Ҳаёти масеҳӣ: Дороиҳои заминӣ ва осмонӣ

Чизҳои заминӣ ва масеҳӣ

«Ва онҳое, ки аз ин ҷаҳон истифода мебаранд, гӯё ки пурра истифода намебаранд; зеро ки намуди ин ҷаҳон мегузарад». — 1 Қӯринтиён 7:31 NASB

Ҳамчун имондорон мо зиндагӣ мекунем дар ин ҷаҳон, аммо на аз он, зеро ки мо дигар ба он тааллуқ надорем. Мо бегонагон ҳастем – ба ҷои он ба осмон тааллуқ дорем. Даъвати Худоро ба Иброҳим ба назар гиред. Ӯ ба ӯ гуфт, ки кишвар, хешовандон ва оилаи наздикро тарк кунад (Ҳастӣ 12:1). Вақте ки Патриарх ба Сарзамини ваъдашуда расид, ӯ фаҳмид, ки бояд дар он ҷо ҳамчун мусофир, бегона, зоир дар роҳи худ ба макони дигар зиндагӣ кунад (Ибриён 11:8). Иброҳим, ки маънои «падари бузург»-ро дорад, Иброҳим, «падари мардум» шуд (Ҳастӣ 17:5). Ҳамчун падари ҳамаи имондорон, яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ (Румиён 4:11-12), Иброҳим намуна, модел ва роҳнамои мост. Ҳарчанд ӯ ба сарзамине расида буд, ки Худо ба ӯ ҳамчун моликият ваъда карда буд ва дар он ҷо зиндагӣ мекард, Иброҳим фаҳмид, ки дар айни замон ӯ ҳанӯз наметавонад аз он пурра истифода барад.

Ин дарси истифодаи мо аз ин ҷаҳон аст: Онро ҳамчун сардорони хубе истифода баред, ки ба онҳо чизҳои ин ҷаҳон муваққатан супурда шудаанд, дарк кунед, ки ҳама ба Худо тааллуқ дорад2 ва намуди ҳозираи ин ҷаҳон мегузарад (1 Қӯринтиён 7:31). Дар ҷаҳони оянда ҳама чиз зери назорати Худованди мо Исо қарор хоҳад гирифт, вақте ки ҳуқуқҳои Ӯ пурра эҳтиром карда мешаванд (Ибриён 2:5-8). Он гоҳ имконпазир хоҳад буд, ки аз он пурра истифода барем, дар итоат ба Ӯ ва дар муошират бо Ӯ.

Дарсҳо аз 1 Тимотиюс 3:16-4:5

Бузургтарин ваҳй сирри худотарсӣ аст, ки дар 1 Тимотиюс 3:16 оварда шудааст. Ин порча дар заминаи худ ба мо назари дурустро ба чизҳои ин ҷаҳон медиҳад, ки аз замони афтидан (Ҳастӣ 3) зери назорати душман буд. Он ба мо меомӯзонад, ки чӣ тавр дар ин ҷо мувофиқи иродаи Худо зиндагӣ кунем, сарфи назар аз таъсири душман. Ин порча инчунин дар бораи чӣ гуна истифода бурдани баракатҳои заминии ин офариниши ҳозира – хӯрок, ҳаёти оилавӣ, ҳаёти оилавӣ – барои ҷалоли Худо ва фоидаи худамон маълумот медиҳад. Ҳавворӣ мефаҳмонад, ки ҳама чиз бояд дар муошират бо Худо (Офаридгор, Падари мо) мувофиқи Каломи Ӯ, ҳамроҳ бо дуо ва шукргузорӣ истифода шавад.

Дар Румиён 14 ва 1 Қӯринтиён 8 Павлус минбаъд ба мо таълим дод, ки бо имондорони заифтар, ки аз баъзе чизҳое, ки худ аз худ хубанд, худдорӣ мекунанд, сабр кунем. Аммо оятҳои шабеҳ дар 1 Тимотиюс 4 бо заифӣ ва сабр алоқаманд нестанд. Дар ин ҷо Павлус шаклҳои нодурусти худдорӣ, ба монанди манъ кардани баъзе пешвоён ба худ ё дигарон аз издивоҷ карданро барои «наздиктар шудан ба Худо» маҳкум мекунад. Онҳо метавонанд истифодаи хӯрокҳои интихобшударо манъ кунанд, рӯзҳои муайянро муқаддастар ё шумораи зиёди маҳдудиятҳои якхеларо ҷорӣ кунанд. Дар ҷойҳое, ки чунин чизҳо таълим дода мешаванд ва ҷорӣ карда мешаванд, Рӯҳи Худо тавассути Павлус онҳоро ҳамчун таълимоти девҳо фош мекунад, зеро чунин шаклҳои худдорӣ он чизеро, ки Худо дар офариниш ва табиат додааст, комилан рад мекунанд. Ҳама чизе, ки Худо офаридааст, худ аз худ хуб аст ва аз ин рӯ барои мо низ хуб аст. Масеҳиён бояд ин баракатҳои заминиро ҳамчун аз дасти Ӯ омада истифода баранд то даме ки мо онҳоро мувофиқи иродаи Худо ва дар муошират бо Ӯ истифода барем.

