Дар охири боби 3-юми китоби Ваҳй, саҳна аз замин ба осмон тағйир меёбад. Дигар ситораҳо ё чароғдонҳое, ки нури худро ба саҳнаи заминӣ мепошанд, дида намешаванд. Дар суханони ифтитоҳии боби 4, Юҳанно – ҳамчун намояндаи муқаддасони осмонӣ – овозеро мешунавад, ки ӯро ба он ҷо даъват мекунад, то дигар дар бораи шаҳодат додан ё нокомии «калисоҳо»-и зери маломат ё насиҳат дар бораи вазъи онҳо дар он ҷо нашунавад, балки «Инак» дари кушодаеро дар осмон бубинад – ва овозеро аз он ҷо бишнавад, ки ӯро «ба ин ҷо биё» мехонад.
Ин рамзист. Он ба мо бо аломат ва сухан дар бораи рабуда шудани муқаддасони осмонӣ аз замин ба осмон, ҳангоми омадани Худованд ба ҳаво, тавре ки дар 1 Таслӯникиён 4:17-19 ва 1 Қӯринтиён 15:51-52 тасвир шудааст, таълим медиҳад. Ва дар ин лаҳза, қисми сеюми китоби Ваҳй оғоз меёбад, ки дар боби ифтитоҳии худ, инчунин дар боби 4:4 R.V., ҳамчун «чизҳои баъд аз инҳо» фарқ карда мешавад. «Чизҳое, ки ҳастанд», тавре ки дар бобҳои 2 ва 3 тасвир шудаанд – калисо дар таърихи худ дар тӯли ин давраи ҳозира, ба охир расида, мо акнун ба назари муқаддасон ҳамчун ҷалолёфта дар осмон дохил мешавем, ки аввалин саҳнаҳое мебошанд, ки давраи «чизҳое, ки баъд аз ин хоҳанд буд» – ё «баъд аз инҳо» номида мешаванд.
Ва аввалин манзаре, ки ба чашми ин муқаддасони эҳёшуда ва ҷалолёфта, тавре ки дар ҳаввории рабудашуда Юҳанно рамзӣ шудааст, мерасад, «тахтест, ки дар осмон гузошта шудааст, ва Яке бар он тахт нишастааст». Зеро дар он ҷо ҳокимияти мутлақ вуҷуд дорад. Иродаи Худо дар он ҷо комилан иҷро мешавад. Муқаддасони ҷалолёфта дар ин ҷо, аввалан, ҳамчун бисту чор пири тоҷдор – рақами рамзӣ, ки доираи пурраи тартиботи коҳинӣ дар рӯзҳои салтанатро ифода мекунад (1 Вақоеънома 24:4, 18) – тасвир шудаанд. Инҳо муқаддасони давраҳои қаблиро ифода мекунанд (ниг. Ибриён 11:2) – ё тавре ки баъзеҳо фикр мекунанд, балки муқаддасони ин давраро, ки бо тоҷҳои Ғолибон тоҷдор шудаанд ва бар тахтҳо нишастаанд, либоси сафед доранд; зеро онҳо ҷанги худро ба итмом расонидаанд ва дар ин ҷо дар ҳолати оромӣ дида мешаванд, ки оромона дар ҳузури Худо нишастаанд. Ғур-ғури «раъдҳо» ва «овозҳо», ва дурахши барқҳо аз «даруни» тахти марказӣ онҳоро ташвиш намедиҳад, зеро онҳо медонанд, ки доварии онҳо гузаштааст (Юҳанно 5:24), ва барои онҳо «ҳеҷ маҳкумият» нест (Румиён 8:1).
