Дар ин коиноти беканор табиист, ки кас ҳайрон мешавад: «Чӣ тавр Худо дар ҳақиқат дар бораи ман ғамхорӣ карда метавонад?» Довуд низ чунин ҳиссиётро баён карда, мулоҳиза ронд: Вақте ки ман ба осмонҳои Ту, ба кори ангуштони Ту, ба моҳ ва ситораҳое, ки Ту муқаррар кардаӣ, назар мекунам: Одам чист, ки Ту ӯро ба ёд меорӣ? (Забур 8:3-4). Ӯ бешубҳа аз ҳамаи ин сахт ба ҳайрат афтода буд, ва мо низ баъзан чунин мешавем. Аммо ин мисолҳоро ба назар гиред:
Модаре, ки ҳар чанд соат ба кӯдаки навзодаш ғизо медиҳад ва тамоми шаб бедор мемонад, зеро кӯдакаш бемор аст, ин корро аз он сабаб мекунад, ки ӯ дар бораи фарзанди бечорааш ғамхорӣ мекунад.Деҳқоне, ки замини худро шудгор мекунад, тухмиҳои худро мекорад, онҳоро об медиҳад ва алафҳои бегонаро, ки онҳоро аз ғизои ҳаётан муҳим маҳрум мекунанд, решакан мекунад, ин корро аз он сабаб мекунад, ки ӯ дар бораи тухмиҳои худ ғамхорӣ мекунад.Рассоме, ки портрет мекашад, то даме ки зарбаи охирини хасу худро назанад, қаноатманд нест. Ӯ ин корро аз он сабаб мекунад, ки ӯ дар бораи портрети худ ғамхорӣ мекунад.
Бо назардошти ин мисолҳо, оё беасос аст, ки Худо дар ҳақиқат дар бораи шумо ва ман ғамхорӣ мекунад?
Мо Худое дорем, ки моро офаридааст ва моро бо хуни гаронбаҳои Худованд Исо наҷот додааст. Пас чаро мо ин қадар хавотир мешавем? Шеъре ҳаст, ки чунин мегӯяд:
Робин ба гунҷишк гуфт: «Ман дар ҳақиқат мехостам бидонам, Чаро ин одамони хавотир ин қадар шитоб мекунанд ва хавотир мешаванд.» Гунҷишк ба Робин гуфт: «Дӯстам, ман фикр мекунам, ки ин бояд чунин бошад, Ки онҳо Падари осмонӣ надоранд, ки дар бораи шумо ва ман ғамхорӣ кунад.»
Маънои ин ҳикоя дар он аст, ки мо Падари осмонӣ дорем, ки моро дӯст медорад ва дар бораи мо бештар аз паррандагон ғамхорӣ мекунад – зеро мо аз онҳо арзишмандтарем. Мо фарзандони Худо аз нав таваллуд шудаем, мувофиқи Юҳанно 1:12, ки мегӯяд: «Аммо ба ҳар кӣ Ӯро [Исоро] қабул кард, ба онҳо қудрат [ваколат] дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон меоваранд.»
Ғамхории меҳрубононаи Худои мо
Пеш аз баргаштан ба назди Падари Худ, Исо бо баёни он ки Падар онҳоро ба ҳамон тарзе, ки Ӯ дӯст дошта мешавад, дӯст медорад, эътимоди шогирдони Худ (ва моро) мустаҳкам кард. Аз ин рӯ, дар дуои Худ, ки дар Юҳанно 17 сабт шудааст, Ӯ онҳоро (ва моро) ба ғамхории Падари Худ гузошт. Мо тӯҳфаи муҳаббати Падар ба Писар ҳастем; ва Писар, пеш аз баргаштан ба осмон, моро ба ғамхории Падари Худ гузошт. Мо ба оилаи Худо тааллуқ дорем ва аз ин рӯ аз ҷаҳон фарқ мекунем. Аз номае, ки ба оила навишта шудааст, иқтибос меорем: «Бубинед, ки Падар чӣ гуна муҳаббатро ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем» (1 Юҳанно 3:1).