Павлус нишон медиҳад, ки чӣ тавр аз ин чизҳои заминӣ бо муносибати дуруст (рӯҳонӣ) лаззат барем:

Дар заминаи ҳақиқати ошкоршудаи Худо, имон аз ҷониби мо ва дониши Худо ва Масеҳ мувофиқи 1 Тимотиюс 3:16, мо аз сатҳи заминӣ боло мебароем. Аммо ин маънои онро надорад, ки мо бояд чизҳои заминиро худ аз худ рад кунем ё аз онҳо худдорӣ кунем (ё дигаронро маҷбур кунем, ки ин корро кунанд). Он чизе, ки маҳкум карда мешавад, дунявият, муносибат ё хоҳиши иштирок дар чизҳои ин ҷаҳон аст, ки зери назорати Шайтон аст. Ду ифрот вуҷуд дорад: худдорӣ ё ғарқшавӣ – ва ҳарду нодурустанд!

• Бо дилҳои шукргузор мо дарк мекунем, ки ҳама баракатҳои заминӣ аз дасти Худо ба мо мерасанд. Барои онҳо шукргузорӣ карда, мо бояд онҳоро бо шукргузорӣ қабул кунем, аз онҳо дар муошират бо Ӯ, барои ҷалоли Ӯ ва барои фоидаи худамон лаззат барем.
• Тӯҳфаҳои заминӣ бо Каломи Худо муқаддас карда мешаванд – барои Ӯ ва мо ҷудо карда мешаванд. Ин ба мо ваколат медиҳад, ки онҳоро мувофиқи дастури Худо, бо дуо, ҳангоми изҳори шукргузории худ истифода барем.
• Биёед боварӣ ҳосил кунем, ки мо мефаҳмем, ки дар ин ҷо дар бораи рӯҳонӣ баракатҳое, ки Худо ба мо додааст (Эфсӯсиён 1:3) ё ҳаёти абадӣ ки Ӯ ба мо додааст, сухан намеронем. Инҳо тавассути имон ва кори Рӯҳи Муқаддас қабул карда шудаанд ва онҳо моликияти ҳақиқии мо мебошанд. Мо ҳоло дар бораи чизҳои ин замин, яъне баракатҳои заминӣ ки мо аз Худо гирифтаем, то дар муддати зиндагии мо дар ин ҷо аз онҳо лаззат барем, сухан меронем. Ҳамаи инҳо ба Худо тааллуқ доранд ва Ӯ онҳоро ба мо муваққатан додааст: хӯрок, кор, оила, издивоҷ, фарзандон, идҳо, «вақти холӣ», хона, мошин ... ва рӯйхат метавонад идома ёбад. Мо бояд онҳоро ҳамчун сардорони Ӯ истифода барем, Худоро эҳтиром кунем дар истифодаи онҳо ва дар тарзи истифодаи онҳо.

Дарсҳо аз 1 Тимотиюс 6:6-19

Худо ба мо ҳама чизро барои лаззат бурдан медиҳад (нигаред ба Воиз 2:24, 3:13, 5:18). Мо метавонем баракатҳо ва дороиҳои заминии худро барои лаззат ва дар муошират бо Худо истифода барем, чунон ки дидем. Аммо мо бояд омӯзем, ки ба дороиҳои заминӣ эътимод накунем: «Агар хӯрок ва либос дошта бошем, бо он қаноат кунем» (1 Тимотиюс 6:6-10 KJV).

Роҳи баландтаре ҳаст, ки мо метавонем баракатҳои заминиро истифода барем – яъне онҳоро бо дигарон мубодила кунем. Навиштаҳои Павлус ба мо нишон медиҳанд, ки арзиши ҳаёти абадӣ аз баракатҳои заминии мо (оятҳои 12,19) ҳатто ҳангоми истифодаи рӯҳонӣ бартарӣ дорад. Аз ин рӯ, дар хотир доред, ки ҳатто лаззат бурдан аз ин чизҳои заминӣ ба таври дуруст ё истифодаи онҳо барои некии дигарон аз ҳаёти абадӣ камтар арзиш дорад.