Аммо довариҳои Худо ба зудӣ «бар замин» раҳо хоҳанд шуд, ва ба воситаи онҳо, одамоне, ки файзро рад кардаанд, «адолатро хоҳанд омӯхт» (Ишаъё 25:9). Ва назари навбатие, ки Бинанда ба он дар ин доираи осмонӣ даъват шудааст, ин чор махлуқи зинда – на ҳайвонҳо тавре ки A.V. – балки мавҷудот, ки бо ҳаёти илоҳӣ ва рӯҳонӣ, ва ақл пур шудаанд, ки моро ба керубимҳо, тавре ки дар Ҳизқиёл 1 тасвир шудааст, ёдоварӣ мекунанд, ки рамзи муқаддасони ҷалолёфтаи наҷотёфтагони ин аср мебошанд, ки бо Масеҳ дар ҷалоли Ӯ алоқаманданд, ҳамчун ҳокимон ва мудирони ояндаи Малакути Ӯ, ки ба зудӣ ифтитоҳ хоҳад шуд. Зеро тавре ки Ибриён 2:7 ба мо мегӯяд, «замини маскун»-и оянда, зери ҳукумати фариштагон нахоҳад буд, балки зери ҳукумати одамони наҷотёфта хоҳад буд.
Дар боби 5, ки дар он Нишинандаи Тахт – Худои абадӣ – дар ин ҷо ба таври рамзӣ дар бузургӣ ва қудрати худ нишон дода шудааст (Ибриён 8:1; 12:2), дида мешавад, ки Китоби Рӯйхат дорад, ки сабук дар дасти рости Ӯ хобидааст, комилан мӯҳр зада шудааст. Ва овози баланди фаришта тамоми офаринишро бо ин суханон даъват мекунад,
«Кист сазовори кушодани Китоб ва кушодани мӯҳрҳои он?» Зеро Он ки шарафи аз даст рафтаи Одам ба Ӯ супурда шудааст (Ҳастӣ 1:26-27 бо Румиён 8:20-22), бояд «сазовор» бошад, то шараферо, ки ба Ӯ дода мешавад, нигоҳ дорад. Ба ин даъват ҷавобе нест. Ҳеҷ махлуқе ба даъвати баланди Фаришта ҷавоб намедиҳад. Ва ҳеҷ касе ёфт намешавад, ки «китобро кушояд» ё ҳатто ба он «нигарад». Ва Юҳанно гиря мекунад. Бале, ҳатто дар он саҳнаи ҷалоли бебаён, ӯ «бисёр» гиря мекунад, зеро коиноти хомӯш нокифоягии инсонро барои иҷрои талаботи Худои Одил ва Комил нишон медиҳад.
Он гоҳ яке аз «пирон» – он муқаддасони ҷалолёфта, ки дар машварати илоҳӣ истодаанд ва захираҳои Худоро комилан медонанд, ба Юҳанно мегӯяд, ки ашкҳояшро хушк кунад, зеро тавре ки қадимтар раҳмати илоҳии Худо «баррае барои Худ» (Ҳастӣ 22:8) ҳамчун қурбонӣ, ва баъдтар подшоҳе барои ҳукмронии Малакути Худ (1 Подшоҳон 16:1) таъмин кард, ҳоло Ӯ Якеро дорад, ки сазовори вазифаи баланд ва муқаддаси талаб кардани ҳуҷҷатҳои замин ва идора кардани ҳукмронии Худо дар Малакути Худ, наҷот додани мерос аз қудрати ҳамаи ғасбкунандагон аст. Ва он гоҳ Бинанда даъват карда мешавад, ки «Инак» (ояти 5) ин Сазоворро бубинад, ки ҳоло пайдо мешавад. Ӯ аз ҷониби пир ҳамчун «Шери қабилаи Яҳудо» фарқ карда мешавад, ва ҷое, ки гуфта мешавад Ӯ ишғол мекунад, «дар миёни тахт» аст, ки аз ҷониби пирони бар тахт нишаста ва махлуқоти зинда иҳота шудааст. Аммо вақте ки Юҳанно чашмони худро ба самте мегардонад, ки ин Қудратманд, ин Шери Яҳудо аз он ҷо меояд, ӯ Барраеро мебинад – калимаи воқеӣ «Барраи ҷавон» аст – на рамзи бузургӣ, балки фурӯтанӣ, на қувват, балки итоат (Ишаъё 53:7), ва дар ин ҷо дида мешавад, ки гӯё «кушта шуда буд» – бо ёдгориҳои Ҷолҷота ҳанӯз, гӯё, дар назди Худо тару тоза: «нав кушташуда» (Ибриён 10:20, Нюберри).
