Дар зиндагӣ баъзе изҳоротҳоро фаҳмидан хеле осон аст, ба монанди «Мо он чиро, ки мекорем, медаравем» ё «Он чизе, ки боло меравад, бояд поён ояд». Каломи Худо баъзе аз ин изҳоротҳои худфаҳморо дар бар мегирад. Аммо, дере нагузашта дарк мекунем, ки баъзан он чизе, ки дар зиндагӣ дуруст аст ё кор мекунад, дар асл баръакси он чизест, ки мо интизор дорем! Масалан: «Ҳар қадар духтарро ба даст овардан осонтар бошад, ҳамон қадар ҷавон камтар мехоҳад ӯро ба даст орад» ё «Ҳар қадар мард чизҳои бештар дошта бошад, ҳамон қадар камтар қаноатманд мешавад». Мантиқи оддӣ бо зиддиятҳои зоҳирӣ, ки парадокс номида мешаванд, кор намекунад. Имони масеҳӣ низ парадоксҳо дорад. Одамон фикр мекунанд, ки онҳо зиддиятҳое ҳастанд, ки маъно надоранд. Аммо дуруст фаҳмида, парадоксҳо фаҳмиши амиқтари тарзи кори коиноти Худоро ошкор мекунанд. Ҳамин тавр, мубориза бо баъзе парадоксҳо дар масеҳият ба мо имкон медиҳад, ки чӣ тавр зиндагии пурмазмунтарро бо Исо ба таври амиқтар дарк кунем.
Ман бояд бимирам, то воқеан зиндагӣ кунам
Исо гуфт:
«Касе ки ҷони худро дӯст медорад, онро гум мекунад, дар ҳоле ки касе ки ҷони худро дар ин ҷаҳон нафрат дорад, онро барои ҳаёти абадӣ нигоҳ медорад» (Юҳанно 12:25 NIV). Худи Исо дар салиб мурд, то мо зиндагӣ кунем. Ӯ омад, то ба мо ҳаёти пурра бахшад: «Ман омадаам, то шумо ҳаёт дошта бошед ва онро пурра дошта бошед» (Юҳанно 10:10). Аммо барои таҷриба кардани он, мо бояд ба худ бимирем ва ба Ӯ иҷозат диҳем, ки дар мо зиндагӣ кунад. Павлус гуфт: «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам, ва дигар ман зиндагӣ намекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад. Ҳаёте, ки ман дар бадан зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20). Оё мо ба худ мурдаем? Оё Исо дар мо зиндагӣ мекунад?
Ман бояд аблаҳ бошам, то доно шавам
Исо бо мардони бомаърифат, ки пур аз ақидаҳои худ буданд, як қатор вохӯриҳои шадид дошт. Аммо Исо иддао кард, ки барои шогирди Ӯ шудан, бояд мисли кӯдак шуд – аз эътимод ба далелҳои моҳирона ва нуқтаи назари фалсафӣ даст кашид – ва бо имон ҳақиқати оддии Худоро қабул кард. Исо ҳангоми дуо гуфтан ба Падар шод шуд:
«Ту ин чизҳоро аз доноён ва бомаърифатон пинҳон кардаӣ ва ба кӯдакони хурдсол ошкор кардаӣ» (Луқо 10:21). Ва Павлус гуфт: «Аблаҳии Худо аз ҳикмати инсон донотар аст, ва заъфи Худо аз қуввати инсон қавитар аст» (1 Қӯринтиён 1:25). Оё мо ба ҳикмати дунявӣ часпида хоҳем монд, ё мо қабул хоҳем кард, ки моро аблаҳ меноманд, зеро мо ба Ӯ итоат мекунем?
Ман бояд заиф шавам, то қавӣ бошам
Барои ман эътироф кардани заъф душвор аст. Ман дӯст медорам фикр кунам, ки ман барои зиндагии худ ба қадри кофӣ қавӣ ҳастам. Аммо қуввати ҳақиқии масеҳӣ ба қабул кардани заъфи худ асос ёфтааст. Павлус гуфт:
«Аз ин рӯ, ман боз ҳам бо хурсандӣ бештар аз заъфҳои худ фахр хоҳам кард, то қудрати Масеҳ бар ман қарор гирад. Аз ин рӯ, ба хотири Масеҳ, ман аз заъфҳо ... аз душвориҳо ... хурсандӣ мекунам. Зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам» (2 Қӯринтиён 12:7-10). Худо аксар вақт моро ба ҳолатҳое мегузорад, ки мо маҷбур мешавем заъфи худро эътироф кунем ва ба қудрати Ӯ такя кунем. Он вақт Худо метавонад кор кунад ва чизҳои муҳим рӯй диҳанд! Агар мо бо қуввати худ зиндагӣ кунем, мо дур намеравем, аммо агар ба Рӯҳ иҷозат диҳем, ки кор кунад, мо аз он чизе, ки Ӯ карда метавонад, ҳайрон хоҳем шуд!
