«Юҳанно ба Ӯ гуфт: «Устод! Мо дидем, ки касе ба исми Ту девҳоро берун мекунад, ва мо кӯшиш кардем, ки ӯро боздорем, зеро ӯ аз паи мо намерафт».» (Марқӯс 9:38)
Дар назари аввал, чунин ба назар мерасад, ки шогирдони Исо ин қадар бодиққат аз ортодоксии хидмати Исо муҳофизат мекарданд. Онҳо касеро ёфтанд, ки ба исми Исо девҳоро берун мекард, ки аз гурӯҳи онҳо набуд ва таҳти назорати онҳо набуд, ва онҳо талаб карданд, ки ӯ бас кунад. Аммо Исо риёкории шогирдони Худро дид. Худи шогирдон низ қудрати берун кардани девҳоро доштанд (Матто 10:8), аммо онҳо сахт ноком шуданд (Марқӯс 9:28).
Чӣ қадар бояд шогирдонро хиҷолатзада карда бошад, ки дар берун кардани дев аз писарбачае ошкоро ноком шуданд. Аммо ин ҷо касе буд, ки девҳоро бомуваффақият берун мекард, ки ҳатто мунтазам бо Исо набуд, чунон ки онҳо буданд. Онҳо бояд аз набудани қувват ва ҳаёти рӯҳонии худ нигарон мешуданд. Онҳо бояд аз сарзаниши сахти Худованди худ аз набудани имони худ (Матто 17:20) эҳсоси гунаҳкорӣ мекарданд. Ба ҷои ин, онҳо ба дигарон тамаркуз карданд. Ба ҷои тавба кардан аз гуноҳи худ ва ғамгин шудан аз беқувватии рӯҳонии худ, шогирдон кӯшиш карданд, ки касеро, ки аз муваффақияти рӯҳонӣ баҳра мебурд, монеъ шаванд.
Баъзан, паст задани ғалабаҳои рӯҳонии дигарон осонтар аст, назар ба он ки бо нокомиҳои худ ростқавлона рӯ ба рӯ шавем. Ҷавоби Исо ба шогирдони худ бояд онҳоро ба ҳайрат оварда бошад, зеро Ӯ гуфт: «Ӯро манъ накунед» (Марқӯс 9:39). Ӯ ба онҳо итминон дод, ки «ҳар кӣ бар зидди мо нест, бо мост» (ояти 40). Оё шумо ин дарси муҳимро омӯхтаед? Оё шумо метавонед аз ғалабаҳои рӯҳонии дигарон самимона шодӣ кунед? Оё шумо онҳоеро, ки ба Худованд ба таври дигар хидмат мекунанд ё ба гурӯҳи дигар тааллуқ доранд, ташвиқ мекунед?
