Мо имрӯз ба Эпафрас ниёз дорем!
«Эпафрас, ки яке аз шумост, бандаи Масеҳ, ба шумо салом мерасонад, ҳамеша дар дуоҳо барои шумо бо ҷӯшу хурӯш меҳнат мекунад, то ки шумо дар тамоми иродаи Худо комил ва мукаммал истӣ.» Қӯлассиён 4:12 KJV
Эпафрас зоҳиран аз калисои Қӯлассо буд, аммо дар Рум буд, вақте ки Павлус ояти дар боло зикршударо дар бораи ӯ навишт. Масофаи ҷисмонӣ наметавонист хидмати дуои шафоатгаронаи ӯро аз номи Қӯлассиён боздорад.
Ибораи «яке аз шумо» моро водор месозад, ки дар бораи қобилияти ӯ барои эҳсос кардан ва ба дӯш гирифтани ниёзҳои бародаронаш, мисли ниёзҳои худ, фикр кунем. Вақте ки ӯ барои онҳо дуо мекард, мисли Дониёл, ӯ дар муайян кардани худ бо онҳо мушкилӣ надошт, гарчанде ки бешубҳа худаш аллакай як имондори баркамол ва худотарс буд.
Баъд мехонем, ки ӯ «бандаи Масеҳ» буд. Ӯ комилан ба манфиатҳои Масеҳ дар ҷаҳон бахшида шуда буд, ҳеҷ унвонеро аз «банда» ё ғуломи «Масеҳ» баландтар намедонист. Аз ин рӯ, дуоҳои ӯ аз номи дигарон аз ниятҳои омехта ё худхоҳона набуданд, балки комилан барои ҷалоли Худо буданд. Чӣ қадар осон аст, ки барои дигарон дуо кунем, вақте ки мо манфиатҳои худро дар назар дорем!
Мо мефаҳмем, ки дуои ӯ «ҳамеша» буд, на танҳо вақте ки ӯ вақт дошт, ё агар ӯ гоҳ-гоҳ онҳоро ба ёд меовард ё танҳо дар вохӯрии дуо! Бешубҳа, мисли Павлус, ӯ метавонист бигӯяд: «Шумо дар дилҳои мо ҳастед, ки бо шумо бимирем ва зиндагӣ кунем» (2 Қӯринтиён 7:3).
Сипас мо калимаҳои «бо ҷӯшу хурӯш меҳнат мекунад»-ро меёбем, ки як калимаи юнониро тарҷума мекунанд agonizomai, ки маънои онро дорад, ки мо метавонем тахмин кунем, «азоб кашидан, мубориза бурдан, гуштин гирифтан». Худо эҳсосот ва хоҳишҳои Худро барои имондорони Қӯлассо ба дараҷае бо ӯ мубодила карда буд, ки ӯ аз номи онҳо дар назди Ӯ азоб мекашид. Оё мо ҳатто бояд дар бораи он ки ин аз дуоҳои кӯтоҳ, сатҳӣ ва аксар вақт эҳсоснашудаи мо, ба монанди «Худоё, ба бародарони мо дар Қӯлассо баракат деҳ», чӣ қадар дур аст, шарҳ диҳем.
Ниҳоят, ӯ махсус барои онҳо дуо кард, то ки онҳо баркамол шаванд ва ба хоҳиши Худо барои онҳо дар робита ба ҳар як ҷанбаи иродаи Ӯ комилан ҷавоб диҳанд. Ӯ дуо кард, ки онҳо метавонанд амалан он чизе ки онҳо аллакай буданд мавқеъӣ – «комил» дар иродаи Худо.
Биёед танҳо як калимаи дигарро дар бораи дуои Эпафрас барои онҳо қайд кунем. Ӯ дуо кард, ки онҳо «истанд», ки ба мо мегӯяд, ки ӯ аз иҷрои лаҳзавии иродаи Худо аз ҷониби онҳо қаноатманд набуд, балки ӯ азоб мекашид, то ки ин ҳолати доимии онҳо бошад.
Бародарон ва хоҳарони азиз, чӣ гӯем? Оё мо имрӯз ба мардон ва занон мисли Эпафрас ниёз надорем – ба бандагони ҳақиқии Масеҳ, ки Худо метавонад ғамҳо, бори гарон ва нигарониҳои Худро барои халқи Худ бо онҳо мубодила кунад, ва онҳо бо «бо ҷӯшу хурӯш меҳнат кардан», бале, бо азоб кашидан дар дуо аз номи Калисо, ки ба дили Ӯ хеле азиз аст, ҷавоб хоҳанд дод? Оё Худо шуморо ба ин хидмати баланд ва муқаддас даъват мекунад?
ВОСИТАИ АМАЛӢ БАРОИ ХУШХАБАРДИҲӢ
Даҳ муқоисаи боварибахш
Имондор аст: Ғайриимондор аст:
- Ба гуноҳ мурда (1 Петрус 2:24) Дар гуноҳ мурда (Эфсӯсиён 2:1)
- Аз хашм наҷот ёфта (Румиён 5:9) Дар зери хашми Худо (Эфсӯсиён 2:3)
- Ба Масеҳ наздик (Эфсӯсиён 2:13) Бе Масеҳ (Эфсӯсиён 2:12)
- Аз доварӣ озод (Юҳанно 5:24) Дар зери маҳкумият (Юҳанно 3:18)
- Дигар кӯр нест (2 Қӯринтиён 3:14-16) Аз ҷониби Шайтон кӯр карда шудааст (2 Қӯринтиён 4:4)
- Фарзанди Худо (Ғалотиён 3:26) Фарзанди Шайтон (Юҳанно 8:44)
- Ба таври абадӣ наҷот ёфта (Юҳанно 3:16) Ба таври абадӣ гумшуда (Юҳанно 3:36)
- Аз осмон мутмаин (2 Тимотиюс 4:18) Аз дӯзах мутмаин (Ваҳй 21:8)
- Интизори ҷалол (Титус 2:13) Интизори доварӣ (Ибриён 9:27)
- Ба таври ҷалолнок мутмаин (1 Петрус 1:3-5) Ба таври ҷиддӣ огоҳ карда шудааст (Ваҳй 20:15)
