«Бо фурӯтанӣ, ҳар яке дигаронро аз худ беҳтар донад». (Филиппиён 2:3б)
Дигаронро аз худ беҳтар донистан ғайритабиӣ аст; табиати инсонии афтода ба чунин зарба ба эгои худ муқобилат мекунад. Ин аз ҷиҳати инсонӣ ғайриимкон аст; мо дар худ қудрат надорем, ки чунин ҳаёти ғайридунявӣ дошта бошем. Аммо ин аз ҷиҳати илоҳӣ имконпазир аст; Рӯҳи Муқаддаси сокин ба мо қудрат медиҳад, ки худро нест кунем, то дигарон эҳтиром карда шаванд.
Гидеон матни моро тасвир мекунад. Пас аз он ки сесад нафари ӯ мидиёниёнро шикаст доданд, ӯ мардони Эфроимро даъват кард, то зарбаи ниҳоӣ зананд. Онҳо роҳи гурезро бурида, ду шоҳзодаи мидиёниро асир гирифтанд. Аммо онҳо шикоят карданд, ки қаблан даъват нашудаанд. Гидеон ҷавоб дод, ки чидани ангури Эфроим аз ҳосили Абиезер беҳтар аст (Доварон 8:2), яъне амалиёти тозакунӣ, ки аз ҷониби мардони Эфроим анҷом дода шуд, аз тамоми маъракаи Гидеон бошукӯҳтар буд. Ин рӯҳияи фидокорӣ эфроимҳоро ором кард.
Йооб ҳангоми забт кардани Рабба фидокории бузург нишон дод ва сипас Довудро даъват кард, ки биёяд ва зарбаи ниҳоӣ занад (2 Подшоҳон 12:26-28). Йооб комилан қаноатманд буд, ки Довуд барои пирӯзӣ эътибор пайдо кунад. Ин яке аз лаҳзаҳои олиҷаноб дар ҳаёти Йооб буд.
Ҳавворӣ Павлус филиппиёнро аз худ беҳтар медонист. Ӯ гуфт, ки он чизе, ки онҳо мекарданд, қурбонии муҳим ба Худо буд, дар ҳоле ки ӯ чизе беш аз қурбонии нӯшокӣ набуд, ки бар қурбонӣ ва хидмати имони онҳо рехта шуда буд (Филиппиён 2:17).
Дар замонҳои охир, як хизматгори маҳбуби Масеҳ дар як ҳуҷраи интизорӣ бо дигар воизони барҷаста интизор буд, ки ба платформа барояд. Вақте ки ӯ ниҳоят дар назди дар пайдо шуд ва як қарсакзании пурқувват ба амал омад, ӯ зуд ба як тараф қадам зад, то онҳое, ки аз паси ӯ меомаданд, қарсакзаниро қабул кунанд.
Намунаи олии худдорӣ Худованд Исо аст. Ӯ худро фурӯтан кард, то мо баланд шавем. Ӯ камбағал шуд, то мо сарватманд шавем. Ӯ мурд, то мо зиндагӣ кунем.
«Бигзор ин андеша дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд».
