дар осмон нишон медиҳанд. Ин матоъҳо аз кабуд, бунафш, сурх, катуни бофтаи нафис, мӯйи буз, қӯчқор ва пӯсти барсуксохта шуда буданд. Маводи ҳаштум чӯби хеле махсус буд – акация. Азбаски он фанонопазир аст, он табиати бегуноҳи Ӯро ифода мекунад – яке аз тартиботи комилан нав: Ӯ гуноҳро намедонист, аз гуноҳ дур буд, ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардааст ва дар Ӯ гуноҳ набуд.
• Гурӯҳи сеюм – равғани зайтун барои рӯшноӣ, бо ҳаворіён барои равғани тадҳин ва хушбӯйии ширин – сифатҳоеро дар Масеҳ нишон медиҳад, ки ба фаъолияти Рӯҳи Муқаддас дар Ӯ ва тавассути Ӯ алоқаманданд.
• Сангҳои оникс ва сангҳои қиматбаҳо зеро афуд ва синабанд он чиро, ки Рӯҳулқудс аз Масеҳ дар ҳаёти имондорон ва бо дастгирии Ӯ ба вуҷуд меорад, ифода мекунанд.
• Ҳамаи ин 16 мавод ҷанбаҳои гуногуни ҳаёт ва кори Масеҳро, аз ҷумла салибро, инчунин хусусиятҳои кори ҳозираи Ӯро дар мо тавассути Рӯҳулқудс нишон медиҳанд. Мо набояд фаромӯш кунем, ки ин чизҳо ба Мусо ҳангоми дар кӯҳ бо Худо буданаш нишон дода шуда буданд (Хуруҷ 24:18) – тасвири Худованд Исо, ки Ӯ ҳоло аст, Инсон дар осмон бо Худо.

Рақами 16 тартиби нави чизҳоро (рақами 8) дар шаҳодат (рақами 2) ифода мекунад, ки ин дар муқоиса бо чизҳои марбут ба инсони аввал аст. Аҷиб аст, ки арзиши ададии номи «Исо» 888 аст – дар фарқияти намоён аз он чизе, ки инсон ифода мекунад, ки дар рӯзи шашум офарида шуда, наметавонад аз ҷалоли худ баландтар шавад (666, нигаред ба Ваҳй 13:18).

Муҳим аст, ки фаҳмем, ки хислатҳои Масеҳ, ки дар ҷадвалҳо оварда шудаанд, на танҳо ба ҳаёти комили Ӯ дар рӯи замин, балки ба он чизе, ки Ӯ ҳоло ҳамчун Инсон дар ҷалол аст, ишора мекунанд. Ин хислатҳо бояд дар имондорон, ки Ӯро дар рӯи замин муаррифӣ мекунанд, инъикос ёбанд. Инчунин, мо набояд чаҳор ҷанбаи ҳаёти Ӯро дар рӯи замин ба таври хеле сахт ҷудо кунем. Баръакс, мо бояд фаҳмем, ки ҳар як Инҷил ҷанбаи муайяни Ӯро таъкид мекунад, бе он ки ҷанбаҳо ё хислатҳои дигарро канор гузорад.

Маскани Худо ва Ҷалоли Ӯ

Вақте ки ҳама чиз мувофиқи дастуроти Худо ва таҳти роҳбарии Мусо омода ва насб карда шуд, Худованд омад, то истиқомат кунад дар миёни қавми Худ (Хуруҷ 40:34). Инчунин, дар ин ҷо Худо бо қавми Худ вомехӯрд . Ин чизҳо моро ба ёд меоранд, ки Масеҳ дар Ӯ пуррагии Худоӣ ҳангоми дар рӯи замин буданаш истиқомат мекард (Қӯлассиён 1:19). Ғайр аз ин, аз замони сууд кардани Ӯ (Юҳанно 20:17), пуррагӣ дар Ӯ ҳоло ва то абад истиқомат мекунад (Қӯлассиён 2:9). Маскани Худо дар рӯи замин хайма ё чодар номида мешуд, ва он пӯшида ва пур аз ҷалоли Худованд буд (Хуруҷ 40:34). Файзи Худо дар он зоҳир мешуд, ки Ӯ хост бо қавми наҷотёфтаи Худ истиқомат кунад. Онҳо дар хаймаҳо зиндагӣ мекарданд, аммо дар айни замон Ӯ нишон дод, ки байни хаймаҳои онҳо ва хаймаи Ӯ фарқиятҳои муҳим вуҷуд доранд – мавзӯи омӯзише, ки ман ба шумо мегузорам.

