Воиз 4:9 мегӯяд: «Ду нафар аз як нафар беҳтаранд.» Аз ин рӯ, ман шуморо ташвиқ мекунам, ки ҳадди аққал як шарики доимии дуо пайдо кунед ва мунтазам барои дуо вохӯред. Агар шумо оиладор бошед, ҳамсари шумо интихоби аз ҳама равшан аст.
Агар шумо оиладор набошед, ман тавсия медиҳам, ки шарики дуои ҳамҷинсро интихоб кунед, зеро дуо чизи хеле маҳрамона аст.
Вақти муайянеро барои вохӯрӣ ва дуо кардан таъин кунед - ё шахсан ё онлайн. Ритмеро пайдо кунед, ки ба вазъияти кунунии ҳаёти шумо мувофиқат кунад, масалан, як маротиба дар як ҳафта ё ҳар ду ҳафта. Шарикии дуо метавонад беш аз ду нафарро дар бар гирад, аммо агар шумо хоҳед, ки кушодагиро нигоҳ доред, набояд хеле калон шавад. Дар акси ҳол, дуо метавонад зуд расмӣ ва ғайришахсӣ гардад.
Як маслиҳати дигар: намунаҳоро ҷустуҷӯ кунед - ё аз муҳити шахсии худ ё бо хондани тарҷумаи ҳол. Бисёре аз мо тавассути намунаи дигарон дуо карданро бодиққаттар ё қасдантар меомӯзем. Мо набояд касеро тақлид кунем, аммо мушоҳидаи ҳаёти дуои дигарон метавонад ба мо дар андеша ва рушди ҳаёти дуои худамон кӯмак кунад.
Шахсан, ман аз тарҷумаи ҳоли Бахт Сингҳ ва китоби «Дэвид Брейнерд: Ҷанговари ҷавони дуогӯ, ки ба Каломи Худо бовар кард» хеле баракат ёфтаам ва илҳом гирифтаам. Ба мундариҷа, умқ, шавқ ва тадҳини дуоҳои намунаҳои худ диққат диҳед - аммо танҳо онҳоро нусхабардорӣ накунед. Худо шуморо дар роҳи беназири худатон роҳнамоӣ мекунад.