Мудирон ё сардорон

Биёед такрор кунем, ки мо, масеҳиён, сардорони чизҳои заминӣ ҳастем, ки Худо ба мо супурдааст барои муддате. Мо онҳоро барои ҷалоли Ӯ дар ҷаҳоне истифода мебарем, ки ҳуқуқҳои Ӯ ҳамчун Худои Офаридгор-Наҷотдиҳанда эҳтиром карда намешаванд, балки рад карда мешаванд. Луқо 16:9-12 муқоисаҳои зеринро тасвир мекунад:

ЗАМИНӢ ВА МУВАҚҚАТӢ ОСМОНӢ ВА АБАДӢ

Сарвати (маммон) беинсофӣ Масканҳои абадӣ (барои Устод истифода мешаванд)

Он чизе, ки каме арзиш дорад Он чизе, ки арзиши зиёд дорад

Маммони беинсоф Сарватҳои ҳақиқӣ дар Масеҳ, баракатҳои осмонӣ ва ҳаёти абадӣ

Он чизе, ки ба дигарон тааллуқ дорад Он чизе, ки моли мост ва бо мо мемонад

Ҳамчун сардорон ва мудирон, мо бояд содиқ бошем (1 Қӯринтиён 4:2) барои баракатҳое, ки Худо ба мо супурдааст, ки дар сутуни чап нишон дода шудаанд, воқеан ба Ӯ тааллуқ доранд. Чизҳое, ки мо воқеан дорем – чизҳои абадӣ ва рӯҳонӣ, ҳаёти ҳақиқӣ ва ҳаёти абадӣ – дар сутуни рост оварда шудаанд.

Дар ин заминаи охирин мо ҳоло ин порчаҳоро мефаҳмем:

«Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, чизҳои болоро ҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ аст, дар дасти рости Худо нишастааст. Фикри худро ба чизҳои боло гузоред, на ба чизҳое, ки дар замин ҳастанд» (Қӯлассиён 3:1-2 NASB).

• «Эй бародарон, ба намунаи ман пайравӣ кунед ва ба онҳое, ки мувофиқи намунаи шумо дар мо рафтор мекунанд, назар кунед. Зеро бисёриҳо рафтор мекунанд, ки ман ба шумо борҳо гуфта будам, ва ҳоло бо гиря ба шумо мегӯям, ки онҳо душманони салиби Масеҳ ҳастанд, ки оқибати онҳо ҳалокат аст, ки худои онҳо иштиҳои онҳост, ва ҷалоли онҳо шарми онҳост, ки фикри худро ба чизҳои заминӣ мегузоранд» (Филиппиён 3:17-19).
• Ин оятҳо чизҳои заминиро маҳкум намекунанд. Аммо, онҳо он масеҳиёнеро маҳкум мекунанд, ки танҳо барои чизҳои заминӣ зиндагӣ мекунанд ва комилан ба онҳо машғуланд. Чунин масеҳиён умуман дар бораи ҳаёти худ, ки бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст, фикр намекунанд. Истифодаи чизҳои заминӣ нодуруст нест, чунон ки дидем. Аммо он чизе, ки нодуруст аст, комилан «банд» будан бо ин чизҳост. Дар ҳаёти масеҳӣ чизҳои заминӣ ва баракатҳои заминӣ, ҳатман, ҷои муҳимро ишғол мекунанд, аммо онҳо ҳамеша ба ин ҳаёти ҳақиқӣ тобеъ ва назорат карда мешаванд: «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» (Қӯлассиён 1:27).

Чизҳои дунявӣ, заминӣ ва осмонӣ

Байни чизҳои ҷаҳон – системае, ки ба душман тааллуқ дорад (аз Ҳастӣ 3; нигаред ба 1 Юҳанно 2:15-17) – ва чизҳои замин, ки худ аз худ хубанд, фарқият вуҷуд дорад. Аммо додани таърифи дақиқ душвор аст, зеро ин ба омилҳои гуногун вобаста аст.

Маълум аст, ки ҳатто ҳамчун масеҳиён, дар ихтиёри мост, ки чизҳои заминро ба таври дунявӣ истифода барем ё ба чизҳои заминӣ иҷозат диҳем, ки таъсири чизҳои абадӣ ва осмониро аз байн баранд. Ҳарду амал нодурустанд!

