Дар номаи Ибриён, Худованд Исо ҳамчун нишаста дар осмон ва интизори як салтанат тасвир шудааст. Ӯ нишастааст, зеро кори наҷоти Ӯ ба анҷом расидааст ва қабул шудааст. Ӯ интизор аст, зеро мардуми харидаи Ӯ, калисое, ки барои он худро қурбонӣ кард, ва меросе, ки Ӯ бо фидияи худ харид, ҳанӯз ба Ӯ дар моликияти воқеӣ нарасидаанд. «Азобҳое», ки пайғамбарон дар қадим гуфта буданд (2 Петрус 1:11), гузаштаанд, аммо «ҷалолҳое», ки бояд «пайравӣ мекарданд», ҳанӯз зоҳир нашудаанд.
Масеҳи нишаста ба мо мегӯяд, ки коре, ки тавассути он наҷоти мо, дастрасии мо ба Худо ва осмон таъмин карда мешавад, кори анҷомёфта аст, ки барои қабули мо бо Худо, ё барои ба даст овардани вуруди мо ба осмон, ё таъмини мувофиқати мо ба осмон (Қӯлассиён 1:12) дигар коре нест. Масеҳи интизор, ки барои мардуми худ ва барои вуруди воқеӣ ба он «моликияти харидашуда», ки Ӯ ба он ҳуқуқ ва унвон дорад, интизор аст, ба мо мегӯяд, ки Ӯ ҳанӯз ба он чизе, ки аз они Ӯст, нарасидааст, балки бо сабр онро интизор аст, ва барои он соат, ки Ӯ ва муқаддасони Ӯ «якҷоя ҷалол дода шаванд», ва ба ин тариқ ба мероси муштараки худ дохил шаванд.
Баррасии дурусти ин ду мавқеи ҳозираи Худованди мо дар осмон, ҳамчун нишаста ва интизор, бо паёме, ки онҳо ба ҷони муқаддас меоранд, бояд (агар ин дидгоҳ таъсири дилхоҳи худро ба вуҷуд орад ва ин паём бо имони зиндаи шахсӣ қабул карда шавад), ҳолати мувофиқи дил ва ҳаётро дар мардуми Худо ба вуҷуд орад. Дидгоҳи Масеҳи нишаста дар дасти рости Худо, ки гуноҳҳои моро пок кардааст (Ибриён 1:4), оштиро ба амал овардааст (Румиён 5:10), ва сулҳро ба даст овардааст (Қӯлассиён 1:20), бояд ҷонро дар ҳузури Худо ором кунад, виҷдонро пок кунад, ва шодии дастрасӣ ба Ӯро диҳад (Ибриён 10:19), ҳама гуна тарсу ҳаросро бартараф кунад ва дилро дар ҳузури Ӯ ором кунад. Зеро барои таъмини унвон ва мувофиқат барои мо дар ҳузури Худо дигар коре нест. Хуни Масеҳ унвони бегонанашаванда медиҳад, ва Рӯҳи Худо, ки дар натиҷаи наҷот дода шудааст, ва ҳоло дар муқаддасон зиндагӣ мекунад, қобилияти истифодаи он унвонро дар наздик шудан ба Худо медиҳад.
Аммо масеҳӣ ҳанӯз интизор аст, зеро то он даме, ки Ӯ, «Нахустзода»-и оилаи осмонӣ ба худ наояд, то он даме, ки «Ворис» ба моликияти мероси худ дохил нашавад, «бародарони» Ӯ (Ибриён 2:11), ки бояд онро бо Ӯ мубодила кунанд, наметавонанд насиби худро дошта бошанд. Ва аз ин рӯ, онҳо умед мебанданд ва интизор мешаванд, аз «ҳукмронӣ» дар ҷаҳоне, ки Худованди онҳо аз он ронда шуда буд, ё аз доштани манзили доимӣ дар он ҷое, ки Ӯ бегона буд, худдорӣ мекунанд. Онҳо қаноатманданд, ки «аз ҷониби одамон нафрат ва рад карда шаванд», дар он ҷое, ки Намунаи бузурги онҳо аз ҳуқуқҳои худ маҳрум карда шуд, ва дар он ҷое, ки Ӯро шарманда карданд, азоб кашанд. Онҳо хуб медонанд, ки ба салтанат бояд тавассути «бисёр мусибатҳо» дохил шуд (Аъмол 14:22), аз ин рӯ, онҳо ба як сафари душвор, бо умеди дурахшони истиқболи гарм ба Хонаи шаҳри худ дар он замине, ки чашмони онҳо муддати тӯлонӣ ба он нигаронида шуда буд, ки Пешрав аллакай ба он расидааст, ва дар он Ӯ ҳоло интизор аст, нишаста ва интизор.
Инҳо воқеан чизҳои бузург ва пурҷалол мебошанд. Аммо онҳо танҳо шодӣ ва қуввати худро медиҳанд, агар онҳо ба ҷон пазироӣ шаванд ва дар ҳукмронии ҳаёт ва роҳҳои фарзандони Худо озодии худро пайдо кунанд.
