Оё Худо ҳамаи бемориҳои моро шифо медиҳад?
Қисми 2
Ҳамаи мо гоҳ-гоҳ бемор мешавем! Муносибати мо ба он чӣ гуна бояд бошад? Оё Худо саломатии хубро ваъда медиҳад? Оё Ӯ ҳамеша ба дуоҳо барои шифо ҷавоб медиҳад?
Шифо дар калисои ибтидоӣ
Тӯҳфаи шифо дар калисои ибтидоӣ намоён буд (1 Қӯринтиён 12:9,28,30), ва вақте ки мардум дар атрофи Петрус, Стефан, Филиппус, Павлус ва Барнабос ҷамъ мешуданд, беморон шифо меёфтанд. Ҳатто вақте ки онҳоро сояи Петрус ва рӯймол ё пешдомани Павлус ламс мекард, онҳо шифо меёфтанд (Аъмол 5:15-16; 19:11-12). Доркас ва Евтихус аз мурдагон баргардонида шуданд (Аъмол 9:36-42; 20:9-10). Ҳама дар бораи ин шифоҳо медонистанд ва ҳайрон буданд (Аъмол 4:16; 8:13).
Дар ин замина Луқо навиштааст: «Ҳаввориён дар миёни мардум бисёр аломатҳо ва мӯъҷизаҳо нишон доданд» (Аъмол 5:12 NIV). Ва Павлус тасдиқ кард, ки чунин «аломатҳо, мӯъҷизаҳо ва корҳои аҷоиб» хоси ҳаввориён буданд (2 Қӯринтиён 12:12). Онҳо ба тасдиқи он, ки паёми Инҷил илоҳӣ аст (Аъмол 14:3; Ибриён 2:3-4), ва ҳаввориён аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас қудрат гирифтаанд, кӯмак карданд. Аз ҷумла, яҳудиён бештар ба чизе, ки бо мӯъҷиза алоқаманд буд, бовар мекарданд (Юҳанно 4:48; 1 Қӯринтиён 1:22). Ҳаввориён чӣ гуна метавонистанд исбот кунанд, ки Масеҳ онҳоро фиристодааст? Ин мӯъҷизаҳо паёми Инҷилро тасдиқ карданд.
Вақте ки халқи Худо бемор мешавад
Ман шунидаам, ки одамон мегӯянд, ки масеҳиён ҳеҷ гоҳ набояд беморӣ кашанд, зеро Исо аллакай барои мо азоб кашидааст. Онҳо Ишаъё 53:5 ва 1 Петрус 2:24-ро нодуруст истифода мебаранд, зеро ин оятҳо ба мо мегӯянд, ки Худованд барои гуноҳҳои мо азоб кашидааст, на барои бемориҳои мо. Биёед бори дигар ба номаҳои Аҳди Ҷадид назар андозем, то бубинем, ки онҳо дар бораи шифои имрӯза чӣ мегӯянд.
Павлус инро ба онҳое, ки дар Ғалотия буданд, навишт: «Чунон ки медонед, маҳз аз сабаби беморӣ ман бори аввал Инҷилро ба шумо мавъиза кардам. Ҳарчанд бемории ман барои шумо озмоиш буд, шумо бо ман бо нафрат ё тамасхур муносибат накардед» (Ғалотиён 4:13-14). Павлус, марде, ки Худо ӯро барои навиштани қисми зиёди Аҳди Ҷадид истифода бурд, беморӣ кашид. Ин нишон медиҳад, ки худотарсӣ ӯро аз беморӣ нигоҳ надошт, ва моро низ аз беморӣ нигоҳ намедорад.
Пас аз он ки ӯ рӯъёи осмонро дид, Павлус навишт: «Барои он ки ман мағрур нашавам ... ба ман хоре дар ҷисмам дода шуд, паёмбари Шайтон, то маро азоб диҳад. Се маротиба ман аз Худованд илтимос кардам, ки онро аз ман дур кунад. Аммо Ӯ ба ман гуфт: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қудрати Ман дар заифӣ комил мешавад» (2 Қӯринтиён 12:7-9). Худованд Павлусро аз «хори» ӯ шифо надод, ки шояд бемории чашм будааст (Ғалотиён 4:15; 6:11). Худо ҳамеша моро ҳам шифо намедиҳад.
