Вақте ки онҳо бо таҳдиди нобудшавии қавми худ рӯ ба рӯ шуданд, Мардакай Эстерро ҳушдор дод, ки агар вай хомӯш бимонад, наҷот ва раҳоӣ барои яҳудиён «аз ҷои дигар» пайдо хоҳад шуд, аммо вай нобуд хоҳад шуд. Ӯ илова кард: «Аммо кӣ медонад, ки шояд ту барои чунин замоне ба салтанат омадаӣ?» Худо бо пешбинии ҳама чиз моро маҳз дар он ҷое гузоштааст, ки мехоҳад моро истифода барад. Оё шумо, оё ман, вақтро дар ин рӯзи бад истифода хоҳем кард, ки иродаи Худовандро дарк кунем (Эфс. 5:15–17)?
Эстер хоҳиш кард, ки Мардакай ва яҳудиёни Шушан барои ӯ се рӯз рӯза гиранд; вай ва канизонаш низ ҳамин тавр хоҳанд кард. Рӯзадорӣ худдорӣ, одатан ҳангоми дуои самимӣ, дар бар мегирад. Онҳо якҷоя рӯза гирифтанд. Аксарияти мо хеле кам рӯза мегирем, агар умуман рӯза гирем!
Эстер рӯҳбаланд ва қавӣ шуда, барои ин маврид либоси шоҳонаи худро ҳамчун малика пӯшид ва ба қасри подшоҳ рафт. Бо ҳикмат ва шаъну шарафи Худодод, вай дар даромадгоҳ истода, ба подшоҳе рӯ ба рӯ шуд, ки дар тахти худ нишаста буд. Оё подшоҳ асои тиллоии худро ба вай дароз мекард? Зиёда аз сӣ рӯз гузашта буд, ки ӯ бори охир вайро ба ҳузури худ даъват карда буд. Бале, вай дар чашмони ӯ илтифот ёфт! Ӯ асоро дароз кард. Малика Эстер наздик шуд ва нӯги онро ламс кард. Ӯ вайро бо файз қабул карда буд.
Худованди мо моро даъват мекунад, ки ҷасурона ба тахти файзи Ӯ наздик шавем, то раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти эҳтиёҷ пайдо кунем. Чӣ Худованди бофайз ва Саркоҳини ҳамдард Ӯст!
