Масеҳ, паноҳгоҳи МО
Худо, бо ҳикмати бепоёни худ, шаш шаҳри паноҳгоҳ, сето дар ҳар тарафи дарёи Урдун, барои шахсе, ки тасодуфан касеро кушта буд, таъмин намуд. Дар мавриди ин шаҳрҳо, Ӯ ба Мусо дастурҳои хеле мушаххас дод, ки агар гунаҳкор аз интиқомгирандаи хун наҷот ёбад, бояд пурра риоя карда шаванд. Шаҳрҳои паноҳгоҳи Аҳди Қадим аз байн рафтаанд, аммо Масеҳ имрӯз «Шаҳри паноҳгоҳи» мо шудааст.
Шаҳрҳои паноҳгоҳ
Дастурҳои Худо барои шаҳрҳои паноҳгоҳ дар се ҷой оварда шудаанд: Ададҳо 35:6-34, Такрори Шариат 19:1-13 ва Еҳушаъ 20:1-9. Ҳамаи талаботи Ӯ бояд иҷро мешуданд, то шахс ба яке аз он шаҳрҳо гурезад. Дар Ададҳо 35:15, Худо ба Мусо гуфт: «Шаш шаҳр барои паноҳгоҳ барои фарзандони Исроил, барои ғариб ва барои мусофир дар миёни онҳо хоҳад буд, то ҳар касе, ки тасодуфан касеро мекушад, ба он ҷо гурезад» (KJV). Ҷамъомад бояд қотилро доварӣ мекард ва ӯро ба шаҳри паноҳгоҳ месупурд (оятҳои 24-25). Он шахс бояд дар шаҳр то марги саркоҳин мемонд; ӯ набояд шаҳрро тарк мекард. Агар қотил шаҳрро тарк мекард, ӯ метавонист аз ҷониби интиқомгиранда кушта шавад. Дар ҳамаи ин, Худованд равшан гуфт, ки қотил, касе, ки касеро тасодуфан накуштааст, бояд ба қатл расонида шавад (оятҳои 30-31). Такрори Шариат 19 такрор мекунад, ки шаҳрҳо барои ҳолатҳои марги тасодуфӣ буданд (ояти 4). Масофа то шаҳрҳо бояд маҳдуд мешуд ва роҳ барои исроилӣ, ғариб ва мусофир барои зуд гурехтан ба он ҷо маълум мешуд. Ин раҳмати Худо буд. Қисмати Еҳушаъ 20 се шаҳри ғарби Урдунро (ояти 7) чунин муайян мекунад: Қадеш дар Ҷалил, дар кӯҳҳои Нафталӣ, Шехем дар кӯҳҳои Эфроим ва Қириат-арба (ки Ҳеброн аст) дар кӯҳҳои Яҳудо; ва се шаҳри шарқи Урдунро (ояти 8) чунин: Бесер, дар наздикии Ериҳӯ ба самти шарқ, дар биёбони ҳамворӣ, аз қабилаи Рубен, Рамот дар Ҷилъод, аз қабилаи Ҷод ва Ҷӯлон дар Башон, аз қабилаи Манашше. Агар қотилҳо талаботи Худоро иҷро мекарданд, пирон бояд онҳоро ба амнияти шаҳр, аз дастрасии интиқомгиранда, мегирифтанд. Пас аз доварӣ аз ҷониби ҷамъомад ва марги саркоҳин, қотил метавонист ба шаҳр ва оилаи худ бо барқарорсозии пурра баргардад. Имондори имрӯза он шаш шаҳрро надорад, аммо мо чизи бузургтаре дорем: мо дар Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ Исои Масеҳ паноҳгоҳи пурра дорем.
