Бо файзи бепоён, Худо ба инсоният тӯҳфаи Писари маҳбуби Худро ато кард. Бештар аз ин Ӯ наметавонист ато кунад. Камтар аз ин ниёзи моро қонеъ намекард. Ҳамчун гунаҳкорон дар солҳои таваллуднашуда, мо ба Кафил, Қурбонӣ, Наҷотдиҳанда, Раҳокунанда ниёз доштем. Ҳамчун муқаддасон, ки ба гумроҳӣ майл дорем, ба лағзиш дучор мешавем, воқеан ноком мешавем ва меафтем, мо ба Чӯпон барои роҳнамоӣ, ба Саркоҳин барои кӯмак ва ба Ҳимоятгар барои барқарор кардан ва кӯмак ниёз дорем.
Ҳамаи инҳо дар Масеҳи Худо муттаҳид мешаванд, ки ба мо ҳамчун мо ато шудааст. Ҳамаи аъло ва ҳамаи пуррагӣ дар Ӯст. Ӯ ҳамаи талаботҳои илоҳиро дар аълои Шахсияти Худ қонеъ мекунад. Ӯ ҳамаи ниёзҳои инсониро бо фазилатҳои кори Худ қонеъ мекунад. Масеҳ барои Худо ҳама аст, ва барои мо ҳама чиз аст. Бо қабул кардани Масеҳ (Юҳанно 1:1), мо Ӯро дар тамоми пуррагии Ӯ қабул мекунем, дар тамоми фазилатҳои Ӯ қабул мешавем, дар назди Худо дар арзиши пурраи кори Ӯ истодаем, ва ба таври ҳаётӣ ва рӯҳонӣ «бо Худованд пайваст мешавем», аз ин пас ҳамчун «дар Масеҳ Исо» (Эфсӯсиён 1:1) ҳисобида мешавем.
Аз ин баландтар ҳеҷ кас баланд шуда наметавонад. Аз ин наздиктар ҳеҷ кас буда наметавонад. Азизтар ба Худо аз он ки аз ҷониби Ӯ бо ҳамон муҳаббате, ки Ӯ Писари Худро дӯст медорад (Юҳанно 17:23), дӯст дошта шавад, ғайриимкон аст. Ва ҳамаи ин ҳамеша дар бораи ҳамаи онҳое, ки ба Масеҳ тааллуқ доранд, ки аз они Масеҳ ҳастанд, ва дар онҳо Масеҳ ҳаст, ҳамеша ва дар ҳама ҷо дуруст аст. Ва ҳеҷ фарқият, ҳеҷ тафовут нест.
Аммо ин файзи аҷиб, ин тӯҳфаи аҷиб, бояд бо тамоми эътимод қабул карда шавад, бо тамоми лаззат дарк карда шавад ва дар ҳама ҳолатҳо истифода шавад. Ҳама чиз дар Масеҳ аст, ва «Масеҳ ҳама аст», барои халқи имондори Ӯ. Аммо Ӯ бояд дар ҳамаи аълоҳое, ки Ӯ дорад, қабул карда шавад ва дар ҳамаи вазифаҳое, ки Ӯ дорад, истифода шавад. Ин имтиёзи имон аст. Он Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул мекунад. Он худро комилан ба Ӯ ҳамчун Нигоҳдоранда ва Ҳофиз месупорад (2 Тимотиюс 1:12). Он ба Ӯ ҳамчун Саркоҳин эътимод мекунад, ва бо шодӣ эътироф мекунад, ки «мо чунин Саркоҳин дорем» (Ибриён 8:1). Он аз «пуррагӣ»-и дар Ӯ буда (Қӯлассиён 2:9) мегирад ва истифода мебарад. Он Ҳукмронии Ӯро меомӯзад ва бо шодӣ эътироф мекунад, ва бо садоқат ва итоати пурмуҳаббат ба Каломи Ӯ сар хам мекунад. Он ҳамаи худро дар Масеҳ меёбад. Он чизи дигаре намепурсад ва чизи дигаре намеҷӯяд, зеро шодии худро дар Масеҳ меёбад ва дигар насибе намедонад.
Худо ҳамаи худро, бо ато кардани Масеҳ, ато кард. Ва пуррагии имони зинда дар тамоми ҷараёни ҳаёти заминӣ ин аст, ки чӣ дар Масеҳ барои истифодаи ҳозира захира шудааст, кашф карда шавад ва аз он дар рӯҳ, ба таври афзояндаи пурра, лаззат бурда шавад. Кори мубораки абадият ин хоҳад буд, ки боз ҳам пурратар кашф карда шавад, ки чӣ дар Масеҳ аз они мост. На он қадар дар тӯҳфаҳои беист ва захираҳои нав, балки дар он ки Худо ба писарон ва муқаддасони ҷалолёфтаи Худ ҳамаи он чиро, ки дар Масеҳ аз они онҳост, ошкор ва зоҳир мекунад, ки Ӯ кайҳо ато карда буд, ки онҳо бо имони содда қабул карданд, ва ҳатто ҳоло аз эътироф кардани Ӯ ҳамчун «Ҳамагӣ зебо» лаззат мебаранд, ки ба хотири Ӯ онҳо бо хурсандӣ ҳамаи фоидаҳои заминиро рад мекунанд, онҳоро ҳамчун «партов» меҳисобанд, «барои аълои дониши Исои Масеҳ» (Филиппиён 3:8), Худованди худ. Чӣ қадар шодмон, ором ва озод бояд ҳаёти онҳо бошад, ва чӣ қадар устувор, пур ва равшан бояд роҳ ва шаҳодати онҳо бошад, ки ҳамаи худро дар Масеҳ меёбанд, ки барои онҳо Масеҳ ҳама ва ҳама чиз аст, дар ҳама ҷо ва ҳамеша.
Ин ғизо гирифтан аз Масеҳ, зиндагӣ кардан бо Масеҳ ва зиндагӣ кардан барои Масеҳ аст, ки ҳаёти масеҳиро ҳамчун осмон дар замин месозад.
