«Санги тавонои ман, паноҳгоҳи ман Худост.» (Забур 62:7)Ман боварӣ дорам, ки яке аз хусусиятҳои асосии табиати гунаҳкори мо муносибати мустақилӣ нисбат ба Худост. Ҳатто вақте ки мо медонем ва розӣ ҳастем, ки ба Ӯ вобастаем, мо аз рӯи одат майл дорем, ки мустақилона амал кунем. Бешубҳа, яке аз сабабҳое, ки Худо ба мо иҷозат медиҳад, ки ин қадар зуд ба васваса афтем, ин аст, ки ба мо таҷрибавӣ омӯзонад, ки мо воқеан ба Ӯ вобастаем, то ба мо имкон диҳад, ки дар муқаддасӣ рушд кунем.
Яке аз беҳтарин роҳҳо, ба ғайр аз он таҷрибаҳои дардноки нокомӣ, барои омӯхтани вобастагӣ ин рушди интизоми дуост. Ин моро ба таври намоён маҷбур мекунад, ки вобастагии худро ба Рӯҳи Муқаддас эътироф кунем. Ҳар чизи дигаре, ки мо дар бораи дуо гуфта метавонем, ин эътирофи бечорагии худ ва вобастагии мутлақ ба Худост.
Ин эътирофи бечорагӣ ва вобастагӣ аст, ки ба рӯҳи гунаҳкори худтаъминкунии мо ин қадар нафратовар аст. Агар мо аз рӯи табъ ба интизом майл дошта бошем, эътироф кардан душвортар аст, ки мо ба Масеҳ ва Рӯҳи Ӯ вобастаем, на ба худдисциплинаи худ.
Муқаддас шудан ин ба Худованд Исо монанд шудан аст, ва Ӯ худаш гуфт: «Ман аз худ ҳеҷ коре карда наметавонам» (Юҳанно 5:30). Ӯ комилан ба Падар вобаста буд, ва Ӯ озодона ва ихтиёран онро эътироф кард. Вобастагии Ӯ нохоста набуд, балки аз таҳти дил буд, зеро Ӯ медонист, ки мо барои вобастагӣ ба Худо офарида шудаем.
Вобастагӣ танҳо яке аз рӯйхати якчанд интизомҳо нест. Балки, он ба ҳамаи онҳо ҳаёт ва нерӯ мебахшад. Ҳамон тавре ки принсипи ҳаёт, ки тухмро мерӯёнад, ба ҳамаи кӯшишҳои деҳқон самара мебахшад, ҳамин тавр имконпазирии Рӯҳи Муқаддас дар дохили мо ба интизомҳои мо самара мебахшад. Вобастагӣ ба Рӯҳи Муқаддас бояд ба ҳамаи онҳо фаро гирад.
