Афзалиятҳои ҳаррӯзаи ҳаёти масеҳӣ
Кас ҳайрон мешавад, ки ин мавзӯи муҳими афзалиятҳоро дар ҳаёти масеҳӣ аз куҷо оғоз кунад. Ин ба мисли тартиб додани рӯйхати «корҳо»-и ҳаррӯза оддӣ нест. Аммо, аз тарафи дигар, донистани он ки мо бояд ба ҳаёти ҳаррӯзаи худ чӣ дохил кунем, то Худовандро писанд орем ва дар имони худ рушд кунем, душвор нест. Ин афзалиятҳо мувофиқи Каломи Худо мебошанд ва донистани онҳо барои мо муҳим аст. Афзалиятҳои мо бояд ба он чизе, ки Худо аз мо мехоҳад, ки иҷро кунем, мувофиқат кунанд.
Аввал чизҳои аввал
Афзалиятҳои масеҳӣ барои ҳар касе, ки ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ эътимод накардааст, бемаънианд. Дар Матто 6:33 (NKJV) мо мехонем: «Аммо аввал Малакути Худоро ва адолати Ӯро биҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳад шуд». Аъмол 4:10,12 мегӯяд: «...Ба исми Исои Масеҳи Носирӣ... на дар дигаре наҷот ҳаст, зеро дар зери осмон дигар номе нест, ки ба одамон дода шуда бошад, ки мо бояд ба воситаи он наҷот ёбем». Ниҳоят, дар Румиён 10:9-10 мо мехонем: «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад». Агар шумо то ҳол ин корро накарда бошед, эй дӯст, лутфан ба Масеҳ эътимод кунед. Ба қурбонии Ӯ дар салиб барои гуноҳи худ ва барои наҷоти худ имон оварӣ, ва шумо масеҳӣ хоҳед шуд.
Пас аз он ки шумо ба Масеҳ имон овардед, қадами навбатӣ ин аст, ки бо таъмид гирифтан ба таври оммавӣ нишон диҳед, ки шумо имондор ҳастед. Дар Калисои ибтидоӣ, таъмид муқаррарӣ буд ва аксар вақт пас аз эътирофи имон ба Масеҳ ба зудӣ анҷом дода мешуд. Мо дар Аъмол 2 мехонем:
Онҳое, ки каломи ӯро бо хурсандӣ қабул карданд, таъмид гирифтанд; ва дар он рӯз тақрибан се ҳазор нафар ба онҳо илова шуданд (Аъмол 2:41).
Баъдтар мо мехонем:
Аммо вақте ки онҳо ба Филиппус имон оварданд, ки ӯ дар бораи Малакути Худо ва номи Исои Масеҳ мавъиза мекард, ҳам мардон ва ҳам занон таъмид гирифтанд (Аъмол 8:12).
Ин намунаи имон ба Масеҳ аввал, сипас таъмид, дар тамоми китоби Аъмол амалӣ карда шуд.
Дӯсти ман, оё шумо ба Масеҳ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ эътимод кардаед? Агар ҳа, оё шумо қадами эълон кардани оммавиро дар обҳои таъмид ҳамчун пайрави Ӯ гузоштаед? Агар не, пас дигар таъхир накунед. Худованд шуморо барои итоат ба Каломи Ӯ баракат хоҳад дод. Имон ва таъмид афзалиятҳои хеле муҳим мебошанд; дар асл, онҳо муҳимтарин мебошанд, ки оғози ҳаёти масеҳиро нишон медиҳанд.
Каломи Худо
Мо бояд ирода ва роҳҳои Худоро фаҳмем. Рушди рӯҳонӣ ва омӯхтани бештар дар бораи Худо ва Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ, муҳим аст. Ин ҷоест, ки Китоби Муқаддас, Каломи Худо, аз ҷониби Худо истифода мешавад, то ба мо нишон диҳад, ки чӣ Ӯро писанд аст. Агар шумо Китоби Муқаддас надошта бошед, онро ба даст оварданро афзалият диҳед. Каломи Худо ба ҳар як забони асосии ҷаҳон ва бисёр забонҳои дигари камтар маълум тарҷума шудааст. Аз захираҳое, ки доред, истифода баред, то нусхаи шахсии Китоби Муқаддасро ба даст оред ва онро ҳар рӯз хонед.
