Ғор, асобағал ва сардор
Дар ёд дорам, ки дар кӯдакӣ ба ғорҳои Карлсбад, дар ҷанубу ғарби Амрико, ташриф оварда будам. Ғорҳо хеле сард ва намнок буданд. Роҳҳои равшан барои роҳ рафтан буданд, аммо дар як лаҳза, вақте ки мо дар умқи ғор будем, роҳнамои сайёҳӣ ҳамаи чароғҳоро хомӯш кард. Камераи зеризаминӣ торик буд! Чунон торик буд, ки ман дасти худро дар пеши рӯям дида наметавонистам. Онҳо чароғҳоро танҳо барои муддати кӯтоҳ хомӯш карданд, аммо ин барои эҳсоси хеле нороҳатӣ кофӣ буд. Вақте ки бехатар аст, омӯхтани ғор метавонад шавқовар бошад, аммо ин ҷойе нест, ки ман фикр мекунам, ки аксари одамон мехоҳанд муддати тӯлонӣ зиндагӣ кунанд.
Дар 1 Подшоҳон 22 мо мебинем, ки Довуд маҳз ҳамин тавр кард, вақте ки аз шоҳ Шоул мегурехт. Дар он ҷо Худованд ғори Адулломро истифода бурд, то Довудро шикаст диҳад, то ӯро дубора барқарор кунад ва ӯро барои тақвияти дигарон истифода барад. Худованд мақсадҳои Худро дар ҳаёти Довуд иҷро мекард. Ба ҳамин монанд, баъзан дар ториктарин ғорҳои ҳаёти мост, ки Худо кори амиқтаринро дар мо мекунад, то Ӯ моро хеле бештар истифода барад.
Роҳ ба ғори Адуллом
Довуд аз номаълумӣ ба шуҳрат расид, вақте ки набӣ Самуил ба хонаи Довуд омад ва ӯро ҳамчун шоҳи ояндаи Исроил тадҳин кард. Шуҳрати Довуд пас аз шикаст додани Ҷолёт хеле афзуд. Ин пирӯзӣ ба Довуд дар қасри шоҳ Шоул ҷой дод, ки дар он ҷо шоҳ ӯро бодиққат назорат мекард. Довуд фармондеҳи хеле муваффақ шуд ва номи ӯ маълум буд (1 Подшоҳон 18:30). Беҳтарин дӯсти ӯ писари шоҳ Йӯнотон буд. Ӯ ҳатто бо яке аз духтарони Шоул издивоҷ кард. Муваффақият ва маъруфияти Довуд боиси ҳасади Шоул шуд – ҳатто то дараҷае, ки кӯшиши куштани Довудро кард.
Довуд барои ҳаёти худ гурехт. Аз ҳама ҷойҳо, ӯ ба Ҷат рафт, шаҳри одамоне, ки ӯро ҳангоми куштани бузурги фалиштӣ Ҷолёт шикаст дода буд. Аз тарсу ҳарос, Довуд худро девона вонамуд кард. Ин як нуқтаи хеле паст дар ҳаёти Довуд буд ва ин замоне буд, ки ӯ ҳама чизеро, ки барояш муҳим буд, аз даст дод.
Асобағалҳо бардошта шуданд
Ҳангоми гурехтан аз Шоул, Довуд муносибатҳои худро – ҳадди аққал барои муддате – бо занаш Микол ва оилааш аз даст дод. Кори ӯ ҳамчун фармондеҳ дар лашкари Шоул аз байн рафт. Самуил, мушовири рӯҳонӣ, ки барои Довуд бисёр маъно дошт, вақте ки Довуд аз Шоул мегурехт, вафот кард. Ӯ инчунин беҳтарин дӯсти худ Йӯнотон, эҳтироми худ ва амнияти худро аз даст дод. Довуд худро танҳо, рӯҳафтода ва тарсида ёфт.
Худованд ҳама ва ҳама чизеро, ки Довуд ба он такя мекард, аз байн бурд, то Ӯ метавонист дар хизматгори худ кор кунад. Довуд вақте ки ба ғори Адуллом давид, намедонист, ки ӯ ба мактаби Худо медавид, ки дар он Ӯ ба худаш таълим медиҳад.
