«Дар изтироб буда, Ӯ бо ҷиддият бештар дуо мекард, ва арақи Ӯ мисли қатраҳои хун ба замин мерехт» (Луқо 22:44). Дуоро фаҳмидан душвор нест. Иҷро кардани он душвор аст. Охирин бор кай дили шумо барои онҳое, ки барои онҳо шафоат мекардед, чунон ғамгин буд, ки тамоми бадани шумо ҳамроҳ бо ақл ва дили шумо азоб мекашид (Ибриён 5:7)?
Мо насли ҳастем, ки аз дард бо ҳар роҳ худдорӣ мекунем. Аз ин рӯ, шафоаткунандагон хеле каманд. Аксари масеҳиён дар сатҳҳои сабуктарини дуо амал мекунанд, аммо Худо мехоҳад моро ба сатҳҳои амиқи дуои шафоатӣ барад, ки танҳо чанд нафар онро таҷриба мекунанд. Шафоати амиқ ва тӯлонӣ дардовар аст. Он дар назди Худо монданро дар бар мегирад, вақте ки ҳамаи дигарон рафтаанд ё хобидаанд (Луқо 22:45). Он таҷрибаи шикастагӣ бо Падарро дар бораи онҳое, ки пайваста ба Ӯ исён мекунанд, дар бар мегирад. Чанд нафари мо ин гуна шафоати ҷиддиро таҷриба хоҳем кард?
Мо орзуи Пантикостро дар ҳаёти худ ва дар калисоҳои худ дорем, аммо Пантикост бе Ҷетсеманӣ ва салиб вуҷуд надорад. Чӣ гуна мо дар ҳаёти дуои худ баркамол мешавем? Бо дуо кардан. Вақте ки мо ҳис намекунем, ки дуо кунем, маҳз ҳамон вақт аст, ки мо бояд дуо кунем. Ба дуо роҳҳои кӯтоҳ вуҷуд надоранд. Китобҳое барои хондан, семинарҳое барои иштирок кардан, ё шиорҳои илҳомбахше барои аз ёд кардан вуҷуд надоранд, ки моро ба шафоаткунандагон табдил диҳанд. Ин танҳо бо бахшидани худ ба дуо ва сипас иҷро кардани он ба даст меояд.
Чаро даъвати Худоро барои шафоаткунанда шудан қабул накунед? Нагузоред, ки бо дуои сабук ва худмарказ қаноатманд шавед. Дар дуо бо Худо бимонед, то даме ки Ӯ шуморо ба дуо дар сатҳе, ки Ӯ мехоҳад, роҳнамоӣ кунад.
