Ихтилофи назари масеҳиёни алоҳида
«Инак, чӣ некӯ ва чӣ писанд аст, ки бародарон бо ҳам дар ваҳдат зиндагӣ кунанд!» (Забур 133:1). Ин хоҳиши Худост. Аммо табиати инсонӣ ва майли ӯ баръакси ҳама чизест, ки бо Худо ва Масеҳ мувофиқ аст – ва тарзи ҳаёти масеҳӣ, ки дар Худованд Исои Масеҳ тасвир шудааст.
Худованд ба мо мегӯяд, ки васваса хоҳад омад: «Вой бар ҷаҳон аз сабаби васвасаҳо! Зеро ки васвасаҳо бояд оянд; аммо вой бар он кас, ки васваса аз ӯ меояд» (Матто 18:7).
Ҷангҳо ва низоъҳо, муноқишаҳо ва задухӯрдҳое, ки дар ҷаҳон ба амал меоянд, ҳама аз сабаби гуноҳ аст.
Ҳар гоҳ ки он дар байни имондорон дида мешавад, мо медонем, ки сарчашмаи он табиати ҷисмонии мост. Яъқуб пурсид: «Ҷангҳо ва задухӯрдҳо аз куҷо дар миёни шумо меоянд? Оё онҳо аз ин ҷо намеоянд, яъне аз нафсонияти шумо, ки дар узвҳои шумо ҷанг мекунад?» (Яъқуб 4:1).
Ба ғайр аз Қобил, ки бадкорӣ кард ва бародарашро кушт, аввалин ихтилоф ва низоъе, ки мо дар байни мардум дар Китоби Муқаддас пайдо мекунем, байни чӯпонони Абрам (баъдтар бо номи Иброҳим маъруф) ва Лут буд. Ҳастӣ 13:5-9 мегӯяд: «Ва Лут низ, ки бо Абрам мерафт, рамаҳо ва галаҳо ва хаймаҳо дошт. Ва замин наметавонист онҳоро бардорад, то ки онҳо бо ҳам зиндагӣ кунанд: зеро ки моли онҳо бисёр буд, ба тавре ки онҳо наметавонистанд бо ҳам зиндагӣ кунанд. Ва дар миёни чӯпонони чорвои Абрам ва чӯпонони чорвои Лут низоъ ба амал омад: ва канъониён ва фариззиён он вақт дар замин зиндагӣ мекарданд. Ва Абрам ба Лут гуфт: «Илтимос мекунам, ки дар миёни ман ва ту, ва дар миёни чӯпонони ман ва чӯпонони ту низоъ набошад; зеро ки мо бародарем. Оё тамоми замин дар пеши ту нест? Илтимос мекунам, ки аз ман ҷудо шав: агар ту ба чап равӣ, пас ман ба рост меравам; ё агар ту ба рост равӣ, пас ман ба чап меравам».
Ман бовар надорам, ки дар аввалин нишонаи ихтилоф роҳи ҳал ҷудоӣ аст. Ман ҳам бовар надорам, ки ҷудоӣ аввалин фикри Абрам буд. Аммо, вақте ки ҳамаи воситаҳои илоҳӣ кӯшиш карда шуданд ва натавонистанд сулҳ ва фаҳмиши умумиро ба вуҷуд оранд, пас роҳи охирин ҷудоӣ аст. Дар ин ҷо дар Иброҳим мебинем, ки ин марди рӯҳонӣ буд, ки манфиат ва шарафи Худоро дар дил дошт, ки қадами аввалро барои ба вуҷуд овардани сулҳ ва ҳамоҳангӣ гузошт. Чунин мард дар ин ҷаҳон чизе барои аз даст додан надорад ва ӯ ҳеҷ нақшае надорад, ба ҷуз он чизе ки Худо барои ӯ мехоҳад.
Абрам аз шаҳодати Худо нигарон буд. Зеро ба мо гуфта шудааст, ки канъониён ва фариззиён дар замин зиндагӣ мекарданд. Мо бояд ҳамеша инро дар хотир дошта бошем: ҷаҳон назар мекунад. Дар омади гап, ин замини кӣ буд? Оё ин замини Лут буд? Не. Худо заминро ба Абрам дод, аммо ӯ омода буд, ки ҳамаашро тарк кунад, то дар миёни ӯ ва ҷиянаш Лут сулҳ бошад. Ин роҳи имон аст – аз он чизе, ки мардум ҳаққи худ меноманд, даст кашидан.
Муқаддасони Қӯринтӣ ҳамчун бародарон зиндагӣ намекарданд, балки якдигарро ба судҳои замин мебурданд, то ихтилофоти худро ҳал кунанд. Ин барои шахси рӯҳонӣ хеле ташвишовар буд. Ҳавворӣ Павлус гуфт: «Ман ба шарматон сухан мегӯям. Оё чунин аст, ки дар миёни шумо марди доное нест? Не, ҳатто як нафар ҳам нест, ки тавонад дар миёни бародаронаш доварӣ кунад? Аммо бародар бо бародар ба суд меравад ва он ҳам дар назди беимонон. Пас, ҳоло дар миёни шумо комилан айб аст, зеро ки шумо бо якдигар ба суд меравед. Чаро шумо ба ҷои ин, бадӣ намебинед? Чаро шумо ба ҷои ин, намегузоред, ки шуморо фиреб диҳанд? Не, шумо бадӣ мекунед ва фиреб медиҳед, ва он ҳам ба бародарони худ» (1 Қӯринтиён 6:5-8).
Чаро ман бояд ба ҳама хабар диҳам, ки ман ҳақ ҳастам ва бародарам хато мекунад? Оё ин аз табиати гунаҳкори ҷисмонии ман ва ғурури дили ман нест? Чӣ чизеро ман метавонам аз даст диҳам, ки ба бародарам дода наметавонам? Кадом моли дунявӣ, таҳсини мардум ё обрӯ барои ман аз Масеҳ ва ҳамбоварам азизтар аст? Ғурур наметавонад ҷои паст гирад, наметавонад бигӯяд «Бубахшед» ва наметавонад бигӯяд «Ман хато кардам». Барои фурӯтан будан, узрхоҳӣ кардан ва хатои худро эътироф кардан рӯҳи Масеҳ лозим аст. Барои дидани бародар ё хоҳари худ аз худам бузургтар ва беҳтар рӯҳи мулоим ва фурӯтани Ӯ лозим аст.
Агар ҳамеша эҳсоси ман ин бошад, ки ман метавонам чизеро беҳтар бигӯям ё анҷом диҳам, пас дили ман пур аз ғурури мағрурона аст. Аз ин рӯ, ман бояд худро дар назди Худованд ва дар назди бародаронам фурӯтан кунам ва тавба кунам. Мо метавонем бо якдигар ихтилофи назар дошта бошем, аммо биёед эҳтиёт бошем, ки касеро паст назанем ва ба осонӣ хафа нашавем, то дигарон эҳсос кунанд, ки онҳо бояд, ба истилоҳ, дар атрофи мо бо эҳтиёт қадам зананд.
Вақте ки Масеҳ дилҳои моро пур мекунад, корҳо хеле осонтар мешаванд. Бигзор ҳар яки мо ба Масеҳ иҷозат диҳем, ки дар ҳақиқат Худованди ҳаёти мо бошад. Он гоҳ мо метавонем ба ихтилофот табассум кунем ва онҳоро барои ҷалоли Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ, Исои Масеҳ ҳал кунем.
