«Худои ман қуввати ман хоҳад буд.» (Ишаъё 49:5)
Оҳ, барои ҳаёти осон дуо накунед! Дуо кунед, ки мардони қавитар бошед!
Барои вазифаҳое, ки ба қудрати шумо баробаранд, дуо накунед; барои қудратҳое, ки ба вазифаҳои шумо баробаранд, дуо кунед!
Он гоҳ иҷрои кори шумо мӯъҷиза нахоҳад буд. Аммо шумо мӯъҷиза хоҳед буд.
Ҳар рӯз шумо аз худ, аз сарвати ҳаёте, ки ба воситаи файзи Худо дар шумо пайдо шудааст, ҳайрон хоҳед шуд.
Ф.Б.





