Эпафрас ва хидмати дуо
Фарқи хеле назаррас вуҷуд дорад байни сабтҳои илҳомбахши халқи Худо ва ҳамаи тарҷумаи ҳоли инсонӣ. Дар бораи аввалӣ метавон гуфт, ки «дар камӣ бисёр аст», дар ҳоле ки дар бораи бисёре аз охирон метавон гуфт, ки «дар бисёрӣ кам аст». Таърихи яке аз муқаддасони Аҳди Қадим – таърихе, ки дар тӯли 365 сол тӯл кашидааст – дар ду ибораи кӯтоҳ ҷамъбаст шудааст: «Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт: ва ӯ набуд; зеро Худо ӯро гирифт» (Ҳастӣ 5:24). Ҳисобот чӣ қадар мухтасар аст, аммо чӣ қадар пурра ва ҳамаҷониба! Инсон бо сабтҳои чунин зиндагӣ ҷилдҳои зиёдеро пур мекард, аммо Ӯ боз чӣ гуфта метавонист?
Бо Худо роҳ рафтан ҳама чизеро дар бар мегирад, ки дар бораи касе гуфтан мумкин аст. Одам метавонад ҷаҳонро тай кунад, Инҷилро дар ҳар иқлим мавъиза кунад ва дар роҳи Масеҳ азоб кашад. Ӯ метавонад гуруснагонро сер кунад, бараҳнагонро пӯшонад ва беморонро зиёрат кунад. Илова бар ин, ӯ метавонад хонад, нависад, чоп кунад ва нашр кунад. Хулоса, ӯ метавонад ҳама чизеро, ки одам дар номи Худованд карда метавонист ё карда буд, иҷро кунад, аммо ҳамаи инро метавон дар он ибораи кӯтоҳ ҷамъбаст кард: «Ӯ бо Худо роҳ мерафт».
Чӣ қадар хуб мешавад, агар ӯро ҳамин тавр ҷамъбаст кардан мумкин бошад. Кас метавонад қариб ҳама чизеро, ки номбар шудааст, иҷро кунад, аммо ҳеҷ гоҳ як соат бо Худо роҳ нагардад; бале, ӯ ҳатто маънои роҳ рафтан бо Худоро намедонад. Фикри ин хеле ҷиддӣ ва амалӣ аст. Он бояд моро ба парвариши ҷиддии ҳаёти пинҳонӣ водор созад, ки бидуни он хидматҳои аз ҳама ҳайратангез танҳо дурахш ва дуд хоҳанд буд.
Муқаддима ба Эпафрас
Дар тарзи муаррифии Эпафрас ба таваҷҷӯҳи мо чизи махсусан таъсирбахш мавҷуд аст. Ишораҳо ба ӯ хеле мухтасар ва пурмазмунанд. Чунин ба назар мерасад, ки ӯ намунаи дақиқи марде буд, ки дар айни замон хеле зарур аст. Меҳнати ӯ, то ҷое ки нависандаи илҳомбахш онҳоро сабт кардааст, хеле намоён ё ҷолиб набудааст. Онҳо барои қонеъ кардани чашми инсонӣ ё ба даст овардани ситоиши инсонӣ ҳисоб карда нашудаанд. Аммо оҳ, онҳо меҳнатҳои аз ҳама гаронбаҳо буданд – меҳнатҳои беҳамто, бебаҳо! Онҳо меҳнатҳои ҳуҷра, дар паси дари баста ва дар маъбад буданд – меҳнатҳое, ки бидуни онҳо ҳама чизи дигар бесамар ва беарзиш хоҳад буд.
Нависандаи муқаддас Эпафрасро ҳамчун воиз, нависандаи меҳнатдӯст ё сайёҳи бузург ба мо пешниҳод намекунад, ҳарчанд ӯ шояд чунин буда бошад. Ҳама дар ҷои худ воқеан арзишманданд, аммо Рӯҳулқудс ба мо нагуфтааст, ки Эпафрас яке аз ин се буд. Хоҳандаи ман, Ӯ ин шахсияти махсусан ҷолибро ба тавре ба мо пешниҳод кардааст, ки умқи мавҷудияти ахлоқӣ ва рӯҳонии моро ба ҳаяҷон меорад. Ӯ ӯро ба мо ҳамчун марди дуо – дуои ҷиддӣ, самимӣ, азобовар – на барои худ, балки барои дигарон муаррифӣ кардааст. Биёед ба шаҳодати илҳомбахш бодиққат назар кунем:
«Эпафрас, ки яке аз шумоён аст, хизматгори Масеҳ, ба шумо салом мерасонад, ҳамеша барои шумо дар дуоҳо боғайратона меҳнат мекунад, то ки шумо дар тамоми иродаи Худо комил ва мукаммал истӣ. Зеро ман ба ӯ шаҳодат медиҳам, ки ӯ барои шумо ва онҳое, ки дар Лаодикия ва онҳое, ки дар Ҳиераполис ҳастанд, ғайрати бузург дорад.» —Қӯлассиён 4:12-13 KJV
Эпафрас – Намуна
Эпафрас чунин буд! Оҳ, агар дар замони мо садҳо нафари мисли ӯ мебуданд! Мо барои воизону нависандагон ва сайёҳон дар роҳи Масеҳ миннатдорем, аммо ба мо мардони дуо лозиманд! Мо хурсандем, ки мардонро мебинем, ки дар пойҳои худ Масеҳро мавъиза мекунанд, қалами нависандаи моҳирро дар кори бузург истифода мебаранд, бо рӯҳияи ҳақиқии башоратдиҳӣ ба минтақаҳои дур роҳ меёбанд ва бо рӯҳияи ҳақиқии чӯпонӣ борҳо ва борҳо ба ҳар шаҳр ба дидани бародарони худ мераванд. Худо накунад, ки мо чунин хидматҳои шоистаро ночиз донем ё бадгӯӣ кунем; дар асл мо онҳоро аз он чизе, ки калимаҳо ифода карда метавонанд, бештар қадр мекунем.