Ба хондан, ба насиҳат, ба таълимот диққат диҳед (1 Тимотиюс 4:13).
Хушбахт аст он мард ... [ки] лаззати ӯ дар шариати Худованд аст, ва дар шариати Ӯ шабу рӯз мулоҳиза мекунад (Забур 1:1-2).
Мо на танҳо бояд ҳар рӯз Китоби Муқаддасро хонем, балки бояд дар бораи он чизе, ки мехонем, мулоҳиза кунем. «Мулоҳиза кардан» ин фикр кардан дар бораи он аст, ки Навиштаҳои Муқаддас чӣ маъно доранд ва Калом ба мо ва шароити мо чӣ гуна татбиқ мешавад.
Тавсия дода мешавад, ки мо ҳар саҳар барои хондани Каломи Худо вақт ҷудо кунем, сипас метавонем дар давоми рӯз дар бораи он мулоҳиза кунем. Агар ҷадвали шумо ба шумо имкон надиҳад, ки ин корро саҳар анҷом диҳед, пас вақти дигарро ҷудо кунед. Ҳатто агар шумо маҷбур бошед, ки то пеш аз хоб рафтан интизор шавед, ҳар рӯз хондан ва донистани Каломи Худо зарур аст.
Дуо
Илова бар шунидани он чизе, ки Худо мехоҳад дар Каломи худ ба мо бигӯяд, мо бояд бо Ӯ дар дуо муошират кунем. Дар Навиштаҳо дар бораи дуо мисолҳои зиёде мавҷуданд. Довуд ва Дониёл дар Аҳди Қадими Китоби Муқаддас мардони дуо буданд. Дар Забур 55:17 Довуд навиштааст:
Шом ва субҳ ва нисфирӯзӣ, ман дуо хоҳам кард ва бо овози баланд фарёд хоҳам зад, ва Ӯ овози маро хоҳад шунид (Забур 55:17).
Дониёл, «дар ҳуҷраи болоии худ, бо тирезаҳои кушода ба Ерусалим ... дар он рӯз се маротиба ба зону нишаст ва дуо кард ва ба Худои худ шукр гуфт, чунон ки аз рӯзҳои аввал одати ӯ буд» (Дониёл 6:10).
Довуд ва Дониёл ба мо намунаи дурусти афзалияти дуоро дар таҷрибаи ҳаррӯзаи мо медиҳанд. Ҳар рӯз дуо кунед. Зиёда аз як маротиба дуо кунед. Вақт ҷудо кунед. Шояд шумо метавонед дуоро ҳамчун як қисми вақти субҳи хондани Китоби Муқаддас дохил кунед. Баъд аз ин, дар нисфи рӯз дуо кунед ва сипас пеш аз хоб рафтан дуо кунед, ҳама чизро ба Худованд супоред. Худованд мехоҳад овози моро бишнавад ва ба дуоҳои мо ҷавоб диҳад.
Ин ду фаъолият, хондани Каломи Худо ва дуо, барои имондор афзалиятҳои мутлақи аввалиндараҷа мебошанд. Бо инҳо мо рӯҳонӣ рушд хоҳем кард ва барои ҷалоли Худо самарабахш хоҳем буд. Агар мо ин ду афзалиятро нодида гирем, дар роҳи худ ноком хоҳем шуд.