Зеро Ӯ бар асоси Қурбонии Худ, ки як бор пешниҳод шуда ва то абад аз ҷониби Худои Худ қабул шудааст, ки дар эҳё ва ҷалоли Ӯ мӯҳр зада шудааст, тахтро ишғол хоҳад кард ва ҳукмронӣ хоҳад кард. «Ӯ омад», аз ҷои ҷалоли Худ дар миёни тахт омад, ва дар амали Худ гирифтани Китоб аз Нишинандаи Тахт, эътироф мекунад, ки Худо манбаи ҳамаи ҳокимият аст, ва танҳо Ӯ метавонад он ҳокимиятро ваколат диҳад – ва Ӯ онро мустақиман аз дасти Ӯ мегирад (Дониёл 7:13-14). Зеро Ӯ ин қудратро аз «худои ин ҷаҳон» (Матто 4:9) қабул намекард ва накард, вақте ки он аз ҷониби ӯ ба Ӯ пешниҳод шуд, ва на аз издиҳоми ноустувори инсоният, вақте ки онҳо Ӯро дар рӯзҳои заминӣ мехостанд, ки Ӯро «подшоҳи» худ кунанд (Юҳанно 6:15). Ва амали Нишинандаи Тахт, ки Китобро аз дасти Худ ба дасти Барра мегузаронад, бешубҳа нишон медиҳад, ки на танҳо «ҳамаи ҳокимият» (Матто 28:18) ба Масеҳ тааллуқ дорад, балки тамоми эътимод ба қобилияти Ӯ барои дуруст истифода бурдани он дар дили Худо нисбат ба Ӯст.
Ва ин Китоби ҳафтмӯҳрдор чист, агар на машваратҳои илоҳӣ дар бораи замин, ва кушодани мӯҳрҳои он гирифтани он бо доварӣ, ё наҷот додани он аз қудрати ғасбкунандаи Шайтон, то Малакути Масеҳ гардад (Ваҳй 11:15). Зеро дар ҳоле ки бо хуни Масеҳ ҳуқуқ ба замин ҳамчун мероси Ӯ таъмин карда мешавад, бо қудрати Масеҳ он соҳибӣ хоҳад шуд, то аз ҷониби Ӯ ҳукмронӣ карда шавад. Ва эътирофи ҳуқуқи Ӯ ҳамчун Барра дар тахт ба мо итминон медиҳад, ки ҳукмронии Ӯ ҳам хайрхоҳона ва ҳам одилона хоҳад буд. Оё мо бояд ҳайрон шавем, ки вақте ҳуҷҷати мерос аз дасти Худо ба дасти Барра мегузарад, лашкари осмонӣ – аввалан муқаддасони ҷалолёфта, сипас тамоми офариниш то дуртарин ҳудуди худ, дар ибодат дар назди Барра дар тахт саҷда мекунанд.
Ва қобили зикр аст, ки дар ҳоле ки сазовории Ӯ ба таври умум эътироф шудааст ва ҳама Ӯро ситоиш мекунанд, суруди наҷотёфтагон мустақимтар ва шахситар аз дигарон аст, зеро онҳо танҳо месароянд,
«Ту сазоворӣ» (ояти 9). Ва қобили зикр аст, ки танҳо наҷотёфтагон «месароянд». Дигар доираҳои махлуқоти зинда, ки дар хори умумӣ иштирок мекунанд, бо овози баланд мегӯянд,
«Барраи кушташуда сазовор аст», дар ҳоле ки тамоми офариниш
«Баракат ва шараф, ва ҷалол ва қудрат»-ро ба Ӯ нисбат медиҳанд; ин наҷотёфтагон ва муқаддасони ҷалолёфта мебошанд, ки месароянд
«Ту сазоворӣ».
