«Зеро машқи ҷисмонӣ каме фоида дорад, аммо худотарсӣ барои ҳама чиз фоидаовар аст, ки ваъдаи ҳаёти ҳозира ва ояндаро дорад». 1 Тимотиюс 4:8 NKJV
Баъзе тарҷумаҳои Китоби Муқаддас мегӯянд, ки машқи ҷисмонӣ барои муддати кӯтоҳ фоида дорад. Вақте ки ман рӯзи дигар ба тренажер баромадам, ҳақиқати ин оят хеле равшан буд. Барои ба шакл даромадан вақти зиёд лозим аст, аммо ба назар мерасад, ки барои аз шакл баромадан вақти хеле кам лозим аст. Ҳамин тавр, вақте ки ман нафас мекашидам, дар бораи чизҳое дар зиндагӣ фикр мекардам, ки арзиши кам ё ҳеҷ надоранд ва онҳое, ки арзиши абадӣ доранд.
Баъзеҳо фикр мекарданд, ки машқи ҷисмонӣ ҳеҷ арзише надорад, аммо ман фикр намекунам, ки Павлус инро таълим медод. Ӯ ба бозиҳои олимпӣ хеле зиёд ишора кардааст, то ман бовар кунам, ки ӯ гоҳ-гоҳ хабарҳои варзиширо дар рӯзномаи колизей намехонд. Ӯ дарк кард, ки васвоси спартанӣ ба ҳолати ҷисмонӣ танҳо барои муддати кӯтоҳ давом мекунад, аммо ӯ медонист, ки ҳамон гуна муносибат ба машқи худотарсӣ ҳамеша фоидаовар хоҳад буд.
Баъзеи мо аксари вақти худро ба чизҳое сарф мекунем, ки арзише надоранд. Ман фикр мекунам, ки «афсонаҳои бегона ва пиронсолон», ки Павлус дар 1 Тимотиюс 4:7 ба онҳо ишора мекунад, ба ин категория дохил мешаванд. Инҳо афсонаҳо ва ҳикояҳои бехудо буданд, ки дуруст набуданд. Бисёр одамон имрӯз ба таълимоти бехудои мардон ва занон гӯш медиҳанд, бе он ки дарк кунанд, ки инсон ҷавобҳои ниҳоӣ надорад. Агар Худо ба мо ҷавобҳои ниҳоиро дар Китоби Муқаддас надода бошад, пас мо ҷавобҳои ниҳоӣ нахоҳем гирифт, зеро инсон танҳо Худо нест. Инсон эҷодкор аст, аммо ӯ Офаридгор нест.
Мо ба осонӣ тавассути «фалсафа ва фиреби беҳуда» (Қӯлассиён 2:8) вайрон мешавем. Фалсафа тафаккури инсон аст, дар ҳоле ки фиреби беҳуда дурӯғи холӣ аст. Фалсафа бо гуфтани «Ман фикр мекунам» ё «Фалонӣ фикр мекунад» оғоз меёбад. Дурӯғҳои холӣ он чизест, ки масеҳиён ҳангоми нашри китоби Рамзи Да Винчи кӯшиш мекарданд, ки аз он дифоъ кунанд. Ман ҳеҷ гоҳ нафаҳмидам, ки чаро масеҳиён ҳақиқатро бар зидди китобе, ки дар муқовааш навишта шуда буд, ки «афсона» аст, дифоъ мекарданд. Албатта, ман нафаҳмидам, ки чаро масеҳиён онро мехонданд. Сарф кардани вақт бо чунин чизҳо шояд шавқовар бошад, аммо онҳо ҳеҷ арзиши доимӣ надоранд.
Павлус мегӯяд, ки «худотарсӣ барои ҳама чиз фоидаовар аст» (1 Тимотиюс 4:8). Ба ибораи дигар, он арзиши бузург ва доимӣ дорад. Баъдтар дар ҳамон боб, ӯ мегӯяд, ки машқе, ки барои абадият фоидаовар аст, омӯзиш, мулоҳиза ва таълими Каломи Худост (1 Тимотиюс 4:11-16). Баъзе ҳафтаҳо ман бояд эътироф кунам, ки аксари вақти ман ба корҳое сарф мешавад, ки маро аз коре, ки бояд кунам, бозмедоранд. Ҳатто иҷрои кори Худованд баъзан метавонад ба нишастан дар пойҳои Худованд ва гӯш кардан халал расонад, ки Ӯ низ мехоҳад, ки мо ин корро кунем (Луқо 10:38-42).
Мо бо имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ «фарзандони Худо» мешавем (Юҳанно 1:12). Сипас, ҳамчун фарзандон, мо бояд ба реҷаи дурусти машқ дароем, то хусусиятҳои Падари осмонии худро қабул кунем ва хусусиятҳои «падари иблис»-и дунявии худро аз даст диҳем (Юҳанно 8:44). Ба ҷои паҳн кардани дурӯғ, мо бояд ҳақиқатро гӯем. Ба ҷои хароб кардан, мо бояд созем. Ба ҷои тақсим кардан, мо бояд муттаҳид кунем. Ба ҷои нафрат ба дигарон, мо бояд онҳоро дӯст дорем. Ба ҷои пурсидан аз Худо, мо бояд ба Ӯ бовар кунем.
Ман фикр мекунам, ки ба ман бештар машқи дуруст лозим аст.
