«Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки дар Исои Масеҳ низ буд.» (Филиппиён 2:5)
«Исо медонист, ки Падар ҳама чизро зери қудрати Ӯ гузоштааст ва Ӯ аз Худо омадааст ва ба Худо бармегардад; пас Ӯ аз хӯрок бархост, либоси берунии Худро кашид ва дастмолро ба камараш печонд. Баъд аз ин, Ӯ обро ба тағора рехт ва ба шустани пойҳои шогирдонаш шурӯъ кард ва онҳоро бо дастмоле, ки ба Ӯ печонида шуда буд, хушк кард!» (Юҳанно 13:3-5)
Чӣ тасвири беҳамтои фурӯтанӣ! Дар ҳамон лаҳзае, ки тахти Ӯ дар назар буд — сурудҳои фариштагон дар гӯши Ӯ садо медоданд — соате фаро расид, «ки Ӯ бояд аз ин ҷаҳон мерафт» — бо шуури баланди шаъну шарафи беҳамтои худ, ки «Ӯ аз Худо омада буд ва ба Худо мерафт»; ОН ГОҲ «Исо дастмол гирифт ва камарашро баст ва ба шустани пойҳои шогирдон шурӯъ кард!»
Ҳамаи осмон дар он лаҳза омода буд, ки тоҷҳои муттаҳидаи худро ба пойҳои Ӯ партояд. Аммо Он Баланд ва Бузург, ки дар абадият зиндагӣ мекунад, дар рӯи замин «чун хидматгор аст!»
«Он фурӯтании бепоён! Он ҳамаи фурӯтании махлуқотро ба ҳеҷ мегардонад ва барои махлуқот фурӯтан шуданро ғайриимкон месозад.» (Эванс).
Фурӯтанӣ Ӯро аз ҷои таваллуди беэҳтиромаш — то қабри қарзгирифтааш пайравӣ мекунад. Он ба ҳамаи корҳои Ӯ шукӯҳи хомӯшона мебахшад. «Камбағалон дар рӯҳ» — «ғамгинон» — «ҳалимон» — аввалин хушбахтиҳои Ӯро талаб мекунанд. Ӯ танҳо ба як синф — онҳое, ки дигаронро нафрат мекарданд, сахтгир буд. Ҳарчанд Ӯ кор мекард — хоҳ корҳои мӯъҷизавии худро иҷро мекард, хоҳ кӯдакони хурдсолро ба оғӯш мегирифт — Ӯ «бо фурӯтанӣ пӯшида» зоҳир мешуд.
Не, ин фурӯтанӣ ҳар қадар ки Ӯ ба ҷалол наздиктар мешуд, ҳамон қадар намоёнтар мегардид. Пеш аз маргаш, Ӯ шогирдонашро «Дӯстон» меномад; баъдан, он «Бародарон», «Фарзандон» аст. Чӣ қадар ғамангез аст фарқи байни Устод — ва шогирдонаш! Ду соат нагузашта буд, ки Ӯ пойҳои онҳоро шуст, вақте ки «онҳо дар байни худ баҳс кардан гирифтанд, ки кӣ дар байни онҳо бузургтарин хоҳад буд!»
Бигзор симои он Наҷотдиҳандаи фурӯтан ҳамеша дар назари мо бошад. Намунаи Ӯ метавонад бо таъсири хомӯшона сухан гӯяд ва моро аз тахти ғурури мо поён фарорад. Албатта, ҳеҷ кори муҳаббате нест, ки барои мо хеле таҳқиромез бошад — вақте ки Ӯ ин қадар паст шуд. Бигзор мо қаноатманд бошем, ки ҷои фурӯтаринро ишғол кунем — ба муваффақият ё баландшавии дигарон ҳасад набарем; на, «мисли Диотреф, дӯстдори бартарӣ»; балки омода бошем, ки кам қадр шавем; бо Яҳёи Таъмиддиҳанда гӯем, ки чашми мо ба Худованди мост, «Ӯ бояд афзояд — аммо ман бояд коҳиш ёбам!» (Юҳанно 3:30).
Чӣ қадар мо бояд сабаби фурӯтанӣ дошта бошем! — Пайваста часпидани наҷосат ба ҷонҳои мо; ва ҳатто он чизе, ки дар мо қисман хуб аст — чӣ қадар бо нокомилӣ, худхоҳӣ, такаббур, ғурури беҳуда омехта аст! Масеҳии мағрур як зиддият дар истилоҳот аст. Ғаллаи саҳро, вақте ки мепазад — сарашро хам мекунад; ҳамин тавр, масеҳӣ, вақте ки дар ҳаёти илоҳӣ мепазад, дар ин файзи фурӯтанӣ хам мешавад. Масеҳ дар бораи халқи худ ҳамчун «савсанҳо» сухан мегӯяд — онҳо «савсанҳои водӣ» мебошанд, онҳо танҳо дар соя мерӯянд!
«Ман дар ҷои баланд ва муқаддас зиндагӣ мекунам — аммо ҳамчунин бо он ки рӯҳаш шикаста ва фурӯтан аст» (Ишаъё 57:15).
«Худро зери дасти пурқудрати Худо фурӯтан кунед.»
«Бирав» бо он чизе, ки Рутерфорд «бо киштии паст» меномад. Фурӯтанӣ рафтори Устоди мубораки шумост; нишони оилавӣ — монандӣ ба оила. «Ман дар ҷои баланд ва муқаддас зиндагӣ мекунам — аммо ҳамчунин бо он ки рӯҳаш шикаста ва фурӯтан аст.» Бале! Дили фурӯтан ва муқаддасшуда осмони дуюми Худост!
«Худро низ бо ҳамин фикр мусаллаҳ кунед.»