Худо ба ман иҷозат медиҳад, ки азоб кашам, то шод шавам
Вақте ки дӯсти Исо Лаъзор бемор буд, Ӯ ба шогирдонаш гуфт:
«Ин беморӣ ба марг намерасад. Не, ин барои ҷалоли Худост, то Писари Худо ба воситаи он ҷалол ёбад» (Юҳанно 11:4). Ҳарчанд Ӯ Лаъзор ва ду хоҳари ӯро дӯст медошт, Ӯ то мурда ва дафн шудани Лаъзор рафтанро ба таъхир андохт. Ин аз набудани эҳсос набуд, зеро вақте ки Исо Марям ва яҳудиёнро гирякунон дид, Ӯ низ гиря кард. Ӯ нақшаи амиқтар дошт. Исо аз Марто пурсид: «Оё ман ба ту нагуфтам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид?» Дере нагузашта, Исо Лаъзорро аз марг ва қабр баргардонд! Ва чӣ қадар Лаъзор, Марям ва Марто шод шуданд! Онҳо акнун Исоро ҳамчун Худованди ҳаёт ва марг медонистанд. Рӯзҳои дард, ошуфтагӣ ва гиряи онҳо ба як умр шодӣ дар дониши муайяне табдил ёфт, ки Он ки онҳо пайравӣ мекарданд, тамоми қудрат ва ҷалолро дошт. Исо барои онҳое, ки ба хотири Ӯ таъқиб ва таҳқир мешаванд, шодии махсусро нигоҳ медорад: «Шод шавед ва хурсандӣ кунед, зеро мукофоти шумо дар осмон бузург аст» (Матто 5:10-12). Мо низ бояд омӯзем, ки азоби худро дар нури абадият бубинем. Шодии ҳақиқӣ на дар канорагирӣ аз дард, балки дар иҷозат додан ба Худост, ки онро барои иҷрои нақшаи худ дар ҳаёти мо истифода барад. Он гоҳ мо метавонем шод шавем!
Ман бояд фурӯтан бошам, то баланд шавам
Ҳангоме ки Исо дар бораи ду ҳолати комилан гуногун, интихоби ҷои нишастан дар зиёфат ва чӣ тавр ба Худо дуо гуфтан таълим медод, Ӯ хулоса кард:
«Зеро ҳар кӣ худро баланд кунад, паст карда мешавад, ва ҳар кӣ худро паст кунад, баланд карда мешавад» (Луқо 14:11; 18:14). Ин як парадокси дугона аст: Агар мо бо ғурур худро ба пеш тела диҳем, Худо моро ба қафо мекашад. Аммо агар мо бо фурӯтанӣ мавқеи пастро қабул кунем, Худо моро баланд мекунад. Натиҷа баръакси кӯшишҳои худи мост! Петрус ҷавононро, ки шояд бештар ба ғурури худбоварӣ майл доранд, насиҳат медиҳад: «Ҷавонон, ба ҳамин тариқ ба пирон итоат кунед. Худро бо фурӯтанӣ нисбат ба якдигар пӯшонед, зеро Худо ба муқобили ғурурон аст, аммо ба фурӯтанон файз медиҳад. Пас, худро зери дасти пурқудрати Худо фурӯтан кунед, то Ӯ шуморо дар вақти муносиб баланд кунад» (1 Петрус 5:5-6). Ва Яъқуб ин фармонро ба ҳамаи имондорон такрор мекунад: «Худро дар назди Худованд фурӯтан кунед, ва Ӯ шуморо баланд мекунад» (Яъқуб 4:6-10).
Ман бояд ғулом шавам, то озод бошам
Аз замони Инқилоби Фаронса, озодӣ ҳадафи бисёр миллатҳо шудааст – озодии кардан он чизе, ки мо мехоҳем, рафтан ба куҷое ки мехоҳем, ва будан он чизе, ки мо мехоҳем. Аммо барои бисёриҳо ин «озодӣ» ба шакли дигари ғуломӣ – ба гуноҳ, худхоҳӣ ва дар ниҳоят худкушӣ табдил ёфтааст. Павлус ба имондорон гуфт:
«Шумо аз гуноҳ озод шудаед ва ғуломи адолат шудаед ... Ҷисми худро дар ғуломӣ ба адолат, ки ба муқаддасӣ мебарад, пешниҳод кунед» (Румиён 6:16-22). Исо ба мардум гуфт: «Агар шумо ба таълимоти Ман пайравӣ кунед, шумо воқеан шогирдони Ман ҳастед. Он гоҳ шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31-32). Воқеият ин аст, ки мо ҳама ғуломи чизе ё касе ҳастем. Мо мустақил нестем; мо ҳама ба як устод хидмат мекунем. Дар ниҳоят танҳо ду устод ҳастанд – Худованд Исо ва қувваҳои бадӣ. Мо бояд қарор кунем, ки ба кӣ хидмат хоҳем кард. Як ҷанбаи муҳими ҳаёти масеҳӣ ин дарк кардан аст, ки мо бо нарх харида шудаем, ва аз ин рӯ бо хоҳиши худ худро ҳамчун ғуломи Худо пешниҳод мекунем. Танҳо он вақт мо воқеан озод хоҳем шуд.