Дар як лаҳза Довуд ғорро «зиндон» номид (Забур 142:7 KJV), аммо Худованд онро ҳамчун ҳуҷраи намоз барои Довуд истифода бурд (нигаред ба Матто 6:6). Чарлз Ҳ. Сперҷон (1834-1892), воизи мӯҳтарами бритониёӣ, навиштааст: «Агар Довуд дар қасри худ ба қадри он ки дар ғори худ намоз мехонд, ҳеҷ гоҳ ба амалҳое намеафтод, ки дар рӯзҳои охири ӯ чунин бадбахтӣ овард.»
Ҳуҷраи намоз пеш аз ҳуҷраи ситоиш меояд
Худо ба Довуд иҷозат дод, ки рӯзҳои душвори рӯҳафтодагӣ ва ноумедиро аз сар гузаронад, то ӯро ба худ ҷалб кунад. Вақте ки Довуд аз таҷрибаҳои ғор мегузашт, ӯ ҳадди аққал ду забур навишт: Забур 142 ва 57. Забур 142 аввалин ба назар мерасад, зеро он пур аз ҳисси ноумедӣ аст. Забур 57 эҳтимолан дуюм навишта шудааст, зеро он умед ва эътимоди бештар дорад.
Довуд аллакай шоҳ тадҳин шуда буд, аммо мо шояд ҳайрон шавем, ки чаро барои ӯ ба тахт нишастан ин қадар вақт лозим шуд? Навиштаҳо дар ҳаёти Худованди мо Исо, ки Довуд тасвир мекунад, ба мо таълим медиҳанд, ки азоб пеш аз ҷалол меояд (1 Петрус 1:10-12). Пеш аз тоҷ бояд салиб мебуд! Ҳамин тавр дар ҳаёти мост: Пеш аз он ки Худо моро истифода барад, Ӯ бояд моро омода кунад ва ба мо таълим диҳад, ки ба Ӯ такя кунем.
Довуд ба Адуллом давид, ки маънои «адолат», «шаҳодат» ё «паноҳгоҳ»-ро дорад. Аммо Худо бояд ба Довуд таълим медод, ки ба ҷои ғор, Ӯ паноҳгоҳи ӯ буд – ҷои ҳифз, амният ва махфият. Мо мехонем:
Худои абадӣ паноҳгоҳи туст, ва дар зери он дастҳои абадӣ ҳастанд; Ӯ душманро аз пеши ту берун мекунад, ва мегӯяд: «Нест кун!» (Такрори Шариат 33:27 NKJV).
Ин чизест, ки Довуд бояд меомӯхт.
Фарёдҳо аз ғор
Мисли мо, Довуд рӯҳафтода шуд. Довуд дар ноумедии худ чӣ кард? Ӯ ба Худованд фарёд зад! Ба Забур 142 нигоҳ карда, мо мебинем, ки ин ғор барои ӯ яке аз инҳо буд:
- Шикоят (ояти 2). Довуд дили худро ба Худованд рехт, аз Ӯ кӯмак ва наҷот хост.
- Мушкилот (ояти 2). Дили ӯ пур аз изтироб ва андӯҳ буд, аммо ӯ дар намоз бо Худованд сухан мегуфт!
- Беҳушӣ (ояти 3). Калимаи «ғарқшуда» дар ин ҷо маънои «беҳушӣ»-ро дорад. Довуд омода буд, ки таслим шавад ва ӯ дигар ҷое барои рӯ овардан надошт.
- Домҳо (ояти 3). Вақте ки мо худро дар кунҷе дармонда ҳис мекунем, домҳои зиёде моро интизоранд. Аммо Худованд ба мо роҳи халосӣ ваъда додааст, агар ба Ӯ эътимод кунем (1 Қӯринтиён 10:13).
- Танҳоӣ (ояти 4). Довуд худро танҳо ҳис мекард – гӯё ҳеҷ кас вазъияти ӯро намефаҳмид.
- Ноумедӣ (ояти 6). Довуд гуфт, ки ӯ хеле паст, рӯҳафтода ва афсурда шудааст.
- Бандагӣ (ояти 7). Ӯ эҳсосоти худро ҳамчун дар зиндон будан тасвир кард.
