Биёед сайр кунем
Бисёре аз мо сайру гаштро дӯст медорем. Ин машқи олӣ аст ва моро аз хона берун меорад ва ба мо ҳавои тоза медиҳад. Он ба мо кӯмак мекунад, ки фикрҳои худро муназзам кунем. Вақте ки мо хашмгин мешавем, моро ором мекунад. Аммо беҳтарин қисми сайру гашт ин аст, ки он оромбахш аст. Ҳамчун масеҳӣ мо шунидаем, ки бо Масеҳ роҳ рафтан бузург аст. Ин осоишта аст ва вақти хубест, ки стресс ва изтиробҳои худро ба Ӯ диҳем.
Ман мутмаинам, ки шумо шеъри «Изҳои пой дар рег»-ро хондаед ё шунидаед. Он дар бораи роҳ рафтан бо Худо ва дарёфти он, ки Ӯ ба мо дар лаҳзаи аз ҳама бештар ниёз доштанамон кӯмак кардааст, сухан меронад. Ҳамон тавре ки Ӯ ба Довуд дар Забур 23:4 (KJV) кӯмак кард:
«Агарчи аз водиҳои сояи марг гузарам, аз бадӣ нахоҳам тарсид, зеро Ту бо ман ҳастӣ; асо ва чӯби Ту маро тасаллӣ медиҳанд».
Мутаассифона, аксари масеҳиён арзиши роҳ рафтан бо Масеҳро пурра дарк намекунанд. Баъзеҳо бо дӯстон роҳ рафтанро чашидаанд, аммо бо ягон сабаб то ҳол танҳо роҳ рафтанро афзалтар медонанд. Танҳо роҳ рафтан ба мисли бо дӯст роҳ рафтан шавқовар нест. Мо наметавонем бо касе сӯҳбат кунем ё он чиро, ки мебинем, мубодила кунем. Агар афтем ё пешпо хӯрем, касе нест, ки ба мо кӯмак кунад.
Бо назардошти ҳамаи ин, баъзеҳо то ҳол мехоҳанд танҳо роҳ раванд. Чаро? Китоби Муқаддас дар Мико 6:8 ба мо мегӯяд: «Ӯ ба ту, эй одам, нишон додааст, ки чӣ нек аст; ва Худованд аз ту чӣ талаб мекунад, ҷуз ин ки адолат кунӣ, ва раҳмро дӯст дорӣ, ва бо Худои худ фурӯтанона роҳ равӣ?» Пас, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки барои фоидаи худ бо Худо роҳ равем!
Худо роҳ рафтанро бо халқи худ дӯст медорад. Дар Ибодат 26:12 Ӯ мегӯяд: «Ман дар миёни шумо роҳ хоҳам рафт ва Худои шумо хоҳам буд, ва шумо халқи Ман хоҳед буд». Ӯ пешниҳод мекунад, ки бо онҳое бошад, ки Ӯро ҳамчун Худои худ мехоҳанд, аммо бисёриҳо то ҳол намехоҳанд бо Ӯ роҳ раванд. Онҳо метавонанд дар фикри худ бо Ӯ ҳамроҳ шаванд, аммо дилҳои онҳо бо Ӯ нест. Онҳо масеҳӣ ҳастанд, аммо онҳо танҳо Устодро пайравӣ намекунанд ва бо Ӯ роҳ намераванд. Онҳо дӯст медоранд, ки роҳҳои дигарро худашон кашф кунанд.
Пас аз дидани ҳамаи ин – ки бо Худо роҳ рафтан аз танҳо роҳ рафтан хеле беҳтар аст, ва Ӯ мехоҳад бо мо роҳ равад – биёед кӯшиш кунем, ки доимо бо Худо роҳ равем ва Ӯро дар роҳи масеҳӣ пайравӣ кунем.
Вақте ки мо бо Худо роҳ меравем, корҳои зиёде ҳастанд. Ҳар рӯз бо Ӯ сӯҳбат кардан, ё дуо, як роҳи аҷибест барои дохил кардани Ӯ ба ҳаёти мо. Роҳи дигар ин аст, ки қадамҳои Ӯро пайравӣ кунем, чунон ки онҳо дар Каломи Ӯ ба мо равшан пешниҳод шудаанд. Сеюм, ибодати Ӯ бо дигарон дар калисо як роҳи олист барои оғози роҳи ҳарҳафтаинаи худ бо Ӯ.
Ҳамаи ин роҳҳо ба мо кӯмак мекунанд, ки дар роҳи худ бо Худо наздиктар шавем. Ба роҳи дигаре, ки ҷолибтар ба назар мерасад, наравед, хусусан агар шумо танҳо роҳ меравед! Шумо хатарҳоеро, ки дар пеш буда метавонанд, намедонед ва Худо метавонад барои шумо роҳи беҳтаре дошта бошад.
Пас, бо дӯст – бузургтарин дӯст, Исо – сафар кунед, ва Ӯ шуморо роҳнамоӣ ва муҳофизат хоҳад кард, вақте ки шумо бо Ӯ роҳ меравед.