Аммо дар паси ҳамаи ин ба мо рӯҳияи дуо лозим аст – дуои самимӣ, азобовар, устувор. Бе ин, ҳеҷ чиз муваффақ шуда наметавонад. Марди бедуо марди заиф аст. Воизи бедуо воизи бефоида аст. Нависандаи бедуо саҳифаҳои бесамарро нашр мекунад. Башоратдиҳандаи бедуо фоидаи кам меорад. Чӯпони бедуо барои рама ғизои нокифоя хоҳад дошт. Ба мо мардони дуо мисли Эпафрас лозиманд – мардоне, ки деворҳои ҳуҷраашон шоҳиди меҳнатҳои азобовари онҳост. Инҳо бешубҳа мардони замони ҳозираанд!
Меҳнати ҳақиқӣ
Афзалиятҳои бузурге мавҷуданд, ки ба меҳнатҳои ҳуҷра ҳамроҳӣ мекунанд – афзалиятҳое, ки барои онҳое, ки ба чунин дуо машғуланд ва мавзӯи онҳо мебошанд, хеле махсусанд. Инҳо меҳнатҳои ором, ноаён мебошанд, ки дар танҳоӣ дар хилватгоҳи муқаддас, рӯҳро таскинбахши ҳузури илоҳӣ, берун аз доираи биниши инсонӣ анҷом дода мешаванд.
Агар Рӯҳулқудс онҳоро зикр намекард, қӯлассиён дар бораи меҳнатҳои меҳрубонона ва ҷиддии Эпафрас чӣ қадар кам медонистанд. Ҳатто мумкин аст, ки баъзе аз масеҳиён ӯро дар ғамхории ҷиддӣ барои онҳо нокифоя меҳисобиданд. Эҳтимол он вақт ҳам мисли ҳозира одамоне буданд, ки ғамхорӣ ё ҳамдардии мардро аз рӯи диданҳо ё номаҳои ӯ чен мекарданд. Ин меъёри нодуруст мебуд. Онҳо бояд ӯро дар зонуҳояш медиданд, то миқдори ғамхорӣ ва ҳамдардии ӯро бидонанд. Муҳаббат ба сафар метавонад маро аз шаҳр ба шаҳр барои дидани бародарон барад. Муҳаббат ба навиштан метавонад маро водор созад, ки бо ҳар почта номаҳо нависам. Аммо танҳо муҳаббат ба ҷонҳо ва муҳаббат ба Масеҳ метавонад маро водор созад, ки мисли Эпафрас аз номи халқи Худо азоб кашам, то ки онҳо «дар тамоми иродаи Худо комил ва мукаммал истӣ.»
Боз, меҳнатҳои гаронбаҳои ҳуҷра ягон истеъдоди махсус, ягон қобилияти мушаххас ё ягон истеъдоди барҷастаи ақлиро талаб намекунанд. Ҳар як масеҳӣ метавонад ба онҳо машғул шавад. Мард шояд қобилияти мавъиза кардан, таълим додан, навиштан ё сафар карданро надошта бошад, аммо ҳар як мард метавонад дуо кунад.
Баъзан дар бораи истеъдоди дуо шунида мешавад. Ин ибораи гуворо нест, зеро он ба гӯш нохушоянд меафтад. Аксар вақт он танҳо як баёни равони баъзе ҳақиқатҳои маълумро дорад, ки хотира нигоҳ медорад ва лабҳо баён мекунанд. Ин кори ночиз аст. Ин тавр бо Эпафрас набуд, ва ин он чизе нест, ки мо ҳоло мехоҳем ва орзу мекунем. Мо мехоҳем рӯҳияи ҳақиқии дуо – рӯҳияе, ки ба ниёзи ҳозираи Калисо ворид мешавад ва он ниёзро дар шафоати устувор, самимӣ ва боимон дар назди тахти файз мешунавад.