Павлус Трофимусро, ҳамкорашро, дар Милет бемор гузошт (2 Тимотиюс 4:20). Ва ӯ дар бораи ҳамкори дигар, Эпафродит, инро навишт: «Ӯ бемор буд ва қариб мурд. Аммо Худо ба ӯ раҳм кард, ва на танҳо ба ӯ, балки ба ман низ, то маро аз ғаму андӯҳ наҷот диҳад» (Филиппиён 2:27). Дар ин ҷо мо мебинем, ки шифо раҳмат аст, на ваъдае, ки мо бояд интизор шавем ё талаб кунем.
Дар мавриди Павлус ва Эпафродит, дар ҳоле ки ҳолати рӯҳонии онҳо хуб буд, ҳолати ҷисмонии онҳо он қадар хуб набуд. Ин нишон медиҳад, ки шифо аз қуввати имони мо ё набудани он вобаста нест. Павлус се маротиба дар бораи «хори» худ дуо кард ва сипас онро қабул кард. Худо ҳамаи дардҳои моро аз байн намебарад ва Ӯ ҳама чизро ислоҳ намекунад. Дар асл, Китоби Муқаддас барои имондорон азобро ваъда медиҳад (Юҳанно 16:33). Мо бояд мисли Масеҳ дуо кунем: «Падар, агар Ту хоҳӣ, ин косаро аз Ман дур кун; аммо на иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» (Луқо 22:42).
Павлус ба Тимотиюс гуфт, ки «танҳо об нӯшиданро бас кун ва аз сабаби меъдаат ва бемориҳои зуд-зуд каме шароб истифода бар» (1 Тимотиюс 5:23). Тимотиюс аксар вақт бемор буд, шояд аз сабаби меъдаи заиф, аз ин рӯ маслиҳати Павлус истифодаи каме шароб буд. Ба ӯ нагуфтанд, ки танҳо дар бораи он дуо кунад, балки коре кунад. Ва шароб як табобати тиббии маъмулан таъиншуда барои кӯмак ба шифои бемориҳои меъда буд.
Павлус ба Ғоюс навишт: «Ман дуо мекунам, ки шумо саломатии хуб дошта бошед ва ҳама чиз бо шумо хуб бошад, чунон ки ҷони шумо хуб аст» (3 Юҳанно 2). Чунин ба назар мерасад, ки Ғоюс аз ҷиҳати ҷисмонӣ хуб набуд. Павлус дуо кард, ки саломатии ҷисмонии ӯ ба саломатии рӯҳонии ӯ мувофиқат кунад.
Мо метавонем аз ин мисолҳо чаҳор чизро бубинем: беморӣ ҳатман натиҷаи гуноҳи шахс нест; мо наметавонем ҳолати рӯҳонии шахсро аз ҳолати ҷисмонии ӯ муайян кунем; агар шахс шифо наёбад, ин аз сабаби набудани имон нест; ва ба калисо ваъдаи шифои ҷисмонӣ дода нашудааст. Ҳарчанд мо бояд барои шифо дуо кунем, кафолате нест, ки шифо хоҳад омад. Дар ниҳоят, агар Худованд барои рабудани мо барнагардад, ҳамаи мо дар ниҳоят хоҳем мурд.
Иқрори гуноҳ
Яъқуб дар бораи беморӣ ва гуноҳ инро навишт: «Оё касе аз шумо бемор аст? Ӯ бояд пирони калисоро даъват кунад, то барои ӯ дуо кунанд ва ӯро бо равған ба номи Худованд тадҳин кунанд. Ва дуое, ки бо имон карда мешавад, беморро шифо хоҳад дод; Худованд ӯро бармехезонад. Агар ӯ гуноҳ карда бошад, бахшида мешавад. Аз ин рӯ, гуноҳҳои худро ба якдигар иқрор кунед ва барои якдигар дуо кунед, то шифо ёбед» (Яъқуб 5:14-16).