Аз ин рӯ, Худо бо мо ба ҳамон тарзе, ки бо ҷаҳон муносибат мекунад, муносибат намекунад. Ин ҷаҳон зери ҳукм аст, гарчанде ки Худо дар файзи Худ омода аст, ки ҳар касеро, ки бо имон ба Исои Масеҳ ба назди Ӯ меояд, наҷот диҳад. Гуфтаҳои боло ниҳоят муҳим аст, зеро маҳз бо ворид кардани мо ба муносибат бо Ӯ ғамхории доимӣ ва меҳрубононаи Худо ва Падари мо таъмин карда мешавад. Ин далели аҷиб манбаи бузурги тасаллӣ аст, хусусан агар шумо ягон бор ба шубҳа кардан ба ғамхории Ӯ васваса шуда бошед. Шогирдон дар ин кор гунаҳкор буданд, вақте ки онҳо ҳангоми сафари қаиқ бо Исо дар тӯфон пурсиданд: «Устод, оё ба Ту фарқ надорад, ки мо ҳалок мешавем?» (Марқӯс 4:38). Бо қудрат ва ҷалоли бузург Ӯ тӯфонро ором кард! Қудрати Худо бепоён аст ва ин қудрат аз номи мо тавассути Рӯҳи Муқаддаси Ӯ, ки дар мо сокин аст, кор мекунад, то ба мо бар гуноҳ пирӯзӣ бахшад ва моро беш аз пеш ба сурати Писари Худ мувофиқ созад. Ӯ ба хастагон қувват медиҳад; ва ба онҳое, ки қувват надоранд, қувватро зиёд мекунад (Ишаъё 40:29). Мо заифем, аммо Ӯ қавӣ аст, ва қуввати Ӯ дар заифии мо комил мешавад (2 Қӯринтиён 12:9-10). Ғайр аз ин, бо қудрати Рӯҳ, Масеҳ эҳё шуд; ва бо ҳамон Рӯҳ ҷисмҳои мирандаи мо зинда хоҳанд шуд (Румиён 8:11). Пас аз ором кардани тӯфон, Худованд шогирдони Худро барои беимонии онҳо сарзаниш кард.
Тарбия низ як қисми ғамхории меҳрубононаи Ӯ нисбати мост: «Зеро Худованд ҳар кӣ дӯст медорад, ӯро тарбия мекунад ва ҳар писареро, ки қабул мекунад, тозиёна мезанад» (Ибриён 12:6). Марто боре шикоят кард: «Худованд, оё ба Ту фарқ надорад, ки хоҳарам маро танҳо гузоштааст, то хидмат кунам?» (Луқо 10:40). Дили меҳрубони Худои мо ғамгин мешавад, вақте ки мо ба ғамхории Ӯ шубҳа мекунем.
Дониши Худои мо
Биёед ҳоло дониши Худои худро баррасӣ кунем, ки бепоён ва комил аст ва як қисми ҷудонашавандаи ғамхории Ӯ нисбати мост. Ҳеҷ чизе нест, ки Ӯ дар бораи шумо ва ман надонад. Навиштаҳои зерин дониши бепоёни Ӯро ифода мекунанд:
Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, медонад (2 Тимотиюс 2:19). Дар миёни ошуфтагии масеҳият, ки аз ҳамаи онҳое, ки ба Масеҳ имон овардаанд, иборат аст, Падар фарзандони Худро медонад. Барои Ӯ ғайриимкон аст, ки ҳатто яке аз онҳоро нодида гирад ё дар бораи онҳо хато кунад.Аммо Ӯ роҳеро, ки ман меравам, медонад: вақте ки Ӯ маро озмуд, ман мисли тилло берун хоҳам омад (Айюб 23:10). Роҳ метавонад ноҳамвор ва санглох ва пур аз ғам бошад. Аммо ҳамон тавре ки Ӯ барои Айюб кард, Худо ният дорад, ки мушкилоти шуморо ба корхонаи коркард табдил диҳад, ки дар он шумо пок карда мешавед ва мисли тилло берун хоҳед омад. Тилло бо истифодаи гармии шадид тоза карда мешавад. Вақте ки нопокиҳо аз тиллои гудохта ба рӯи об мебароянд, тозакунанда онҳоро аз рӯи об мегирад.Ту нишастани маро ва бархостани маро медонӣ (Забур 139:2). Чӣ ғамхории дақиқ ва бодиққат – Ӯ ба вақте ки мо менишинем ва вақте ки бармехезем, таваҷҷӯҳ мекунад! Ҷаноби Дарби инро хуб баён кардааст, вақте ки ӯ навишт: «Ғамхории доимии Падари муқаддас, бо чашми беист назорат мекунад...»Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо эҳтиёҷ доред (Луқо 12:30). Исо ба шогирдони Худ таълим дод, ки вақте сухан дар бораи ниёзҳои муваққатии онҳо, ба монанди хӯрок ва либос меравад, онҳо набояд аз ташвиш пур шаванд. «Ба зоғон назар кунед,» гуфт Ӯ, зеро онҳо тухм намекоранд ва ҳосил намеғундоранд, вале Худо онҳоро ғизо медиҳад. Шумо аз паррандагони ҳаво хеле арзишмандтаред. Оё шумо фикр мекунед, ки бо хавотир шудан метавонед ба қади худ ҳаждаҳ дюйм илова кунед? Исо идома дод: «Ба савсанҳо назар кунед, ки чӣ тавр онҳо мерӯянд.» Онҳо кор намекунанд ва пахтаро ба ришта намепечонанд, то либоси худро созанд, вале ҳатто подшоҳ Сулаймон дар тамоми ҷалоли худ мисли онҳо либос напӯшида буд. Агар Худо савсанҳоро ин тавр либос пӯшонад – «чӣ қадар бештар шуморо либос хоҳад пӯшонд!» (ояти 28).