Вохӯриҳои масеҳиён
Масеҳиёни ибтидоӣ мунтазам барои муошират ҷамъ меомаданд. Мо набояд ҳаёти масеҳиро танҳоӣ ба сар барем, балки Худо моро ба оилаи худ овардааст ва мо як қисми Ҷамъияти Ӯ ҳастем. Хоҳиши Худо ин аст, ки мо бо дигар имондорон ба номи Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ, ҷамъ оем ва ҳузури Худовандро бо худ эътироф кунем (ниг. Ибриён 10:19-25). Ҳар як имондор бояд як қисми ифодаи маҳаллии Ҷамъияти Худо дар рӯи замин бошад. Ин ҷамъомадҳо бояд вохӯриҳои ҳарҳафтаина дошта бошанд, бо мақсади якҷоя омӯхтани Каломи Худо, лаззат бурдан аз муошират барои рӯҳбаланд кардани якдигар, ёд кардани Худованд Исо дар шикастани нон ва якҷоя дуо кардан. Имондорони ибтидоӣ «дар таълимоти расулон ва муошират, дар шикастани нон ва дар дуоҳо устувор монданд» (Аъмол 2:42).
Ҳамчун як қисми ҷамъияти маҳаллӣ, ман бояд вақти худро афзалият диҳам, то дар вохӯриҳои муқарраршуда иштирок кунам. Муҳим аст, ки фаъолиятҳои худро тавре ба нақша гирам, ки дар рӯзҳои ҳафта, ки вохӯрии муқарраршуда ҳаст, ман нақшаи ҳузур доштанро дошта бошам. Худованд мефаҳмад, ки мо метавонем вохӯриро аз сабаби беморӣ ё ихтилофи ғайриоддии ҷадвали шахсӣ аз даст диҳем, аммо инҳо бояд истисно бошанд, на қоида. Бо дигарон, ки имони гаронбаҳо доранд, будан чунин рӯҳбаландӣ аст ва Худованд ин вохӯриҳоро барои баракат додан ва кӯмак расонидан ба мо дар роҳи масеҳии мо истифода мебарад. Ҳама вохӯриҳо муҳиманд, на танҳо шикастани нон. Мутаассифона, баъзеҳо вақти дуоро аз даст медиҳанд, зеро он дар миёнаи ҳафтаи корӣ баргузор мешавад ва онҳо ба он афзалият намедиҳанд. Биёед аҳамияти ҳар як вохӯриро дарк кунем ва онро дар ҷадвали худ афзалият диҳем.
Вазифаҳо
Дар омма мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки мо барои атрофиёнамон шаҳодати хуб ҳастем. Вақте танҳоем, мо бояд дар иҷрои вазифаҳои интизорӣ, ҳар чӣ ки бошанд, содиқ бошем. Ин ҳангоми кор кардан, дар хона ва ҳатто ҳангоми таҳсил дар мактаб татбиқ мешавад.
Мо сафирони Масеҳ ҳастем, ва ҳамчун намояндагони Ӯ, рафтори мо дар масъулиятҳои ҳаррӯзаи мо муҳим аст, хоҳ аз ҷониби имондорон дида шавад, хоҳ аз ҷониби беимонон. 1 Қӯринтиён 10:31 мегӯяд: «Пас, хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, хоҳ ҳар коре кунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед». «Ҳар чизе ки бо сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба исми Худованд Исо кунед, ба Худои Падар ба воситаи Ӯ шукр гӯед ... Ҳар чизе ки мекунед, онро аз таҳти дил кунед, чунон ки барои Худованд ва на барои одамон» (Қӯлассиён 3:17-23).
Ин маънои онро дорад, ки агар рӯзи ман аз ман талаб кунад, ки дар вақти муайян дар кор бошам, пас ман бояд дар ҷое, ки аз ман интизорӣ меравад, бошам ва сари вақт ба кор омода бошам – на дер. Масалан, агар ман бояд соати 8:00 саҳар ба кор шурӯъ кунам, пас ман бояд субҳи худро тавре ба нақша гирам, ки вақти кофӣ барои расидан ба кор ва дар он ҷо буданро дошта бошам, вақте ки корфармоям аз ман интизор аст. Ман бояд ҷадвали субҳи худро афзалият диҳам, то ин ҳар рӯзи корӣ рӯй диҳад.