Кӣ дар ҳаёти худ чунин ғорҳоро аз сар нагузаронидааст? Шояд шумо ҳоло якеро аз сар мегузаронед. Ҳарчанд ӯ худро танҳо ҳис мекард, Довуд танҳо набуд – ва шумо ҳам нестед. Довуд ба қадри кофӣ дард кашид, то ниёзи худро дар назди Худо эътироф кунад, ва ӯ ба қадри кофӣ ростқавл ва фурӯтан буд, ки барои кӯмак фарёд занад ва аз Ӯ омӯзад. Худованд ба мо иҷозат медиҳад, ки ба чунин нуқта бирасем, то моро тағйир диҳад, ва он гоҳ мо метавонем нақшаи Ӯро иҷро кунем.
Дарсҳое, ки танҳо бо Худо дар ғор омӯхта шудаанд
Худованд вақте ки мо дар ториктарин соатҳои ҳаёти худ ба Ӯ эътимод мекунем, ҷалол меёбад. Маҳз он вақт мо ба омӯхтан ва лаззат бурдан аз инҳо шурӯъ мекунем:
- Наздикӣ бо Худованд. Довуд дар ин замони торик дар ҳаёти худ бо Худованд ба таври шифоҳӣ муошират мекард. Мо низ ба ҳузури Худованд дастрасӣ дорем, то ғамҳои худро ба Ӯ партоем (Ибриён 4:14-16; 1 Петрус 5:7).
- Кифояти Ӯ. Довуд ҳама чизро аз даст дода буд, аммо вақте ки ӯ дили худро ба Худованд рехт, ӯ фаҳмид, ки Ӯ насиби ӯст (Забур 142:5). Ба таври пешгӯӣ, ин чизест, ки Худованд Исо дар Забур 16:5 гуфт: «Эй Худованд, Ту насиби мероси ман ва косаи ман ҳастӣ; Ту насиби маро нигоҳ медорӣ.» Вақте ки мо дарк мекунем, ки ҳамаи захираҳои мо ва ҳама чизе, ки моро нигоҳ медорад, дар Ӯ ёфт мешавад, мо воқеан ба тавре рафтор карданро оғоз мекунем, ки Худованд Исо ҳангоми дар замин буданаш ҳамчун инсон – вақте ки Худои Падар насиби Ӯ буд. Ӯ на танҳо захираи мо барои ҳаёт аст, Ӯ ҳаёти мост (Қӯлассиён 3:4) ва насиби мост. Ӯ кофист!
- Хусусияти Ӯ. Довуд ба омӯхтани он ки Худо чӣ гуна аст ва Ӯ кист, оғоз кард ва Ӯро ситоиш кард (Забур 142:7). Таваҷҷӯҳи Довуд дигар ба он ки кӣ ё чӣ гум шуда буд, набуд, балки ба Худованд буд! Ин нуқта дар Забур 57 боз ҳам равшантар мешавад. Дар он ҷо мо Довудро ҳамчун касе мебинем, ки Худованд ӯро тақвият дод ва барои он чизе, ки дар пеш буд, омода кард.
Худованд дили Довудро аз рӯҳафтодагӣ ба диле тағйир дод, ки аз ҳузур ва қудрати Ӯ рӯҳбаланд шудааст. Биёед ба Забур 57 мухтасар назар андозем, то дар бораи дили Довуд бештар омӯзем:
- Дили фурӯтан (ояти 1). Довуд худро дар ҳузури Худованд фурӯтан карда, нуқтаи назари ӯ комилан дигар шуд. Ӯ Худовандро ҳамчун Касе дид, ки пур аз раҳмат ва комилан боэътимод аст. Довуд фаҳмида буд, ки Худованд омода аст ӯро зери болҳои худ гирад, паноҳгоҳ бошад, то мусибатҳо гузаранд.
- Дили намозхон (ояти 2). Ӯ омода буд, ки ба Касе такя кунад, ки дар шахсият ва қудрати худ аз ҳама болотар аст.
- Дили воқеъбин (оятҳои 4,6). Довуд бе инкори душвориҳо, эътироф кард, ки Худо аз ҳама мушкилоти ӯ бузургтар аст.
- Дили боэътимод (оятҳои 5,7-11). Довуд ҳама ситоишро ба Худованд дод ва боз таъкид кард, ки Худои ӯ аз ҳама чиз болотар аст.
Довуд дар ғори Адуллом вобастагии комилро ба Худо омӯхта, омода буд, ки аз ҷониби Худованд истифода шавад.