Ман фикрҳоеро, ки дар бораи шумо дорам, медонам, мегӯяд Худованд, фикрҳои сулҳ, на бадӣ, то ба шумо охири интизорӣ бахшам (Ирмиё 29:11). Мақсади Худо барои мо дар ниҳоят ин аст, ки ҳама чиз барои баракати мо, ҳам ҳоло ва ҳам барои абадият кор кунад. Танҳо дар бораи он фикр кунед, гузаштаи мо бо хуни Масеҳ пок карда шудааст, ҳозираи мо барои некии мо кор мекунад ва ояндаи мо бо умеди ҷалоли абадӣ дурахшон аст.Зеро Ӯ сохтори моро медонад; ва дар ёд дорад, ки мо танҳо хок ҳастем (Забур 103:14). Мо бо заифиҳо, ба монанди беморӣ, таъқиб, хастагӣ, ғам ва заифӣ пӯшидаем – ҳамаи инҳо барои имони мо хеле душвор аст; ва барои онҳо раҳмат ва файз лозим аст. Доштани саркоҳини бузург, ки касе ҷуз Исо, Писари Худо нест, моро даъват мекунанд, ки бо ҷасорат ба тахти файз наздик шавем, то раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти эҳтиёҷ пайдо кунем (Ибриён 4:16).Зеро Ман ғамҳои онҳоро медонам (Хуруҷ 3:7). Ман намедонам, ки шумо дар айни замон чӣ ғамгинӣ доред. Шояд шуморо нодуруст фаҳмидаанд ва аз ширкати баъзеҳо хориҷ кардаанд, дӯсти азизе шояд ба шумо хиёнат кардааст, ё шояд шумо касеро, ки бароятон хеле азиз буд, аз даст додаед ва ҳоло дар ин ҷаҳон худро танҳо ҳис мекунед. Шояд касе дар бораи шумо суханони бад ва дурӯғ гуфтааст. Ҳамаи инҳо манбаи дард ва изтироб мебошанд. Аммо Худо ҳамаи онҳоро медонад ва Ӯ аз ғами шумо бехабар нест. Ҳавворӣ Петрус, ки дар бораи азоб навиштааст, моро бо ин суханон рӯҳбаланд кард: «Ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ партоед, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад» (1 Петрус 5:7). Мо ҳеҷ гоҳ тасаллои Падари худро намедонистем, агар ба мо иҷозат дода намешуд, ки ғамро бичашем, зеро хушбахтанд онҳое, ки мотам мегиранд, зеро онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт (Матто 5:4). Худо Падари раҳматҳо ва Худои тамоми тасаллӣ аст (2 Қӯринтиён 1:3).
- Ҷавоби мо ба ғамхории Худо
- Боварӣ дошта бошед. Касе гуфтааст: «Ташвиш фоизи мушкилотест, ки пеш аз мӯҳлат пардохт мешавад.» Аз таҷрибаи худам аксари чизҳое, ки ман дар бораи онҳо хавотир будам, ҳеҷ гоҳ ба амал наомаданд. Аз тарафи дигар, муносибати бепарвоӣ ба Худо хеле писанд аст, зеро он далели касест, ки ба Ӯ бо вуҷуди ҳама чизе, ки рӯй медиҳад – хоҳ дар дохил ва хоҳ дар берун – боварӣ дорад.
- Шукргузор бошед. Аз ин рӯ, биёед дилҳои худро барои ситоиши Худованд барои некии Ӯ ва барои корҳои аҷиби Ӯ ба фарзандони одам (Забур 107:8) омӯзонем; ва бигӯем: «Худовандро ситоиш кун, эй ҷони ман, ва ҳамаи неъматҳои Ӯро фаромӯш накун» (Забур 103:2).
- Дуогӯ бошед. Барои ҳеҷ чиз хавотир нашавед; балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед. Ва сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо тавассути Исои Масеҳ нигоҳ медорад (Филиппиён 4:6-7).
Бигзор ин чанд сухан шуморо рӯҳбаланд кунад, ки ба чеҳраи Худо ва Падари мо нигоҳ кунед ва бигӯед: «Падар, новобаста аз вазъияти ман, ман медонам, ки Ту маро дӯст медорӣ ва аз ин рӯ ба Ту боварӣ хоҳам кард.» Ниҳоят, бигзор шумо дар сулҳ, дар сулҳи Худо ва дар ғамхории меҳрубонона ва мулоими Ӯ нигоҳ дошта шавед.