Ҳангоми кор ман бояд вазифаҳои худро чунон ки барои Худованд аст, иҷро кунам. Аз ин рӯ, ман бояд боэътимод бошам ва вақти корфармоямро бо дер омадан ё танбалӣ дар кори худ беҳуда сарф накунам. Ҳангоми кор, ман бояд то ба охир расидани вақти интизории кор тамоми кӯшиши худро ба харҷ диҳам. Ман имконияти олиҷанобе дорам, ки Масеҳро дар ҷои кор нишон диҳам. Ҳамин принсип ба онҳое дахл дорад, ки дар хона ё дар мактаб масъулият доранд. Мо бояд дар вазифаҳои худ боғайрат бошем, худро ба кор бахшем ва он чизеро, ки мекунем, чунон ки барои Худованд аст, иҷро кунем.
Дар ин ҷо як сухани огоҳӣ дар бораи афзалияти кор мувофиқ аст. Мо бояд эҳтиёт бошем, ки чизҳои Худовандро қурбон накунем, зеро мо мехоҳем ҳар рӯз соатҳои бештар кор кунем ва пули бештар ба даст орем. Хатари афзалият додани кор то дараҷае вуҷуд дорад, ки мо манфиатҳои Худовандро қурбон мекунем. Ба ҷои кор кардани соатҳои муқаррарии рӯз, мо «вақти изофӣ» мегузорем. Дере нагузашта, ин ба одат табдил меёбад. Ин хато хоҳад буд ва Худовандро писанд нахоҳад омад. Дигар аъзоёни оила аз набудани мо дар хона азоб мекашанд.
Агар кор боиси он гардад, ки ман вохӯрӣ бо дигар масеҳиёнро барои дуо, масалан, аз даст диҳам ва ин таҷрибаи ҳарҳафтаина гардад, пас ман бояд дар бораи он ки чӣ қадар кор мекунам, аз нав фикр кунам ва аз Худованд хоҳиш кунам, ки ба ман нишон диҳад, ки чӣ Ӯро бештар писанд хоҳад омад. Оё аз даст додани вохӯриҳо бо дигар масеҳиён дар иродаи Худованд аст? Ҷавоб дар Ибриён 10:24-25 оварда шудааст:
Биёед якдигарро ба назар гирем, то муҳаббат ва корҳои некро барангезем, ҷамъ омадани худро тарк накунем, чунон ки одати баъзеҳост, балки якдигарро насиҳат кунем, ва ҳар қадар бештар, ки рӯзро наздик мебинед (Ибриён 10:24-25).
Шояд ман дар коре ҳастам, ки соатҳои дарозро талаб мекунад. Агар ин тавр бошад, шояд иродаи Худованд бошад, ки ман кори дигареро ҷӯям, ки вақти маро камтар талаб кунад, то ман бо дигар масеҳиён вақте ки онҳо ҷамъ меоянд, вохӯрам. Ин метавонад ба ман талафоти даромад орад, аммо Худованд бо роҳҳои дигар баракат хоҳад дод.
Бахшидани вақт ва захираҳои мо
Худованд мехоҳад, ки мо рӯҳонӣ рушд кунем, аз ҷавонӣ дар имон то ба камол расидан. Ин рушд бо табдили мо оғоз ёфт – вақте ки мо бори аввал ба Масеҳ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ эътимод кардем – ва то охири умри мо идома дорад. Синну соли ҷисмонии мо муҳим нест, зеро хоҳ 10-сола бошем, хоҳ 50-сола, мо дар имон ҷавон оғоз кардем.
Мо ин сафари имонро асосан ҳамчун гирандагон оғоз кардем. Мисли кӯдаки хурдсол, ба мо шири рӯҳонӣ лозим буд, то моро ғизо диҳад, аммо бо мурури замон мо тавонистем гӯшти рӯҳонӣ бихӯрем. Мо ин ғизои рӯҳониро аз Каломи Худо, масеҳиёни баркамолтар ва таҷрибаҳое, ки Худо дар роҳи мо мегузорад, мегирем. Ҳамаи ин чизҳо аз ҷониби Худо барои баркамол кардани мо дар имон истифода мешаванд. Дар ин гузариш аз ҷавонӣ ба баркамолӣ, мо тадриҷан аз гирандагони асосӣ ба бахшандагони асосӣ мегузарем.