Дар мавриди наҷот
Худованд Исои Масеҳ паноҳгоҳ аз хашми оянда аст! Мо мехонем: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Масеҳ паноҳгоҳ аст; касе, ки наҷот ёфтааст, «талаф нахоҳад шуд». Сарфи назар аз муҳаббати Худо ба ҷаҳон, онҳое, ки дар Масеҳ нестанд, талаф хоҳанд шуд. Доварии Худо бар зидди гунаҳкорон ҷудоии комил аз Худост. Онҳо дар кӯли оташ талаф хоҳанд шуд. Ин марги дуюм номида мешавад (Ваҳй 20:11-15). Дар асл, хашми Худо ҳоло бар онҳое, ки берун аз Масеҳ ҳастанд, боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36). Ин хашм дар марги беимон пурра эҳсос хоҳад шуд, ки ба мисли марди сарватманд дар Луқо 16:19-31, ки мурд ва худро дар азобҳо ёфт, аз муҳити худ огоҳ буд. Масеҳ паноҳгоҳи мо барои наҷот аст. Румиён 8:1 мегӯяд: «Аз ин рӯ, ҳоло ҳеҷ маҳкумияте барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ки на мувофиқи ҷисм, балки мувофиқи Рӯҳ рафтор мекунанд, нест». Ҳарфи пешоянди калидӣ «дар» аст. Оё шумо наҷот ёфтаед? Оё шумо «дар» Исои Масеҳ ҳастед? Навиштаҳо инчунин мегӯянд: «Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шудааст» (2 Қӯринтиён 5:17). Барои онҳое, ки «дар Масеҳ» ҳастанд, наҷот ва ҳаёти нав мавҷуд аст. Имрӯз, шахс бояд ба Масеҳ бидавид, ҳамон тавре ки онҳо дар Аҳди Қадим ба шаҳрҳои паноҳгоҳ медавиданд.
Дар мавриди барқарорсозӣ
Шогирдӣ аз наҷот пайравӣ мекунад. Худи Худованд ин фикрро таъкид кард: «Назди Ман оед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо истироҳат хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дар дил хоксорам, ва шумо барои ҷонҳои худ истироҳат хоҳед ёфт. Зеро юғи Ман осон ва бори Ман сабук аст» (Матто 11:28-30). Масеҳӣ, ҳарчанд нокомил ва ба хатогиҳо майл дорад, наҷот ёфтааст; ва Масеҳ паноҳгоҳи ӯст. Ҳамчун имондорон вақте ки онҳо гуноҳ мекунанд, барои исроилӣ тасодуфан ҷони касеро гирифтан эҳсоси даҳшатнок буд. Ӯ эҳтимол ҳама гуна эҳсосотро дар худ дошт, вақте ки ба он шаҳри паноҳгоҳ мегурехт. Ғам бешубҳа як эҳсос буд, вақте ки ӯ ба амният мешитофт, ҳамроҳ бо гуноҳ, тарс ва изтироб. Аммо ӯ медонист, ки бояд ба он шаҳр дохил шавад. Худоро шукр, Худованд Исо низ шаҳри паноҳгоҳ барои барқарорсозӣ аст, вақте ки масеҳӣ ноком мешавад. Ӯ фарзанди тавбакардаи Худоро мебахшад ва барқарор мекунад. «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бибахшад ва моро аз ҳама беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Подшоҳ Довуд гуфт: «Ӯ ҷони маро барқарор мекунад» (Забур 23:3).
Худованд барои таъмини чунин ояндаи пурҷалол барои мо ин қадар корҳо кардааст, ки мо набояд Ӯро ноумед кунем. Чаҳор ибораи зебо бо ибораи «Ӯ қодир аст» қобилияти Ӯро барои нигоҳ доштани мо, агар мо ба Ӯ такя кунем, таъкид мекунанд. Онҳо инҳоянд: «Аммо ба Ӯ, ки қодир аст аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, хеле бештар кунад» (Эфсӯсиён 3:20-21), «Ӯ қодир аст аз лағзиш нигоҳ дорад» (Яҳудо 24-25), «Ӯ қодир аст мустаҳкам кунад» (2 Қӯринтиён 1:21-22), ва «Ӯ инчунин қодир аст онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо меоянд, то ҳадди аксар наҷот диҳад» (Ибриён 7:25). Бо вуҷуди ин, агар вақте ки мо ноком шавем, мо метавонем ба Масеҳ, шаҳри паноҳгоҳи худ барои барқарорсозӣ, бидавем.