Ин рӯҳияро дар ҳама вақт ва дар ҳама ҳолатҳо амалӣ кардан мумкин аст. Субҳ, нисфирӯзӣ, шом ё нисфи шаб барои коргари ҳуҷра мувофиқ аст. Дил метавонад дар ҳар вақт ба тахт бо дуо ва илтиҷо боло равад. Гӯши Падари мо ҳамеша кушода аст; ҳуҷраи ҳузури Ӯ ҳамеша дастрас аст. Ҳар вақт ё бо ҳар чизе, ки мо биёем; Ӯ ҳамеша барои шунидан ва ҷавоб додан омода аст. Ӯ Шунаванда, Ҷавобдиҳанда ва Дӯстдори дуои доимӣ аст. Худи Ӯ гуфтааст: «Бипурсед ... Биҷӯед ... Бикӯбед» (Матто 7:7), «Одамон бояд ҳамеша дуо кунанд ва дилшикаста нашаванд» (Луқо 18:1) ва «Ҳар чизеро, ки дар дуо бо имон талаб кунед, хоҳед гирифт» (Матто 21:22) – «Агар касе аз шумо ҳикмат намерасад, бигзор аз Худо талаб кунад» (Яъқуб 1:5). Ин суханон дорои татбиқи умумӣ мебошанд. Онҳо барои ҳамаи фарзандони Худо пешбинӣ шудаанд. Заифтарин фарзанди Худо метавонад дуо кунад, назорат кунад, ҷавоб гирад ва шукр гӯяд.
Пайванди пурқувват
Ғайр аз ин, ҳеҷ чиз ба мисли одати доимо барои одамон дуо кардан ба кас таваҷҷӯҳи амиқ ба онҳо намедиҳад. Эпафрас ба масеҳиёни Қӯлассӣ, Лаодикия ва Ҳиераполис хеле таваҷҷӯҳ дошт. Таваҷҷӯҳи ӯ ӯро ба дуо водор мекард ва дуоҳои ӯ ӯро таваҷҷӯҳманд мекарданд. Ҳар қадар мо ба касе таваҷҷӯҳ дошта бошем, ҳамон қадар барои ӯ дуо мекунем; ва ҳар қадар бештар дуо кунем, ҳамон қадар бештар таваҷҷӯҳманд мешавем. Ҳар гоҳ ки мо дар дуо барои одамон барангехта мешавем, мо аз рушд ва шукуфоии онҳо шод мешавем. Ин дар мавриди одамони тавбанакарда низ дуруст аст. Вақте ки мо водор мешавем, ки дар бораи онҳо ба Худо муроҷиат кунем, табдили онҳо бо нигаронии амиқ интизор мешавад ва вақте ки он меояд – бо шукргузории самимӣ истиқбол мешавад. Фикри ин бояд моро ба тақлид ба Эпафрас водор созад, ки Рӯҳулқудс ба ӯ лақаби шарафманд, ё тавсифи «хизматгори Масеҳро» дар робита бо дуоҳои самимӣ барои халқи Худо додааст.
Ниҳоят, баландтарин муроҷиате, ки барои парвариши рӯҳияи Эпафрас пешниҳод карда мешавад, ин аст, ки он мустақиман бо рӯҳияи Масеҳ мувофиқат мекунад. Ин ҳавасмандии баландтарин аст. Масеҳ аз номи халқи худ машғул аст. Ӯ мехоҳад, ки онҳо «дар тамоми иродаи Худо комил ва мукаммал истӣ»; ва онҳое, ки дар дуо дар робита ба ин ҳадаф роҳнамоӣ мешаванд, имтиёз доранд, ки аз муоширати баланд бо Шафоатгари бузург баҳра баранд. Чӣ қадар аҷиб аст, ки ба мо, ки махлуқоти заифи камбағал дар ин ҷо ҳастем, иҷозат дода мешавад, ки дар бораи он чизе, ки фикрҳо ва манфиатҳои Худованди Ҷалолро ба худ ҷалб мекунад, дуо кунем! Чӣ қадар пайванди пурқуввате байни дили Эпафрас ва дили Масеҳ вуҷуд дошт, вақте ки аввалӣ барои бародарони худ дар Қӯлассӣ меҳнат мекард!
Ба намунаи Эпафрас андеша кунед. Онро оғоз кунед. Дар дуо ва шафоат боғайратона меҳнат кунед. Замони ҳозира лаҳзаи хеле ҷиддӣ аст. Бигзор Ӯ бисёриҳоро дар ҳамон қолаби рӯҳонӣ мисли Эпафрас ба воя расонад. Инҳо мардону занон барои шароити имрӯзаанд!
Бигзор дуои муттаҳид, боимон, исроркорона, устувор бошад (Матто 18:19, 21:22; Луқо 11:5-10, 18:1-8).
— Аз ҷониби К. Ҳ. Макинтош, мутобиқшуда.