Ин порча бемории ҷисмонӣ, дуо, гуноҳ, бахшиш ва шифоро мепайвандад. Оё ин шахс дар натиҷаи гуноҳе бемор буд? Пирон даъват карда шуданд, ки бар ӯ дуо кунанд ва ӯро бо равған ба номи Худованд тадҳин кунанд. Азбаски равған ба таври анъанавӣ барои ба хидмати Худо бахшидани одамон ва чизҳо истифода мешуд (Хуруҷ 30:30; 40:9), он метавонад бахшидани шахси беморро ба нигоҳубини Худованд рамзӣ кунад. Одамон имрӯз метавонанд барои шифо дуо кунанд, зеро Худо дар ин шароит шифоро ваъда медиҳад.
Дар Қӯринт, гуноҳи худхоҳӣ – «нашинохтани ҷисми Худованд» дар зиёфатҳои муҳаббати онҳо – беморӣ ва баъзан маргро ба бор овард (1 Қӯринтиён 11:30). Ин мисол саломатии ҷисмонӣ ва рӯҳонии моро мепайвандад. Барои саломатии худ, мо бояд гуноҳҳоро – ба монанди худхоҳӣ, ташвиш, хашм, ҳасад, ғурур ва пурхӯрӣ – иқрор кунем ва дар ин соҳаҳои ҳаёти худ худдорӣ инкишоф диҳем. Худдорӣ меваи Рӯҳ аст (Ғалотиён 5:22-23) ва ёрии муҳим ба саломатии хуб.
Чӣ тавр Худо бемориро истифода мебарад
Китоби Муқаддас панҷ мисолро нишон медиҳад, ки чӣ тавр мо метавонем аз беморӣ фоида гирем.
1. Он қудрати Худоро ошкор мекунад.
Пас аз он ки Павлус дуо кард, ки «хори» ӯ аз байн бурда шавад, Худованд гуфт: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қудрати Ман дар заифӣ комил мешавад». Ва Павлус навишт: «Аз ин рӯ, ман боз ҳам бо хушнудӣ бештар дар бораи заифиҳои худ фахр хоҳам кард, то қудрати Масеҳ бар ман қарор гирад» (2 Қӯринтиён 12:9). Худо қувват медиҳад, ки азоб кашем, зеро қудрати Ӯ вақте ки мо заифем, бештар намоён аст.
2. Он ба мо кӯмак мекунад, ки бештар ба Худо такя кунем.
Павлус иддао кард, ки мушкилоти ӯ «барои он рӯй дод, ки мо ба худ такя накунем, балки ба Худо, ки мурдагонро эҳё мекунад, такя кунем» (2 Қӯринтиён 1:9). Дар ин ҷо мо мебинем, ки Худои Қодири Мутлақ ба мо қувват медиҳад, ки дар тӯли азоб тоб орем.
3. Он ба мо сабаб медиҳад, ки шукр гӯем.
Ба гуфтаи Павлус, «Ӯ моро аз чунин хатари марговар наҷот дод, ва Ӯ моро боз наҷот хоҳад дод. Мо умеди худро ба Ӯ бастаем, ки Ӯ моро наҷот доданро идома хоҳад дод, чунон ки шумо бо дуоҳои худ ба мо кӯмак мекунед. Он гоҳ бисёриҳо аз номи мо барои файзи саховатмандонае, ки дар ҷавоби дуоҳои бисёриҳо ба мо дода шудааст, шукр хоҳанд гуфт» (2 Қӯринтиён 1:10-11). Қӯринтиён барои Павлус вақте ки ӯ дар мушкил буд, дуо карданд ва дуоҳои онҳо ҷавоб дода шуданд.
4. Он ба мо таҷрибаҳое медиҳад, ки метавонанд ба дигарон кӯмак кунанд.