Абре, ки хаймаро пур карда, онро пӯшонда буд, баъзан ҳамчун Шекина – калимаи ибрӣ, ки бо калимаи маскан (мишкан) алоқаманд аст, ишора мешавад, ки Худо дар он ҷо истиқомат мекард. Аҳди Ҷадид сабт мекунад, ки «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд» (Юҳанно 1:14). Худованд Исо Худои муборак бар ҳама аст (Румиён 9:5) ва Ӯ Офаридгор аст (Қӯлассиён 1:15-17). Ӯ дар пуррагии замон ба ин замин омад (Ғалотиён 4:4), ки аз ҷониби Худо фиристода шуда, аз Рӯҳулқудс ҳомила шуда ва аз Марями бокира таваллуд шудааст (Луқо 1-2) – сирри нофаҳмо (1 Тимотиюс 3:16) – то кори наҷотро ба анҷом расонад (Ибриён 1:3). Масеҳ ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст, ки аз он ҷо Рӯҳулқудс фиристода шуд, то дар ҳар як имондори ҳақиқӣ (Аъмол 2:2-4; 11:15) ва инчунин дар хонаи Худо, ки аз ҳамаи имондорони ҳақиқӣ (Эфсӯсиён 2:21-22) иборат аст, ки сангҳои зиндаи бо Масеҳ алоқаманд мебошанд (1 Петрус 2:4-5), истиқомат кунад.

Бар хилофи хайма дар замони Мусо, маскани ҳозираи Худо дар миёни қавми Худ маънои онро дорад, ки Ӯ (тавассути Рӯҳулқудс) на танҳо дар миёни, балки дар имондорон дар рӯи замин зиндагӣ карданро оғоз кардааст. Аъмол 2 таваллуди ин сирри бузурги дигарро тасвир мекунад ва он то рабудашавӣ (1 Таслӯникиён 4:16-17) идома меёбад, ки пас аз он Ӯ дар мо то абад истиқомат хоҳад кард (Юҳанно 14:16).

Хонаи ҳозираи Худо аз хонае, ки Мусо омода карда буд, хеле фарқ мекунад, аммо дар ҳарду ҳолат ҷалоли Худо бо маскани Ӯ алоқаманд аст. Ҷалоли Худо дар робита бо Калом, ки ҷисм шуд (Юҳанно 1:14), зикр шуда буд – ки он вақт сирри бузург буд (1 Тимотиюс 3:16) ва то абад хоҳад буд. Имрӯз, ҷалоли Худо бо Масеҳи ҷалолдор ва бо Ҷамъияти Ӯ (Эфсӯсиён 5:32) – ки онро низ сирри бузург меноманд – дар асоси арзиши беандозаи хуни рехтаи Ӯ ва қурбонии як бор ва то абад анҷомёфта (Аъмол 20:28) алоқаманд аст.

Худо берун меояд – Инсон дохил мешавад

Хаيمه маскани Худо дар миёни қавми заминии Ӯ буд, аммо он инчунин макони мулоқот байни Худо ва Исроил буд. Дар ин замина мо ду нуқтаи муҳим дорем: Худо барои мулоқот бо инсон берун меояд ва – дар асоси қурбонӣ ва тавассути хидмати коҳинӣ – инсон метавонад ба ҳузури Худо, ки Ӯ истиқомат мекунад, дохил шавад. Дар ин ҷо низ ҳама чиз дар бораи Масеҳ сухан меронад.

Худо бо файз барои мулоқот бо гуноҳкор берун меояд, то ӯро наҷот диҳад ва ба назди Худ биёрад – мавзӯи асосӣ дар Навиштаҳо. Умуман, мо метавонем бигӯем, ки Худо барои мулоқот бо инсон дар он ҷое, ки ӯ аст, дар гуноҳ гумшуда ва дар бандагӣ, ки наметавонад худро озод ё тағйир диҳад ва ҳатто намехоҳад ин корро кунад, берун меояд. Вақте ки Масеҳ ба ҷаҳон омад, Ӯ барои наҷот додани гуноҳкорон омад (1 Тимотиюс 1:15) ва онҳоро ба назди Худо биёрад (1 Петрус 3:18). Ҳамин тавр, гуноҳкори наҷотёфта бо Худои дар Масеҳ ошкоршуда, ки Каломи ҷисмшуда аст, вомехӯрад.

