Дар ҳаёти масеҳӣ на танҳо он чизе, ки мешунавем, балки чӣ гуна мешунавем, муҳим аст.
Каломи Худоро бо муносибати бепарвоӣ шунидан мумкин аст. Мо метавонем Китоби Муқаддасро мисли ҳар китоби дигар хонем, зоҳиран бепарво аз он ки Худои Қодир дар он бо мо сухан мегӯяд.
Мо метавонем бо муносибати интиқодӣ гӯш кунем. Дар ин ҷо мо ақли инсониро аз Навиштаҳо боло мегузорем. Мо Китоби Муқаддасро доварӣ мекунем, ба ҷои он ки бигзорем Китоби Муқаддас моро доварӣ кунад.
Мо метавонем бо муносибати саркашӣ гӯш кунем. Вақте ки мо ба қисматҳое мерасем, ки бо талаботи сахти шогирдӣ ё бо тобеияти занон ва пӯшидани сар сару кор доранд, мо хашмгин мешавем ва комилан аз итоат кардан саркашӣ мекунем.
Мо метавонем шунавандагони фаромӯшхотир бошем, мисли марде дар китоби Яъқуб, «ки ба чеҳраи табиии худ дар оина менигарад; зеро вақте ки ӯ ба худ нигарист ва рафт, дарҳол фаромӯш кард, ки чӣ гуна шахс буд» (Яъқуб 1:23, 24).
Шояд маъмултарин синф шунавандагони бепарво бошанд. Ин одамон Каломро он қадар шунидаанд, ки бепарво шудаанд. Онҳо мавъизаро ба таври механикӣ гӯш мекунанд. Ин як кори муқаррарӣ шудааст. Гӯшҳои онҳо хаста шудаанд. Муносибати онҳо ин аст: «Шумо ба ман чӣ гуфта метавонед, ки ман аллакай нашунидаам?»
Ҳар қадаре ки мо Каломи Худоро бе итоат ба он чизе, ки мешунавем, гӯш кунем, ҳамон қадар аз ҷиҳати ҳуқуқӣ кар мешавем. Агар мо аз шунидан даст кашем, қобилияти шуниданро аз даст медиҳем.
Беҳтарин роҳи шунидан ин аст, ки бо эҳтиром, итоаткорона ва ҷиддӣ гӯш кунем. Мо бояд ба Китоби Муқаддас бо қатъият наздик шавем, то он чиро, ки мегӯяд, иҷро кунем, ҳатто агар каси дигар ин корро накунад. Марди хирадманд касест, ки на танҳо мешунавад, балки иҷро мекунад. Худо дар ҷустуҷӯи мардонест, ки аз Каломи Ӯ меларзанд (Ишаъё 66:2).
Павлус солуниёнро ситоиш кард, зеро вақте ки онҳо каломи Худоро шуниданд, онро «на ҳамчун каломи одамон, балки ҳамчун каломи Худо» қабул карданд (1 Таслӯникиён 2:13). Ба ҳамин тариқ, мо бояд эҳтиёт бошем, ки чӣ гуна мешунавем.
