Ва ногаҳон бо фаришта лашкари осмонӣ Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва мегуфтанд: «Ҷалол ба Худо дар баландтарин ҷойҳо, ва дар замин сулҳ, иродаи нек ба одамон!» (Луқо 2:14)
Мо дар ин вақти сол дар бораи «сулҳ дар замин» бисёр мешунавем. Мо онро дар сурудҳо мешунавем ва дар кортҳои табрикӣ мебинем, аммо дар асл, мо онро дар чеҳраҳои бисёр намебинем. Сулҳ чизест, ки ҳама мехоҳанд, аммо кам касон онро пайдо мекунанд. Сулҳ ҳамчун «оромӣ, ҳамоҳангӣ ё амният» тавсиф шудааст, аммо мо медонем, ки сулҳ аз як таърифи оддӣ хеле бештар аст.
Сулҳ чизест, ки танҳо вақте ки мо бо Худо дуруст ҳастем, ба дил дохил шуда метавонад. Худованд Исо ба Салиб рафт ва ҷазои сулҳи моро бар худ гирифт (Ишаъё 53:5), ки ба мо имкон дод, ки бо Худо сулҳ дошта бошем. Павлус ба мо хотиррасон мекунад,
Аз ин рӯ, бо имон сафед шуда, мо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем (Румиён 5:1).
Доштани сулҳ бо Худо қадами аввал барои лаззат бурдан аз сулҳи Худо дар дилҳои мост, ва Худо мехоҳад, ки ин сулҳ ҳаёти моро пур кунад. Барои бисёриҳо, ин як мафҳуми бегона аст, аммо дар Филиппиён 4:6–7 мо мехонем:
Барои ҳеҷ чиз хавотир нашавед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед; ва сулҳи Худо, ки аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо тавассути Исои Масеҳ муҳофизат хоҳад кард.
Ташвишҳои зиндагӣ, фишорҳои ҳолатҳо ва тарси номаълум бисёре аз имондоронро аз сулҳи Худо – ҳамон сулҳе, ки қодир аст дилҳо ва ақлҳои моро муҳофизат кунад (ё мустаҳкам кунад) – маҳрум мекунад. Дар ҷаҳоне, ки мо зиндагӣ мекунем, ин чӣ гуна имконпазир аст? Як роҳ ин аст, ки ба он чизе ки фикрҳои моро ишғол мекунад, диққат диҳем. Аз ин рӯ, Павлус идома медиҳад:
Ниҳоят, бародарон, ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки наҷиб аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки зебо аст, ҳар чизе ки хуб аст, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад, дар бораи ин чизҳо мулоҳиза кунед. Он чизҳоеро, ки шумо аз ман омӯхтед ва қабул кардед ва шунидед ва дидед, инҳоро кунед, ва Худои сулҳ бо шумо хоҳад буд.
Лангар барои имрӯз
Мо метавонем аз ҳузури Худои сулҳ лаззат барем, вақте ки ақл ва дилҳои худро бо Ӯ пур мекунем! Ин кор як роҳест, ки «бигзор сулҳи Худо дар дилҳои шумо ҳукмронӣ кунад, ки ба он шумо низ дар як бадан даъват шудаед; ва шукргузор бошед.»