Павлус гуфт, ки Худо «моро дар ҳама мушкилоти мо тасаллӣ медиҳад, то ки мо онҳоеро, ки дар ҳар мушкилӣ ҳастанд, бо тасаллие, ки худамон аз Худо гирифтаем, тасаллӣ диҳем» (2 Қӯринтиён 1:4). Одамон вақте ки мо бо вазъияти онҳо ҳамдардӣ мекунем, рӯҳбаланд мешаванд. Онҳо мебинанд, ки касе мефаҳмад. Чӣ тавр мо бемориҳоро аз сар мегузаронем, метавонад барои дигарон намуна бошад.
5. Он хислати рӯҳонии моро инкишоф медиҳад.
Павлус навишт, ки «мо низ дар азобҳои худ шодӣ мекунем, зеро медонем, ки азоб истодагарӣ ба вуҷуд меорад; истодагарӣ, хислат; ва хислат, умед» (Румиён 5:3-4). Таҳаммули беморӣ метавонад истодагариро инкишоф диҳад (2 Қӯринтиён 1:6), ҳамон тавре ки машқ қуввати ҷисмониро инкишоф медиҳад. Худо азобро барои ташаккули хислат ва кӯмак ба мо дарк кардани он, ки Ӯ дар мо кор мекунад, истифода мебарад.
Павлус мехост дар азобҳои Масеҳ иштирок кунад (Филиппиён 3:10-11). Ӯ мехост мисли Масеҳ зиндагӣ кунад. Барои азоб кашидан барои Масеҳ қуввати илоҳӣ лозим аст. Худо бемориро барои наздик кардани мо ба Ӯ, барои омӯзонидани дарсҳое, ки мо ба таври дигар намеомӯзем, истифода мебарад, интихоб дорем ва дар чӣ гуна мо бо имкониятҳои нав барои кӯмак ба дигарон вокуниш нишон медиҳем.
Мо дар бораи он ки кай дарди беморӣ ва ҷароҳатро аз сар мегузаронем, интихоб надорем, аммо дар бораи он ки чӣ гуна вокуниш нишон медиҳем, интихоб дорем. Таслим шудан, шикоят кардан ё дар худбинӣ ғарқ шудан дар замонҳои душвор, имондорони заифро, ки моро тамошо мекунанд, ба гумроҳӣ мебарад (Ибриён 12:12-13). Ба ҷои ин, мо бояд онҳоеро, ки хаста шудаанд, рӯҳбаланд кунем (Ишаъё 50:4) бо қабул кардани дард ва беморӣ ҳамчун иродаи Худо барои мо, ва зиндагии истодагарӣ, сабр ва таҳаммулро пеш барем (2 Таслӯникиён 1:4; Ибриён 12:7-11; Яъқуб 1:2-4,12; 5:7-11). Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки Худо замонҳои душворро барои рушди мо истифода мебарад.
Дарсҳо барои мо
Ҳарчанд дар калисои ибтидоӣ бисёр шифоҳои мӯъҷизавӣ буданд, имрӯз шифо раҳмат аст, на ваъда. Дар хотир доред, Павлус аз хори дар ҷисмаш шифо наёфт. Вақте ки Худо шифо намедиҳад, ин аз сабаби набудани имони мо нест. Ба ҷои ин, Ӯ мехоҳад, ки мо дар беморӣ ва дард истодагарӣ кунем, то қудрати Ӯ ошкор шавад, то мо бештар ба Ӯ такя кунем, то дуо ва шукргузорӣ бошад, то мо таҷрибаи худро барои кӯмак ба дигарон истифода барем ва то мо хислати масеҳии худро инкишоф диҳем.
Худо бештар дар бораи саломатии рӯҳонии мо ғамхорӣ мекунад, на саломатии ҷисмонии мо (1 Тимотиюс 4:8). Ин маънои онро надорад, ки мо бояд саломатии ҷисмонии худро нодида гирем, аммо вақте ки ҷисмҳои мо фарсуда мешаванд, онҳо бояд ҳангоми хидмат ба Ӯ фарсуда шаванд. Биёед афзалиятҳои худро дуруст муайян кунем. Худо мехоҳад, ки мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ солим бошем ва ба он замоне, ки беморӣ ва азоб дигар нахоҳад буд, интизор шавем.
