Хусусан, агар шумо то ҳол вақти зиёдеро дар намоз нагузаронида бошед, ба осонӣ ба намунаи намози расмӣ ва бе амиқӣ афтодан мумкин аст.
Ман баъзан инро дар кӯдакони хурдсолам мебинам: онҳо зуд дархостҳои худро мегӯянд ва «Омин» мегӯянд – гӯё ки қуттиро тафтиш карда, фикр мекунанд, «Вазифаи худро иҷро кардам».
Аммо барои воқеан ба рӯҳи намоз дохил шудан, мо бояд муддате истодагарӣ кунем. Кӯдакони ман ҳанӯз инро бояд омӯзанд – ва шояд мо ҳам, агар нав оғоз карда бошем.
Вақте ки мо намоз мехонем, то даме ки намоз мехонем, мо дар ниҳоят ба нуқтае мерасем, ки аз ҳузури Худо лаззат мебарем ва дар муҳаббати Ӯ истироҳат мекунем. Мо гармӣ пайдо мекунем ва дар намоз мубориза бурданро оғоз мекунем. Ин вақт мегирад.
Агар шумо хоҳед, ки вақти намози худро дароз кунед, қадамҳои хурд гузоред. Тадриҷан дарозиро зиёд кунед – шумо эҳтимол аз панҷ дақиқа дар як рӯз ба шаст дақиқа якбора нахоҳед гузашт.
Аммо Худо шуморо оҳиста ба он ҷо мебарад. Ин ба тамрини қувват монанд аст: шумо 100 кг-ро ба пресси курсӣ бор намекунед, агар шумо то ҳол танҳо 10 кг бардошта бошед. Аммо агар шумо пайваста бошед, мушакҳои намози шумо мунтазам афзоиш меёбанд.
Баъзан мо намедонем, ки чӣ тавр намоз хонем. Румиён 8:26-27 моро ташвиқ мекунад, ки Рӯҳ барои мо бо оҳҳое шафоат мекунад, ки барои сухан хеле амиқанд. Муборизаи мо барои калимаҳои дуруст, лакнати мо – ҳама ба осмон мерасад.
Аз ин рӯ:
Пас, биёед бо эътимод ба тахти файз наздик шавем, то раҳмат гирем ва файзро барои кӯмак ба мо дар вақти эҳтиёҷамон пайдо кунем. (Ибриён 4:16)
