Валтам Эбби як шаҳраки хурд дар 16 мил шимоли Лондон аст. Китоби Муқаддаси лотинӣ, ки бо пӯсти оҳуи сафед муқова шуда буд ва аз солҳои 1200-ум сарчашма мегирифт, то соли 1540 дар шаҳр нигоҳ дошта мешуд, вақте ки дайр барҳам дода шуд ва Китоби Муқаддас бо фармони шоҳ Ҳенри VIII фурӯхта шуд. Ба наздикӣ шӯрои шаҳр Китоби Муқаддасро аз осорхонаи Лондон ба маблағи 25,000 фунт стерлинг бозпас харид. Баръакс, шумо имрӯз метавонед Китоби Муқаддасро бо чанд фунт стерлинг харед ва онро ҳамон қадар гаронбаҳо пайдо кунед, на аз сабаби синну сол ё муқовааш, балки аз сабаби мундариҷааш.
Иҷозат диҳед таваҷҷӯҳи шуморо ба як изҳорот дар Китоби Муқаддас аз ҷониби ҳавворӣ Петрус ҷалб кунам:
Шумо бо чизҳои фанопазир, ба монанди нуқра ва тилло ... наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ (1 Петрус 1:18-19 KJV). Ҳамаи мо бояд наҷот ёбем (бозпас харида ва озод карда шавем), зеро мо гунаҳкорони гумроҳ ҳастем, ки Худоро писанд карда наметавонем.
Ҳавворӣ Павлус
инро хеле равшан баён кард, вақте ки ӯ навишт:
Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд (Румиён 3:23). Мо наметавонем худро бо кӯшишҳои худ наҷот диҳем, ки Петрус онҳоро «чизҳои фанопазир» номид. Аммо шукр Худо, Писари Ӯ, Худованд Исо, моро наҷот дод, вақте ки Ӯ дар салиби Ҷолҷото азоб кашид ва мурд. Петрус инро яке аз «ваъдаҳои бениҳоят бузург ва гаронбаҳои» Худо номид (2 Петрус 1:4).
Ҳавворӣ Юҳанно дар бораи ваъдаи дигари Худо навишт:
Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад (Юҳанно 3:36). Дар кадом асос ин ваъдаи гаронбаҳо барои мо амалӣ шуда метавонад? Барои баракати абадии Худо дигар асосе нест, ба ҷуз доштани он чизе ки Петрус онро «имони гаронбаҳо» дар марг ва эҳёи Худованд Исо номид (2 Петрус 1:1-11). Имони мо (ё эътимоди мо) гаронбаҳост, зеро он ба арзиши хуни гаронбаҳои Ӯ такя мекунад ва ба мо имкон медиҳад, ки ваъдаҳои гаронбаҳои Худоро қабул кунем.
Пас, Китоби Муқаддас харед,
ё китоби худро аз раф гиред. Ба муқова ё синну солаш нигоҳ накунед, балки ба дарун нигоҳ кунед, то чизи воқеан гаронбаҳоро кашф кунед – Каломи Худо. Хондани он метавонад ҳаёти шуморо барои абадият наҷот диҳад. Ва ин воқеан гаронбаҳост! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
