«Ӯ, ки дар сурати Худо буд, баробар буданро бо Худо ғорат нашуморид, балки худро холӣ кард ва сурати бандаро гирифт» (Филиппиён 2:6,7). Азбаски «Худо Рӯҳ аст» (Юҳанно 4:24), «ноаён» (1 Тимотиюс 1:17), «ки ҳеҷ кас Ӯро надидааст ва дида наметавонад» (1 Тимотиюс 6:16), табиист, ки пурсем, ки «сурат» дар иртибот ба Худо чӣ маъно дорад.
Вақте ки мо калимаи англисии «form»-ро истифода мебарем, мо одатан дар бораи шакл фикр мекунем. Аммо ҳатто дар забони англисӣ ин ягона маънои он нест. Он инчунин ба маҷмӯи сифатҳое ишора мекунад, ки чизеро он чизе месозанд, ки он аст; тарзи муайяни мавҷудият, ки ба чизе табиат ё хислати онро медиҳад.
Фаҳмиши «Сурат»
Калимаи юнонии «сурат» ин аст морфе. Он маънои танҳо намуди зоҳириро надорад. Морфе он чизеро, ки хоси шахс ё чиз аст, ифода мекунад; моҳият ё сифати аслии чиз. Морфе дуруст моҳият ё асли воқеӣ ва доимӣ дар як фард мавҷудбударо ифода мекунад.
Шакли илоҳӣ ва фурӯтании Масеҳ
«Ӯ, ки дар сурати Худо буд [ё беҳтараш, мавҷуд буд]» ба илоҳияти мутлақ, пеш аз мавҷудият ва беибтидои Масеҳ ишора мекунад. Худованди мо аз абад дар сурати Худо вуҷуд дошт. Ҳеҷ махлуқе наметавонист дар сурати Худо вуҷуд дошта бошад. Танҳо Худо метавонист дар сурати Худо вуҷуд дошта бошад.
Бо Худо баробар буда, Ӯ ихтиёр кард, ки ҷои тобеъиятро бо гирифтани сурати банда ишғол кунад, то иродаи Падари Худро иҷро кунад. Барои ин, Ӯ худро холӣ кард («худро беобрӯ кард»). Яъне, Ӯ худро аз имтиёзҳои илоҳии худ, ё ҳуқуқҳои худ, маҳрум кард, аммо худро аз илоҳияти худ маҳрум накард.
Дар инсон шудан, ҳарчанд Ӯ ихтиёран сурати бандаро гирифт (ҳама чизе, ки барои хислат ва табиати банда муҳим аст), Ӯ ҳеҷ гоҳ аз илоҳӣ будан боз намонд. Ӯ воқеияти илоҳиро тарк накард, балки зоҳиршавии онро пинҳон кард.
Баробар бо Худо, Ӯ розӣ шуд, ки банда шавад. Агар Ӯ дар вуҷуди худ Худо намебуд, дар банда шудан ҳеҷ фурӯтанӣ («худро фурӯтан кард») намебуд. Азбаски танҳо Худои соҳибихтиёри мо метавонист ҳолати аввалини Худро тарк кунад (зеро барои ҳар махлуқе ин кор гуноҳ аст), фурӯтании Ӯ далели он аст, ки Ӯ Худост. Писари абадии Худо наметавонист аз он чизе, ки ҳамеша буд ва ҳамеша хоҳад буд, бозмонад. Илоҳият тағйирнопазир аст!
Наҷотдиҳандаи мо аз абад дар сурати Худо вуҷуд дошт. Дар таҷассуми худ, Ӯ дар сурати инсон вуҷуд доштанро оғоз кард ва дар сурати Худо вуҷуд доштанро идома дод.
Агар Ӯ худро аз сифатҳои аслии илоҳият холӣ мекард, Ӯ аз Худо будан боз мемонд. Ӯ барои муддате зоҳиршавии ҷалоли Худро ва намоёнии шукӯҳи Худро канор гузошт. Барои Худованди мо ғайриимкон аст, ки худро аз вуҷуди аслии ва моҳияти худ холӣ ё маҳрум кунад, «Зеро дар Ӯ тамоми пуррагии илоҳият ҷисман сокин аст» (Қӯлассиён 2:9).