Дар мавриди ҳифз
Ниҳоят, Исои Масеҳ паноҳгоҳ барои ҳифз аст. Китоби Муқаддас пур аз онҳоест, ки барои ҳифз ба Ӯ гурехтанд! Яке аз онҳо Довуд аст, ки Худовандро дар мавридҳои зиёд барои қудрати ҳифзкунандаи Ӯ ситоиш кардааст.
Пеш аз он ки мо ба мисолҳои Худованди худ ҳамчун паноҳгоҳ, бурҷи баланд ё қалъа назар андозем, биёед калимаҳои паноҳгоҳ ва гурезаро муайян кунем. Калимаи «паноҳгоҳ» исмест, ки маънои ҳифз ё сарпаноҳро дорад, масалан аз хатар ё душворӣ. Он инчунин маънои ҷое, ки ҳифз ё сарпаноҳ медиҳад; манбаи кӯмак, сабукӣ ва тасаллӣ дар замонҳои душворро дорад. Исми «гуреза» маънои касеро дорад, ки дар ҷустуҷӯи паноҳгоҳ мегурезад, масалан дар замонҳои ҷанг. Мо ба таври равшан гурезае ҳастем, ки Худовандро ҳамчун паноҳгоҳи худ меҷӯем! Ҷаҳон пур аз мушкилот аст, ки моро маҷбур мекунанд, ки барои ҳифзи Ӯ ба Масеҳ бидавем. Фарзандони Қӯраҳ дар Забур 46 ба мо рӯҳбаландии зиёд медиҳанд, масалан сатрҳои тасаллибахши ибтидоӣ: «Худо паноҳгоҳ ва қуввати мост, ёрии хеле ҳозир дар душворӣ». Мо аз ҷониби Мусо дар Забур 91 боз ҳам бештар тасаллӣ меёбем, ки дар он ӯ гуфт: «Касе, ки дар ҷои махфии Ҳаққи Таоло зиндагӣ мекунад, дар зери сояи Қодири Мутлақ хоҳад монд. Ман дар бораи Худованд хоҳам гуфт: Ӯ паноҳгоҳ ва қалъаи ман аст; Худои ман, ба Ӯ таваккал хоҳам кард» (оятҳои 1-2). Қобили зикр аст, ки Фарзандони Қӯраҳ ва Мусо дар ибораҳои худ хеле шахсӣ буданд: паноҳгоҳи мо – на паноҳгоҳ, қалъаи ман, Худои ман, ба Ӯ таваккал хоҳам кард. Худовандро ситоиш кунед.
Бо рӯҳбаландии Навиштаҳо, ман бо як ёддошти шахсӣ хотима медиҳам. Худованд модарамро ногаҳон 25 ноябри соли 2011 ба хонаи худ даъват кард, то бо Худаш бошад. Ӯ имондор буд ва аз ҷисм ғоиб ва бо Худованд ҳозир буд. Ман барои корҳои ӯ масъул будам, зеро ман писари калонии ӯ ҳастам. Ҳарчанд аз марги ӯ ғамгин будам, аммо аз донистани он ки ӯ бо Худованд аст, тасаллӣ ёфтам. Аммо дар ин шароит душвориҳо ва торикиҳои зиёд буданд. Ман ғарқ шуда будам! Ин дуоҳои саркоҳинии Худованд Исо ва дуоҳо ва рӯҳбаландиҳои муқаддасон ва оилаи наздики ман буд, ки маро аз ин ҳолат гузаронданд. Ман ба ҳифзи Ӯ хеле ниёз доштам, ва Ӯ онро таъмин кард. Ҳамин тавр ман метавонам бо Забурнавис бигӯям: «Ман дар бораи Худованд хоҳам гуфт: Ӯ паноҳгоҳ ва қалъаи ман аст; Худои ман, ба Ӯ таваккал хоҳам кард».
Хулоса
Шаҳрҳои паноҳгоҳ аз байн рафтаанд; онҳо хароб шудаанд. Аммо имондорон имрӯз як Шаҳри паноҳгоҳ доранд, ки ҷовидонӣ аст, Худованди мо Исои Масеҳ. Ҳамон тавре ки муқаддасони Аҳди Қадим метавонистанд ба наздиктарин шаҳри паноҳгоҳ бидавиданд, мо низ метавонем ба Ӯ бидавем!
