«Аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дар дил хоксорам». (Матто 11:29)Худованд шогирдонашро — ва аз ин рӯ моро низ — даъват мекунад, ки аз Ӯ фурӯтаниро омӯзанд. Барои ин кор, мо бояд аввал саволеро омӯзем, ки ин сифат чӣ гуна аст. Пас аз он, мо Инҷилҳоро меомӯзем, то дар кадом ҳолатҳо Устоди мо бо фурӯтанӣ рафтор кардааст.
Фурӯтанӣ, аз ҷумла, бо қабули душвориҳо, мушкилот, ноумедиҳо ё ҳамлаҳои шахсӣ ва таҳқирҳо бидуни дифоъ аз худ ё шикоят зоҳир мешавад. Ғайр аз ин, рӯҳи фурӯтанӣ намегузорад, ки норозигӣ, талхӣ ё ҳисси интиқом дар дил пайдо шавад.
Фурӯтанӣ қувват аст! Ин маънои онро дорад, ки дар Масеҳ қавӣ бошед ва ба бадӣ васваса нашавед ва аз сабаби иғвои одамони дигар ба таври ҷисмонӣ амал накунед. Ин чизҳо пас аз ман мегузаранд, зеро ман Масеҳро пӯшидаам.
Фурӯтанӣ заъф нест, балки қувват дар зери назорат аст. Шахси фурӯтан метавонад аз сабаби қувваи ботинӣ нарм ва мулоим амал кунад. Ӯ комилан зери ҳукмронии Худост.
Мо се амри бузурги фурӯтаниро дар як оят ҷамъбастшуда меёбем:
«Инро бидонед, эй бародарони маҳбуби ман: ҳар кас ба шунидан тез, ба сухан гуфтан суст, ба хашм омадан суст бошад» (Яъқуб 1:19).
Фурӯтанӣ бузургии ҳақиқиро нишон медиҳад. Сулаймон мегӯяд,
«Касе ки ба хашм омадан суст аст, аз қавӣ беҳтар аст, ва он ки рӯҳи худро идора мекунад, аз он ки шаҳреро мегирад» (Масалҳо 16:32).
Чӣ қадар зуд-зуд номҳои бузурги фатҳкунандагони машҳур дар сабтҳои таърих пайдо мешаванд. Чӣ қадар зуд-зуд рафтор, ҷасорат ва муваффақияти онҳо баланд бардошта ва ҷашн гирифта мешаванд! Аммо Каломи Худо мегӯяд: Касе ки бо фурӯтанӣ рӯҳи худро идора мекунад, аз Искандари Мақдунӣ ё Вилям Фатҳкунанда бузургтар аст.