Аз ҷудошуда ба изолятор
Довуд рӯҳафтода, танҳо ба ғор пинҳон шуд. Худованд дар Довуд кор кард, ва Довуд ба Ӯ комилан эътимод карданро омӯхт. Аз ҷониби Худованд омода шуда, Ӯ ба ӯ одамонеро фиристод, ки ба рӯҳбаландӣ ниёз доштанд. Оилаи Довуд аввал омаданд, ҳатто бародарони ӯ, ки як вақтҳо ӯро мағрур меномиданд (1 Подшоҳон 17:28).
Ба мо шумора ва намуди мардоне гуфта шудааст, ки ба Довуд дар ғор омаданд: 400 нафар, ки дар изтироб, қарздор ва норозӣ буданд. Ин калимаи «изтироб» маънои «онҳое, ки зери фишор ҳастанд»-ро дорад. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки пеш аз он ки мо ба Масеҳ омадем, мо зери бори гуноҳ будем, аммо бо омадан ба «Довуди» мо, Худованд Исои Масеҳ, бор бардошта шуд. «Ҳар касе, ки қарздор буд» маънои «доштани қарздиҳандагони зиёд»-ро дорад. Мо муфлис будем ва бештар аз он ки мо метавонистем пардохт кунем, қарздор будем, аммо мо ба Касе омадем, ки онро пурра пардохт кардааст. «Ҳар касе, ки норозӣ буд» маънои «дар талхии рӯҳ будан»-ро дорад. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳеҷ чиз наметавонист холигии Худошаклро, ки дар ҳаёти ҳар яки мо пеш аз омадан ба Масеҳ буд, пур кунад.
Сардори ғор
Ин 400 мард аз Шоул, марди ҷисмонӣ, норозӣ буданд ва Довудро, марди дили Худо (Аъмол 13:22), ҷустуҷӯ карданд. Онҳо Шоул ва шаҳрро тарк карда, ба назди Довуд рафтанд. Дар ин ҷо мо тасвири зебои Масеҳ ва Калисоро дорем. Ба мо гуфта шудааст, ки «ба назди Ӯ берун аз урдугоҳ» равем ва Ӯ «Сардори наҷоти [мо]» аст (Ибриён 13:13, 2:10). Ҷисми ҳар гуна наметавонад қаноатманд кунад, новобаста аз он ки он ҷисми гунаҳкор ё ҷисми динӣ аст. Танҳо Масеҳ метавонад ниёзҳои дили инсонро қонеъ гардонад!
Мо аз 2 Подшоҳон 23 мефаҳмем, ки ин мардон аз тамоми Исроил омада буданд. Баъзеҳо аз Бинёмин буданд, ки қабилаи Шоул буд. Дигарон аз қабилаҳои Яҳудо, Дон ва Эфроим ба назди Довуд омаданд – ва баъзеҳо ҳатто ғайрияҳудиён буданд. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Худованд Исо дар атрофи худ онҳоеро хоҳад дошт, ки «аз ҳар қабила ва забон ва қавм ва миллат» ҳастанд (Ваҳй 5:9).
Ин мардон ба назди Довуд ҳамон тавре ки буданд, омаданд, ва Худованд онҳоро тавассути марди дили худ қаноатманд кард. Онҳо ба назди Довуд омаданд, вақте ки ӯ рад шуда ва дар бадарға буд, аммо ӯ дилҳои онҳоро ба даст оварда буд. Баъдтар, ҳадафи онҳо дар зиндагӣ писанд омадан ба сардори худ ва иҷро кардани ҳар як хоҳиши ӯ хоҳад буд, чунон ки мо дар 2 Подшоҳон 23:8-23 мебинем. Ин бояд ҳадафи мо имрӯз бошад. Ҳавворӣ Павлус инро дар 2 Қӯринтиён 5:9 изҳор дошт: «Аз ин рӯ, мо ҳадафи худро ... писанд омадан ба Ӯ қарор медиҳем.»
Ғори Адуллом барои Довуд ва мардони пурқудрати ӯ ҷои омӯзиш гардид. Ҳар кас дар зиндагӣ ҳолатҳои ғормонандро аз сар мегузаронад. Ғори шумо метавонад ҷои торик, сард ва танҳо бошад – ё он метавонад синфхона дар мактаби Худо бошад, ки дар он шумо мефаҳмед, ки Ӯ паноҳгоҳи шумост ва ҳама чизест, ки ба шумо лозим аст!