Вақте ки як марди масеҳӣ танҳо дар бораи чизҳои заминӣ ва дунявӣ фикр мекунад, ӯ бародари рӯҳонӣ нест. Ва бародаре, ки танҳо барои занаш зиндагӣ мекунад, дунявӣ аст. Ҳамчун мисоли дигар, касе, ки кори худро тавре ки бояд иҷро намекунад ё вақти корфармои худро барои хондани Китоби Муқаддас истифода мебарад, рӯҳонӣ нест ва ба маънои муайян, ҳатто дунявӣ аст, зеро ӯ ба ҳамон тарзе амал мекунад, ки одамони ҷаҳон. Аз тарафи дигар, касе, ки ба кори худ чунон банд аст, ки дигар барои зану фарзандаш ва ҳатто камтар барои Худованд вақт надорад, дунявӣ аст, зеро ӯ танҳо дар бораи чизҳои замин фикр мекунад.

Мусиқӣ тӯҳфаи аҷиби Худост – чизе, ки мо ҳатто дар заминаи вохӯриҳои ҷамъияти худ [калисо] ва дар сурудҳое, ки месароем, аз он лаззат бурда метавонем. Аммо касе, ки танҳо барои мусиқӣ зиндагӣ мекунад, ҳатто агар он «мусиқии рӯҳонӣ» бошад ҳам, танҳо дар бораи чизҳои замин фикр мекунад ва аз ин рӯ дунявӣ аст.

Мумкин аст, ки хондани ду порча аз номаи аввали Юҳанно муфид бошад:

«Дунёро ва чизҳои дунёро дӯст надоред. Агар касе дунёро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест. Зеро ҳар он чизе ки дар дунёст, шаҳвати ҷисм ва шаҳвати чашм ва ғурури ҳаёт, аз Падар нест, балки аз дунёст. Дунё мегузарад, ва шаҳватҳои он низ; аммо касе ки иродаи Худоро иҷро мекунад, то абад зиндагӣ мекунад» (1 Юҳанно 2:15-17).

• «Муҳаббатро аз ин медонем, ки Ӯ ҷони Худро барои мо фидо кард; ва мо бояд ҷони худро барои бародарон фидо кунем. Аммо ҳар кӣ дороии дунёро дорад ва бародари худро дар эҳтиёҷ мебинад ва дили худро аз ӯ мебандад, чӣ гуна муҳаббати Худо дар ӯ мемонад?» (1 Юҳанно 3:16-17).
• Дар порчаи дуюм «дороӣҳои дунё» ҳамчун чизҳои заминӣ дида мешаванд, ки мо метавонем нисбат ба бародари худ хуб рафтор кунем. Аммо дар порчаи аввал мо меомӯзем, ки чӣ гуна ҳамон чизҳо ҳамчун таҳдиди бузург ба имондор дида мешаванд. Хатар дар он аст, ки мо ба дӯст доштани баъзе чизҳои дунё, ки худ аз худ хубанд, ба монанди баракатҳои заминӣ, шурӯъ мекунем. Аммо вақте ки инҳо ба ишғол кардани дили мо шурӯъ мекунанд ва моро аз муҳаббат ба Худованд дур мекунанд, он гоҳ онҳо сабаби шаҳватҳои ҷисмонӣ ва ғурур мешаванд. Ин нуқтаи оғози бутпарастӣ аст (1 Юҳанно 5:21), вақте ки чизҳое, ки Худо додааст, худ аз худ ҳадаф мешаванд, ба ғайр аз Бахшандаи бузург, ки ба муоширати мо бо Худо таъсири манфӣ мерасонад.

Навиштаҳо байни чизҳои дунявӣ ва заминӣ фарқ мекунанд. Бо дунявӣ будан зич алоқаманд, мо дар Навиштаҳо истилоҳи «ҷисмонӣ»-ро мебинем, ки Луғати Вайн аз калимаҳои Аҳди Ҷадид онро ҳамчун «доштани табиати ҷисм ... аз рӯи табиати инсонӣ, на аз рӯи Рӯҳи Худо идорашаванда» муайян мекунад. Агар мо ҳушёр набошем, мо метавонем ба осонӣ аз истифодаи хуб ва рӯҳонии чизҳои заминӣ ба истифодаи ҷисмонӣ ё ҳатто дунявӣ афтем. Дар ҳолати аввал мо ба Худованд хизмат мекунем, дар ҳолати дуюм мо ба худ (воқеан ба Шайтон) хизмат мекунем. Бигзор Худованд ба мо файз диҳад, то дилҳои худро тафтиш кунем ва он чизеро, ки бояд доварӣ шавад, доварӣ кунем!