Барои мо бояд афзалият бошад, ки дар фаъолиятҳои ҳаррӯзаи худ Худовандро писанд орем. Худованд моро водор мекунад, ки бо иҷрои корҳои нек ба Ӯ хидмат кунем. Мо дар Эфсӯсиён 2:10 мехонем:
Зеро мо офаридаи Ӯ ҳастем, ки дар Исои Масеҳ барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ омода кардааст, то мо дар онҳо роҳ равем (Эфсӯсиён 2:10).
Чӣ баракатест, ки кореро анҷом диҳем, ки Худовандро писанд аст.
Корҳои нек кӯмак ба дигаронро дар бар мегиранд. Ин метавонад аз мо талаб кунад, ки вақт ё захираҳои ҷисмонии худро бахшем. Роҳи хуби фикр кардан дар ин бора ин аст, ки аз худ бипурсем, ки оё Худованд чизеро барои мақсадҳо ва ҷалоли худ ба роҳи мо овардааст. Агар ин тавр бошад, мо бояд аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шавем, то кӯмак кунем. Мо набояд барои гирифтани ҷалол барои худ ба кори нек ташвиқ шавем. Худованд дар ин бора ҳушдор дод, вақте ки Ӯ гуфт,
Вақте ки шумо садақа медиҳед, пеши худ карнай нанавозед, чунон ки риёкорон дар куништҳо ва дар кӯчаҳо мекунанд, то аз одамон ҷалол гиранд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки онҳо мукофоти худро гирифтаанд (Матто 6:2).
Вақте ки мо мусобиқаи ҳаётро ба итмом мерасонем ва дар назди Худованди худ меистем, мо мехоҳем суханони тасдиқи Ӯро бишнавем. Дар Матто 25:23 мо дар бораи гуфтаҳои Худованд мехонем,
Хуб кардӣ, эй бандаи нек ва содиқ; ту дар чанд чиз содиқ будӣ, ман туро бар бисёр чизҳо ҳоким хоҳам кард. Ба шодии Худованди худ дохил шав (Матто 25:23).
Чӣ лаҳзаи олиҷанобе хоҳад буд – агар мо нек ва содиқ бошем.
Афзалиятҳо метавонанд тағйир ёбанд
Вақте ки мо дар имон рушд мекунем, Худованд метавонад чизҳои наверо ба таваҷҷӯҳи мо биёрад, ки ба онҳо афзалият диҳем. Як мисол ин аст, ки мо муҷаррад ҳастем ва сипас издивоҷ мекунем. Ин муносибати нав баъзе аз афзалиятҳои моро тағйир медиҳад. Вақте ки оила пайдо мешавад, тағйирот ва тасҳеҳоти бештар ба амал меоянд. Мо бояд ҳамсар ва оилаи худро дар он чизе, ки Худованд барои ҳамаи мо якҷоя дорад, ба назар гирем.
Ҷойҳои корӣ, хонаҳо, ҷамъомадҳо ва мактабҳои мо майдонҳои хидмати мо мебошанд. Онҳо ҷойҳое мебошанд, ки Худованд моро барои Ӯ зиндагӣ кардан гузоштааст. Дар ин соҳаҳо, иҷрои корҳои нек метавонад тағйири афзалиятҳоро дар он чизе, ки мо дар лаҳзаи муайян ба нақша гирифта будем, дар бар гирад. Масалан, зан дар Юҳанно 4, дар рӯзе, ки бо Худованд Исо вохӯрд, ният дошт, ки аз чоҳ об гирад. Пас аз он ки ӯ ба Ӯ имон овард, Навиштаҳо мегӯянд: «Зан пас аз он кӯзаи оби худро гузошт» (Юҳанно 4:28). Вай афзалияти худро аз гирифтани оби нӯшокии ҷисмонӣ ба рафтан ва ба дигарон дар бораи оби зиндаи рӯҳонии Худованд, ки барои худ гирифта буд, нақл кардан тағйир дод. Бисёриҳо аз шаҳри ӯ, ки бо онҳо дар бораи Худованд сӯҳбат кард, Ӯро ҷустанд ва имондор шуданд. Албатта, вай ин чандирӣ дошт, ки ин на ҳамеша он чизест, ки мо бо он рӯ ба рӯ мешавем. Аммо, баъзан нақшаҳои ҳаррӯзаи аввалияи мо барои иҷрои хоҳишҳои Худо дар он чизе, ки Ӯ аз мо мехоҳад, тағйир меёбанд.
