Вақте ки мо табиати Худованди мубораки худро, ки дар Аҳди Ҷадид пурра ошкор шудааст, меомӯзем, мо метавонем Аҳди Қадимро бихонем ва онро бо ҷалоли Ӯ дурахшон ёбем. Парда бар рӯи Мусо буд ва ҳанӯз ҳам бар дилҳои Исроили беимон аст, аммо дар куҷое ки имон бошад, парда бардошта мешавад ва ҷалоли Масеҳ зоҳир мегардад (2 Қӯринтиён 3:12-16).
Шахсиятҳои намунавӣ
Бисёре аз қаҳрамонони таърихии Аҳди Қадим ба ин ё он тарз намунаи Худованди мо буданд. Масалан, дар Исҳоқ, мо Ӯро ҳамчун Писари Падар мебинем, ки аз ҷониби Ӯ дар қурбонӣ дода шудааст (Ҳастӣ 22:2), аз мурдагон дар сурат қабул шудааст (Ҳастӣ 22:10-14), ва барои Ӯ арӯс – намунаи Калисои бо Масеҳ муттаҳидшуда – таъмин карда шудааст (Ҳастӣ 24). Дар Юсуф, мо Писарро мебинем, ки аз ҷониби Падари худ фиристода шудааст (Ҳастӣ 37:1-14), аз ҷониби бародарони худ рад карда шудааст (Ҳастӣ 37:18-36), дар давраи раддияи худ ба тахти ҷалол бардошта шудааст (Ҳастӣ 41:14-44), бо арӯси ғайрияҳудӣ – Калисо (Ҳастӣ 41:45) – алоқаманд аст ва ниҳоят ба бародарони худ, ки онҳоро аз тангии бузург наҷот медиҳад, маълум карда шудааст (Ҳастӣ 45). Дар Довуд, мо мардеро мебинем, ки ба дили Худо мувофиқ аст (1 Самуил 13:14), азоб мекашад, аммо баланд бардошта шудааст. Ва дар Сулаймон, мо тасвири ҳикмат ва ҷалоли ҳазорсолаи Подшоҳи ҳақиқии Исроилро дорем (1 Подшоҳон 10:23-24).
Қурбонӣ
Аҳди Қадим пур аз таълимоти қурбонӣ аст. Инҳо танҳо чанд мисол мебошанд: либосҳои пӯст, ки бо онҳо волидони аввалини мо пӯшида шуда буданд (Ҳастӣ 3:13-21); қурбонии Ҳобил (Ҳастӣ 4:2-4); хуни паноҳгоҳи Барра дар давраи Фисҳ (Хуруҷ 12:2-13); қурбониҳои левитӣ – қурбонии сӯхтанӣ, қурбонии саломатӣ, қурбонии гуноҳ, қурбонии ҷиноят ва қурбонии хӯрок (Ибодат 6-7).
Коҳинӣ
Ҳорун, саркоҳин, баръало намунаи Масеҳ буд. Либосҳои ҷалол ва зебоӣ, ки бо онҳо ӯ оро дода шуда буд, ҳама баъзе аз хислатҳои гуногуни Худованди моро нишон медиҳанд. Либоси дарунии катонӣ сафед аз покии беайби Ӯ нақл мекунад; либоси кабуд аз хислати осмонӣ Ӯ сухан меронад; ва ефод хидмати коҳинии Масеҳро ифода мекунад. Рангҳои гуногуне, ки дар ин либоси коҳинӣ бофта шудаанд, ба таври хос муҳиманд. Сурх аз ҳукмронии ҷаҳонии Ӯ сухан меронад; бунафш, аз Масеҳият ва шоҳии Ӯ; кабуд, аз мавқеи осмонӣ Ӯ; сафед, аз покии Ӯ; ва тилло, ки бо ҳамаи инҳо бофта шудааст, аз илоҳияти Ӯ нақл мекунад (Хуруҷ 28).