Хулоса

Бо гуфтани ин, мо метавонем шарҳҳои қаблиро чунин ҷамъбаст кунем:

Масеҳие, ки шодии худро дар чизҳои дунявӣ, ки ба ин системаи ҷаҳон тааллуқ доранд, меёбад, аз рӯи таъриф ҷисмонӣ аст. Ӯ бешубҳа рӯҳонӣ нест, зеро чизҳои дунявӣ, онҳое, ки ба ин ҷаҳон ҳамчун системаи бад тааллуқ доранд, ҳамеша бо гуноҳ, ҷисм ва Шайтон алоқаманданд.

• Масеҳие, ки аз чизҳои заминӣ лаззат мебарад, ҳатман ҷисмонӣ нест.
• Масеҳие, ки аз чизҳои осмонӣ лаззат мебарад, ҳатман рӯҳонӣ ё осмонӣ нест.
• Муҳим аст, ки мо нуқтаҳои 2 ва 3-ро воқеан фаҳмем, зеро нуқтаи 1 бояд барои ҳама равшан бошад. Масеҳие, ки аз чизҳои заминӣ лаззат мебарад, ҳатман ҷисмонӣ нест, ба шарте ки:

Ӯ баракатҳои заминиро аз дасти Худо бо виҷдони пок, бо шукргузорӣ ва дар муошират бо Худо қабул мекунад;

• Ӯ ин чизҳои заминиро бо садоқат дар итоат ба Калом истифода мебарад, масалан, бо риояи дастури Худо дар бораи зиндагӣ ҳамчун ҷуфти масеҳӣ ва ҳамчун оилаи масеҳӣ; ва
• Ӯ тавозуни дурустро байни чизҳои заминӣ ва осмонӣ нигоҳ медорад.
• Аз тарафи дигар, мо метавонем пурсем: «Кай як масеҳӣ ҷисмонӣ аст, ҳарчанд ӯ аз чизҳои осмонӣ лаззат мебарад?» Ин ҳолат вақтест, ки имондор:

Дар ин баракатҳо ё дар муоширати ҳақиқӣ бо Худо шодии рӯҳонии воқеӣ намеёбад. Чунин чизҳо бояд ба ҳамду сано ва ибодат оварда расонанд. Ба ҷои ин, онҳо метавонанд танҳо қаноатмандии зеҳнӣ диҳанд.

• Аз дониши чизҳои осмонӣ лаззати ҷисмонӣ мебарад. Масалан, ин шахс метавонад аз ҳама чизе, ки медонад ё ёфтааст, фахр кунад, то қонуншиканӣ ё дигар чизҳои ҷисмониро асоснок кунад.
• Вазифаҳои заминии худро, хоҳ нисбат ба ҳамсар, фарзандон ё вазифаҳои ҳаррӯза, сарфи назар мекунад.
• Мо метавонем дар чизҳои заминӣ ё рӯҳонӣ ё ҷисмонӣ бошем! Чӣ гуна дили инсон фиребанда ва табобатнашаванда аст (Ирмиё 17:9). Бигзор Худованд ба мо файз диҳад, то фикрҳои Ӯро амалӣ кунем, то дар ҳаёти имони худ:

Худро аз чизҳои дунявӣ дур нигоҳ дорем;

• Дар чизҳои заминӣ рӯҳонӣ бошем; ва
• Дар чизҳои осмонӣ рӯҳонӣ бошем.
• Биёед бо як порчаи қаблӣ хулоса кунем: «Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, чизҳоеро ҷӯед, ки дар боло ҳастанд, ки дар он ҷо Масеҳ аст, дар дасти рости Худо нишастааст. Фикри худро ба чизҳои боло гузоред, на ба чизҳое, ки дар замин ҳастанд» (Қӯлассиён 3:1-2 NKJV).

ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ

1. Барои фаҳмидани ин ибора, муқоисаи он бо ҳамон истилоҳ дар боби 9 муфид аст. «Пас, мукофоти ман чист? Ин ки, вақте ки ман Инҷилро мавъиза мекунам, метавонам Инҷилро бепул пешниҳод кунам, то ҳуқуқи худро дар Инҷил пурра истифода набарам» (1 Қӯринтиён 9:18 NASB). Павлус истифодаи ҳуқуқҳои худро маҳдуд кард, ва ин ҳам нуқтаи назар аст, аммо дар заминаи дигар. Дар 1 Қӯринтиён 7:31 ин маҳдуд кардани ихтиёрии озодии мо нисбат ба истифодаи чизҳои заминӣ аст.
2. Принсипи бутпарастӣ истифодаи он чизест, ки ба Худо тааллуқ дорад, барои худ ва/ё Шайтон, ки ин чизҳоро ҳамчун худои ин аср талаб мекунад. Вақте ки ба худ хизмат мекунем, мо бавосита ба Шайтон хизмат мекунем (1 Юҳанно 2:15-17, 5:20-21).