Хулоса
Чунон ки дар аввал гуфта шуд, ин на барои он аст, ки рӯйхати «корҳо»-и афзалиятҳо бошад. Ба ҷои ин, мо як қисми хурди он чизеро, ки бояд дар ҳаёти ҳаррӯзаи мо муҳим ҳисобида шавад, баррасӣ кардем. Хоҳиш ин аст, ки ҳаёти мо барои ҷалоли Худованд зиндагӣ карда шавад, хоҳ оиладор бошем, хоҳ муҷаррад. Мо мехоҳем вақти худро барои Худованд ва манфиатҳои Ӯ оқилона истифода барем. Мо бояд вақтро наҷот диҳем, на онро беҳуда сарф кунем, чунон ки Эфсӯсиён 5:16 мегӯяд,
Вақтро наҷот диҳед, зеро рӯзҳо бад ҳастанд (Эфсӯсиён 5:16).
Агар мо ин чизҳоро дар хотир дорем, мо барои Худованд самарабахш ва қобили истифода хоҳем буд. Бигзор ин барои ҳар яки мо чунин бошад!
Таъмиди масеҳӣ як фармон ё расму оини хоси масеҳият аст. Аҳамияти доктринавии таъмиди масеҳӣ дар Румиён 6:3-5 ба мо дода шудааст. Дар таъмид касе, ки Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул кардааст, бо Ӯ ва марги Ӯ барои мо шинохта мешавад. Ғарқ шудан дар об (роҳи китобӣ барои иҷрои таъмид) ба «монандӣ ба марги Ӯ» (NKJV) дохил шудан аст. Дар асл, шахси таъмидёфта эътироф мекунад, ки ӯ, гуноҳкор, сазовори марг буд. Дар намуна ӯ худро ба ҷои марг мегузорад, ки Масеҳ воқеан ба он ҷо рафт, ба ин васила имони худро ба марги Масеҳ барои гуноҳҳояш эътироф мекунад. Аз об баромадан тасвири эҳё аст, ки дар он шахси таъмидёфта ба таври рамзӣ мегӯяд, ки ӯ дар Масеҳ офариниши нав шудааст. Ҳаёти кӯҳнаи ӯ гузаштааст ва ӯ мехоҳад дар навгонии ҳаёт роҳ равад. Таъмид шахсро наҷот намедиҳад. Он гуноҳҳои ӯро намешӯяд ё ба ӯ ҳаёти нав намебахшад. Балки, он рамзи он аст, ки шахси таъмидёфта бо Масеҳ дар марг, дафн ва эҳёи Ӯ шинохта мешавад. Ӯ мехоҳад ҳаёти нав, писанди Худо, зиндагӣ кунад. Ӯ ҳоло мехоҳад дар навгонии ҳаёт зиндагӣ кунад – дигар на ҳамчун ғуломи гуноҳ, балки ҳамчун касе, ки аз мурдагон зинда шудааст. Мувофиқи 1 Петрус 3:21, таъмид ҷавоби виҷдони пок ба Худо аст; он аз байн бурдани чирки ҷисм нест. Ғалотиён 3:27 мегӯяд, ки «ҳар қадаре аз шумо, ки дар Масеҳ таъмид гирифтаед, Масеҳро пӯшидаед».— Евгений П. Веддер, хурдӣ, аз «Таъмиди масеҳӣ», Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат», Апрели 2017
