Худованд ба китобдонон ва фарисиён савол дода буд, ки оё дар рӯзи шанбе некӣ кардан ё бадӣ кардан, ҷонро наҷот додан ё нест кардан ҷоиз аст. Онҳо ба Ӯ ҷавоб надоданд ва Ӯ марди дасти хушкшударо шифо дод. Аммо китобдонон ва фарисиён шарм надоштанд ва аз девонагӣ барангехта шуда, барои нест кардани Ӯ қасд карданд. Оё онҳо ростқавлона нафрати худ ва қасди куштори худро аз шифои файзбахши Ӯ ба ин мард қонунӣтар медонистанд?
Худованд Исо аз мухолифати нафратӣ тарсида набуд. Душман метавонист ба осонӣ аз як тактика ба тактикаи дигар гузарад, аммо ҳеҷ чиз наметавонист Ӯро аз роҳи итоат ба иродаи Падараш дур кунад. Ҳамин тавр, мухолифати қатъии душман бо давом додани дуои Ӯ ба Худо дар тамоми шаб ҷавоб дода мешавад. Кӣ метавонад шубҳа кунад, ки бори дуои Ӯ дар ин вақт чӣ буд? Ӯ барнамегардад. Ӯ ба ҳеҷ ваҷҳ ба душман таслим намешавад. Кори Худо бояд давом кунад. Аз ин рӯ, Ӯ шабро дар дуо мегузаронад ва субҳ дувоздаҳ ҳаввориёнро таъин мекунад, ки бо Ӯ бошанд. Вақте ки таъқиб мешуд, муроҷиати Исо на ба одамон ва на ба ҳукумати инсонӣ, балки ба Худо буд ва кор на танҳо шикаст хӯрд, балки афзоиш ёфт. Воқеан, хизматгори муборак ва содиқ!
Бигзор мо омӯзем, ки дар дуои доимӣ барои кори Худо, новобаста аз он ки монеаҳо то чӣ андоза бузург бошанд, ҳамон як мақсади дилро дошта бошем. Барои файз ва қувват дуо кунед, то давом диҳед, ҳарчанд шояд тамоми шаб лозим шавад. «Бинобар ин, эй бародарони маҳбуби ман, устувор бошед, беҳаракат бошед, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошед, дониста бошед, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест» (1 Қӯр. 15:58).