Хаймаи муқаддас
Ин бино аз бисёр ҷиҳат намунаи равшани Ӯ буд, ки дар миёни одамон хайма зад. Пардаҳо, бо мавод ва рангҳои худ, мо аллакай дар робита бо либосҳои коҳинии Ӯ дида баромадаем. Пӯшиши мӯи буз аз вазифаи пайғамбарии Ӯ шаҳодат медиҳад. Пӯстҳои гӯсфанд аз садоқати Ӯ то марг сухан мегӯянд. Ва пӯшиши берунии пӯсти саг ё мӯҳр аз ҷудоии Ӯ аз ҷаҳон сухан мегӯяд (Хуруҷ 25-27).
Пешгӯӣ
Мо наметавонем бисёр пешгӯиҳои ҷалоли Худованди худро дар Аҳди Қадим номбар кунем, аз ин рӯ чанд порчаи хос кофӣ хоҳад буд: Ишаъё 53 Ӯро ҳамчун Азобкаш пешниҳод мекунад; Ишаъё 63, ҳамчун Подшоҳ ва Ғолиб; Ишаъё 50, ҳамчун Касе, ки метавонад осмонро дар сиёҳӣ пӯшонад, вале бо фурӯтанӣ худро дар итоат ба Худо таслим кард. Ӯ пушти худро ба зарбазанандагон, рухсораҳои худро ба онҳое, ки мӯйро мекашиданд, дод. Ӯ рӯи худро аз шарм ва туф пинҳон накард. Дар Дониёл, мо Ӯро ҳамчун «Масеҳ, Шоҳзода» мебинем (Дониёл 9:25); дар Мико, ҳамчун дар Байт-Лаҳм таваллудшуда вале Ҳамешагӣ (Мико 5:2); дар Закарё, ҳамчун Чӯпоне, ки Яҳува бо шамшери худ зад (Закарё 13:7).
Забур
Забурҳо аз ситоиши Масеҳ бой мебошанд. Забур 2 Ӯро ҳамчун Подшоҳи Худо дар Сион пешниҳод мекунад; Забур 8, ҳамчун Писари Одам, ки бар ҳамаи корҳои дасти Худо гузошта шудааст; Забур 16, ҳамчун Марди имон, ки ҳамеша ба Худо эътимод дошт; Забур 22, ҳамчун Чӯпони Нек, ки ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад; Забур 23, ҳамчун Чӯпони Бузург, ки рамаҳои худро ба чарогоҳҳои сабзи баракати осмонӣ мебарад; Забур 24, ҳамчун Сарчӯпон, ки дар ҷалол зоҳир мешавад; Забур 40, ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ; Забур 45, ҳамчун Подшоҳ; Забур 69, ҳамчун қурбонии ҷиноят; Забур 72, ҳамчун салтанати ҷаҳонии Масеҳ. Шояд аҷибтарин аз ҳамаи шаҳодатҳо аз Забур, Забур 102 бошад, дуои Азобкаш, ки рӯҳи худро дар гиряи сахт ба Худо мерезад: «Гуфтам, эй Худои ман, маро дар миёнаи рӯзҳои ман набардор». Ин гиряи Марди азобкаш аст. Ҷавоби Худо ин аст: «Солҳои Ту дар тамоми наслҳост. Аз қадим Ту асоси заминро гузоштаӣ; ва осмонҳо кори дасти Ту мебошанд. Онҳо нобуд мешаванд, аммо Ту пойдор хоҳӣ монд ... Аммо Ту ҳамонӣ, ва солҳои Ту поён нахоҳад дошт» (Забур 102:24-27). Марди азобкаш касе ҷуз Яҳуваи абадӣ нест!
Масалҳо
Ҳикмати илоҳӣ сухан мегӯяд, ҳикмати Худо. Ӯ пеш аз тамоми офариниш буд: «Он гоҳ Ман дар назди Ӯ будам, ҳамчун Касе, ки бо Ӯ тарбия ёфтааст; ва Ман ҳар рӯз шодии Ӯ будам, ҳамеша дар назди Ӯ шодӣ мекардам ... ва шодиҳои Ман бо писарони одам буданд» (Масалҳо 8:30-31).
Эй маҳбубон дар Масеҳ, ин шахсест, ки дар тамоми Каломи Худо ба мо ошкор шудааст. Биёед Ӯро бештар қадр кунем. Бигзор Ӯ дар ҳаёти ҳаррӯзаи мо ва дар мулоқотҳои мо бо дигарон барои мо бештар бошад.
