«Эй Худованд, субҳ овози маро мешунавӣ; субҳ барои Ту қурбонӣ тайёр мекунам ва интизор мешавам». (Забур 5:3)Худованд Исо бо интизорӣ зиндагӣ мекард, ки Худо ба дуоҳои Ӯ ҷавоб медиҳад. Бо Ӯ, ин то дараҷае расид, ки Ӯ метавонист дар дуо ошкоро бигӯяд: «Ман медонистам, ки Ту ҳамеша маро мешунавӣ» (Юҳанно 11:42).
Забурнавис дар субҳ дархостҳои худро ба Худо меовард ва сипас бо интизорӣ ҷавобро интизор мешуд. Ҳабаққуқ низ интизорӣ дошт, ки Худо ба дуои ӯ ҷавоб медиҳад, зеро ӯ гуфт: «Ман дар посгоҳи худ меистам ва худро дар бурҷ ҷойгир мекунам ва назар мекунам, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ мегӯяд» (Ҳабаққуқ 2:1).
Дар замонҳои душвор Микоҳ иқрор шуд: «Аммо ман, ба Худованд назар мекунам; ман Худои наҷоти худро интизор мешавам; Худои ман маро мешунавад» (Микоҳ 7:7), ва Илёс хизматгори худро ҳафт бор фиристод, то бубинад, ки ҷавоби дуои ӯ меояд (нигаред ба 1 Подшоҳон 18:43).
Чӣ қадар вақт бо мо рӯй медиҳад, ки мо субҳ дуо мекунем ва то нисфирӯзӣ дигар намедонем, ки субҳ аз Худо чӣ хоҳиш кардем? Аммо Худо шод мешавад, вақте ки мо интизор мешавем, ки Ӯ ба дуо ҷавоб медиҳад ва аз ин рӯ бошуурона ҷавобҳоро ба он дуо меҷӯем. Ӯ «Шунавандаи дуо» аст (нигаред ба Забур 65:2) ва мо Ӯро эҳтиром мекунем, вақте ки мо интизор мешавем, ки Ӯ ба дуо ҷавоб медиҳад!
Оё шумо ҳанӯз дар шом дархостҳоеро, ки дар давоми рӯз дар дуо ба Худо овардаед, дар хотир доред? Чӣ гуна шумо интизор мешавед, ки Ӯ ба дуоҳои шумо ҷавоб диҳад, ва ин интизорӣ дар ҳаёти шумо амалан чӣ гуна зоҳир мешавад? Чӣ гуна шумо метавонед муносибати ҳушёриро барои ҷавобҳо ба дуо парвариш кунед?
