«Ҳамин тавр, вақте ки шумо ҳамаи он чизеро, ки ба шумо фармуда шуда буд, иҷро кардед, шумо бояд бигӯед: «Мо ғуломони бефоидаем; мо танҳо вазифаи худро иҷро кардем.»» (Луқо 17:10) Хизматгор иродаи устодро иҷро мекунад. Хизматгор ба устод намегӯяд, ки чӣ кор кунад. Хизматгор интихоб намекунад, ки кадом вазифаҳоро барои устод иҷро кунад, ва хизматгор рӯзҳо ё вақтҳоеро пешниҳод намекунад, ки барои хидмат ба устод мувофиқ бошад. Вазифаи хизматгор риояи дастурҳост. Устод, аз тарафи дигар, дастур медиҳад. Устод ба хизматгор намегӯяд, ки бинишеро таҳия кунад, ки устодро роҳнамоӣ кунад. Устод он касест, ки биниш дорад; вазифаи хизматгор кӯмак ба иҷрои мақсадҳои устод аст.
Мо хизматгорон ҳастем; Худо Устод аст. Мо майл дорем, ки инро баръакс кунем! Ваҳйи Худо дар бораи Худаш, мақсадҳояш ва роҳҳояш мустақиман аз итоати мо вобаста аст. Ӯ шояд имрӯз ниятҳои худро барои панҷ соли оянда ошкор накунад, аммо Ӯ ба мо мегӯяд, ки қадами навбатии мо чӣ бояд бошад. Вақте ки мо ба ваҳйи Худо ҷавоб медиҳем, Ӯ он чизеро, ки мехоҳад, иҷро хоҳад кард, ва Ӯ он касе хоҳад буд, ки ҷалолро қабул мекунад.
Иҷрои мо аз хидмат ба Устоди мо меояд.
Ҷаҳон шуморо ташвиқ мекунад, ки барои мавқеъҳои қудрат ва нуфуз талош кунед. Худо мехоҳад, ки шумо нақши хизматгорро ба ӯҳда гиред. Ҳамчун хизматгори Худо шумо набояд дигар нақшае дошта бошед, ба ҷуз итоат ба ҳар чизе ки Ӯ ба шумо мегӯяд. Худо ба шумо ниёз надорад, ки барои ҳаёти худ, оилаи худ, тиҷорати худ ё калисои худ орзуҳои бузург дошта бошед. Ӯ танҳо итоатро талаб мекунад. Ӯ нақшаҳое дорад, ки дар муқоиса бо нақшаҳои шумо хеле хурд менамоянд (Эфсӯсиён 3:20).