Ҳаёти комили Масеҳ тартиби навро ифода мекунад. Ҳаёти муқаддаси Ӯ худ моро боз ҳам бештар маҳкум мекард, зеро ҳоло Худо метавонист ба одамон дар ҳолати гумшудаи онҳо бигӯяд: «Шумо бояд чунин зиндагӣ мекардед». Дар асоси қурбонии Масеҳ, аммо Худо метавонад моро ба назди Худ бикашад, зеро Ӯ дар як Инсон – аз ҳамон насли инсонӣ, ки мо ҳастем, аммо бе гуноҳ – ки Ӯро комилан эҳтиром кард, қаноатмандии комил ёфт. Сипас Ӯ Худро дод, ва тавассути ин қурбонӣ, ки як бор барои ҳама пешниҳод шуд – маънои онро дорад, ки он комилан комил ва кофӣ буд – Худо дар талаботи муқаддас ва одилонаи Худ нисбат ба мо комилан қаноатманд буд. Дар асл, Худо тавассути ҳаёти комил ва қурбонии Худованд Исо ҳамчун Инсон бештар аз он чизе, ки инсони аввал, Одам ва тамоми насли инсонӣ аз Ӯ дуздида буданд, гирифт.

Масеҳ Худоро аз ҳар ҷиҳат ва дар ҳама соҳаҳое, ки инсон Ӯро беэҳтиромӣ карда буд, эҳтиром кард. Аз ин рӯ, Худо осмонро кушод, то қаноатмандии Худро дар Худованд Исо ҳамчун Инсон дар рӯи замин – дар оғоз ва наздикии анҷоми хидмати оммавии Ӯ, ва пас аз кори анҷомёфтаи Исо дар салиб (Юҳанно 19:30) эълон кунад. Худо қаноатмандии Худро боз ҳам бештар бо эҳё кардани Исо аз мурдагон ва додани «номе бар ҳар ном» (Филиппиён 2:9, айнан) нишон дод, зеро Ӯ ба Ӯ ҷои шарафро дар дасти рости Худо дод (Эфсӯсиён 1:20-23). Ин аст, ки чӣ тавр Инсон Масеҳ Исо дохил шуд ва боло рафт (4:8-10): Ӯ чӣ қадар бузург аст!

Қурбонии Масеҳ

Бе қурбонӣ ба Худо дастрасӣ нест, хоҳ дар тартиботи кӯҳна ва хоҳ дар тартиботи нав. Қурбониҳои зиёде мувофиқи дастуроти Худо пешниҳод шуданд, аммо онҳо бояд такрор мешуданд, зеро онҳо наметавонистанд қаноатмандии доимӣ ба Худо биёранд. Дар ниҳоят, танҳо як қурбонии кофӣ муаррифӣ шуд: «...Чӣ қадар бештар хуни Масеҳ, ки тавассути Рӯҳи абадӣ Худро бе айб ба Худо пешниҳод кард, виҷдони шуморо аз корҳои мурда тоза мекунад, то ба Худои зинда хидмат кунед?» (Ибриён 9:14 NASB).

Бо муқоисаи намунаҳои Аҳди Қадим бо иҷрои Аҳди Ҷадид, мо ҳам мувозинатҳои назаррас ва ҳам тафовутҳои азимро мушоҳида мекунем. Яке аз мувозинатҳо ин аст, ки қурбонии ба Худо мақбул лозим аст, то мушкилоти гуноҳ(ҳо) ҳал шавад ва талаботи муқаддас ва одилонаи Худо қонеъ гардад. Хуни қурбониҳои Аҳди Қадим онҳоро барои муддате пӯшонд : Ҳарчанд қурбоникунанда барои гуноҳи худ мувофиқи дастури Худо қурбонӣ меовард ва дар як рӯз аз ҷониби Ӯ қабул мешуд (нигаред ба Ибодат 4), ӯ шояд маҷбур мешуд, ки рӯзи дигар баргардад ва онро такрор кунад. Аммо, қурбонии Масеҳ масъалаи гуноҳро ҳал кард.

Ғайр аз ин, ҳамаи қурбониҳо наметавонистанд як нафари тавбакардаро ба ҳузури мустақими Худо биёранд, зеро даромадгоҳ баста буд. Аммо тавассути қурбонии якбораи Масеҳ, имондорон аллакай ба назди Худо оварда шудаанд. Ҳарчанд мо ҳанӯз дар рӯи замин ҳастем, мо ба ҳузури Ӯ дастрасии озод дорем, то ба Ӯ хидмат кунем ва Ӯро ибодат кунем (Ибриён 9:14, 10:19-22, 13:15).