Ман бояд хизматгор шавам, то роҳбарӣ кунам
Исо гуфт:
«Подшоҳони халқҳо бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд ... Аммо шумо набояд чунин бошед. Ба ҷои ин, бузургтарин дар миёни шумо бояд мисли хурдтарин бошад, ва он ки ҳукмронӣ мекунад, мисли он ки хидмат мекунад ... Ман дар миёни шумо ҳамчун Он ки хидмат мекунад, ҳастам» (Луқо 22:25-27). Чанде пеш аз маслуб шудани Исо, вақте ки Ӯ бо шогирдонаш Шоми охиринро тақсим мекард, Ӯ пойҳои ифлоси онҳоро шуст. Он гоҳ Ӯ гуфт: «Ман ба шумо намуна нишон додам» (Юҳанно 13:15). Ӯ пешвои онҳо буд, аммо Ӯ ҷои хизматгорро гирифт. Ҳамин тавр, агар мо хоҳем, ки роҳбарии ҳақиқии масеҳиро амалӣ кунем, мо бояд мафҳуми «роҳбарии хизматгор»-ро татбиқ кунем. Чӣ қадар фаҳмидан осон; чӣ қадар иҷро кардан душвор!
Ман бояд бидиҳам, то бигирам
Кӯдак медонад, ки вақте гиря мекунад, он чизеро, ки мехоҳад, мегирад. Мо ҳама худхоҳона оғоз мекунем. Мо мехоҳем, ки хоҳишҳои мо қонеъ карда шаванд. Мушкилот дар он аст, ки ҳамчун калонсолон мо ҳанӯз дар ин ҳолати кӯдакона амал мекунем. Сулаймон қайд кард:
«Яке озодона медиҳад ва боз ҳам бештар ба даст меорад, дигаре боздошт мекунад ва ба камбизоатӣ мерасад ... марди саховатманд обод хоҳад шуд ... касе ки дигаронро тароват медиҳад, худаш тароват хоҳад ёфт» (Масалҳо 11:24-25). Худованд гуфт: «Додан аз гирифтан баракаттар аст» (Аъмол 20:35). Худо бахшанда аст, ва Ӯ мехоҳад, ки мо низ бахшанда бошем. Павлус ба мо гуфт, ки чӣ тавр диҳем: «Ҳар кӣ кам мекорад, кам ҳам медаравад, ва ҳар кӣ фаровон мекорад, фаровон ҳам медаравад ... Худо бахшандаи шодро дӯст медорад» (2 Қӯринтиён 9:6-8). Худо бо файз медиҳад, то мо ба дигарон диҳем. Аммо агар мо кӯшиш кунем, ки чизҳоро нигоҳ дорем, онҳо аз ангуштони мо мелағжанд. Мо ҳаётро аз Худо гирифтаем. Агар мо онро ба Ӯ баргардонем, мо ҳаёти фаровонро мегирем. Шаҳиди миссионер Ҷим Эллиот гуфт: «Ӯ аблаҳ нест, ки он чиро, ки нигоҳ дошта наметавонад, медиҳад, то он чиро, ки гум карда наметавонад, ба даст орад». Оё мо омодаем ба парадокси Худо бовар кунем: вақте ки мо бештар медиҳем, бештар мегирем?
Оё ман ба Худо бовар мекунам?
Зиндагӣ парадоксҳои зиёд дорад. Ва Каломи Худо низ. Мо ба ҳашттои онҳо назар кардем. Оё мо принсипҳои таълимоти Исоро қабул хоҳем кард, ҳатто вақте ки Ӯ аз мо хоҳиш мекунад, ки кореро анҷом диҳем, ки зиддиятнок ба назар мерасад? Биёед омӯзем, ки ба Ӯ бовар кунем. Ӯ худро зиддият намекунад. Парадоксҳои ҳаёти масеҳӣ ҳақиқатҳоеро пинҳон мекунанд, ки файласуфи доно ва кӯдаки оддӣ метавонанд таҷриба кунанд, агар мо танҳо бовар кунем ва итоат кунем.