Тафовутҳои байни коҳинати Левитӣ ва коҳинати нав, ки мо ба он тааллуқ дорем, азиманд. Китоби Ибриён шарҳ медиҳад, ки чӣ тавр Масеҳ дар тафсилоти хайма ва хидмати он дида мешавад, дар ҳоле ки дар айни замон он фарқиятҳои азими ду коҳинатро шарҳ медиҳад. Мухтасар, тавассути ин нома мо мефаҳмем, ки Масеҳ дар осмон Саркоҳин аст, бузургтар аз Ҳорун, аммо дар рӯи замин Ӯ танҳо як бор чунин амал кардааст: дар салиб. Аз қабилаи Яҳудо буда (7:14) Ӯ наметавонист дар рӯи замин ҳамчун Коҳин амал кунад, зеро он насл аз Исроил тавассути Левӣ буд. Дар салиб Ӯ ин корро кард (2:17-18) ва Қурбонӣ буд – қурбонии гуноҳ, қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии сулҳ (9:14,28, 10:10,12, 14, 13:10,12,20). Аз ин рӯ, Ӯ Пешвои наҷот аст, ки бисёр писаронро ба ҷалол мебарад (2:10), ва Ӯ омадани бехатари онҳоро кафолат медиҳад, зеро Ӯ Чӯпони бузурги гӯсфандон аст (13:20-21). Маҳз тавассути Ӯ мо метавонем қурбонии доимии ҳамду саноро пешниҳод кунем, ва Ӯ Ҳамон аст, ки мо Ӯро дар ибодат ва парастиш ба Худо пешниҳод мекунем (ояти 15), ҳоло ва то абад.

Инсон дохил мешавад

Ин нуктаи охирин ба Масеҳ дахл дорад, ки ба осмон дохил шуд, чунон ки мо ҳоло дидем. «Инсон дохил мешавад» инчунин ба он ишора мекунад, ки Худованд Исо бисёр писаронро ба ҷалол мебарад (2:10, 12:2). Мақсади абадии Худо ин буд, ки инсонҳои наҷотёфта ҳамчун писарон барои Худаш қабул карда шаванд ва онҳо то абад бо Ӯ бошанд (Эфсӯсиён 1:4; бо Ибриён 2:10 муқоиса кунед). Дар айни замон Худо барои онҳо дастрасии озодро таъмин мекунад (Эфсӯсиён 3:12-21), то наҷотёфтагони Ӯ ҳоло аз муошират бо Ӯ лаззат баранд. Ин лаззат пас аз рабудашавӣ комил хоҳад буд, вақте ки мо бо Масеҳ ва монанди Ӯ хоҳем буд (1 Юҳанно 3:1-3).

Ҳамин тавр, Худо моро ба назди Худ овард, тавассути Писари Худ ва Худованди мо Исо, Пешвои бузург, ки моро ба Худо меорад ва овардааст (Ибриён 12:1-2). Имтиёзи мо ин аст, ки мо дастрасии озод дорем (Румиён 5:2; Эфсӯсиён 2:18), то ба ҳузури Худо ҳамчун ибодаткунандагон дохил шавем (Ибриён 10:19; 13:15). Биёед бори дигар пеш аз анҷом додан қайд кунем, ки Масеҳ Ҳамон аст тавассути ки ва бо ки мо ба ҳузури Худо ҳамчун парастандагон дохил мешавем. Ӯ Касест, ки мо ба Худо ҳамчун қурбонии ҳамду сано пешкаш мекунем.

«Масеҳ дар хаймаи муқаддас» – унвони ин шарҳ – як воқеияти муборак аст, зеро бисёр тафсилоти хаймаи муқаддас, ки Худо дар Аҳди Қадим додааст, дар бораи Исои Масеҳ, Худованди мо Исои Масеҳ, чӣ дар мувозӣ ва чӣ дар муқоиса сухан мегӯянд. Худоро ҳамду сано бод!

ЭЗОҲҲО

1. Вобаста ба тамаркузи шахс, дигар нуқтаи назарҳо низ метавонанд дар бораи баъзе аз ин тасвирҳо вуҷуд дошта бошанд.
2. Феъли юнонӣ транслитератсияи феъли ибронӣ «истиқомат кардан» аст, ки нишон медиҳад, ки Калом ҷисм шуд, то дар миёни халқи Худ истиқомат кунад – «дар хаймаи муқаддас» бошад. Абри ҷалоли Шекина бар хаймаи муқаддас қарор гирифт ва онро пур кард, чунон ки Худо дар он вақт дар миёни халқи заминии Худ истиқомат мекард. Ба ҳамин монанд, ҷалоли Худо бо Худованд Исо дар рӯи замин, бо Ӯ дар осмон ва ҳоло низ бо мо муайян карда шуд.
3. Пешвои (Сардор, Муаллиф, Сарвар) наҷоти онҳо Касест, ки оғоз мекунад ва ба итмом мерасонад, дар муқоиса бо коҳинияти Левитӣ.

Аз ҷониби Алфред Бутер″ }