Зиндагии якҷоя дар ҷамъомади маҳаллӣ
Хусусиятҳои ҷамъомади солим
Аъмол 2:41-47 ба мо нишон медиҳад, ки гурӯҳи имондорони пур аз Рӯҳ чӣ гунаанд ва чӣ гуна якҷоя фаъолият мекунанд. Петрус навакак мавъизаи худро дар рӯзи Пантикост ба итмом расонида буд. Аз вокуниши шунавандагон маълум аст, ки Рӯҳ дар дилҳо ва виҷдонҳои онҳо кор кардааст, зеро «онҳое, ки каломи Ӯро бо хурсандӣ қабул карданд, таъмид гирифтанд; ва дар он рӯз тақрибан се ҳазор нафар ба онҳо [ҷамъияти имондорон] ҳамроҳ шуданд» (ояти 41 NKJV).
Биёед бодиққат бошем, ки кӣ илова кард, зеро ин нуқтаи хеле муҳим аст. Ин на мавъизаи Петрус ва на калисо буд, ки аъзои навро илова кард. Ояти 47 ба таври возеҳ мегӯяд, «Худованд ба калисо илова кард». Ҳангоми хидмат пеш аз он ки Ӯ ҷони худро дар салиб дод, Худованд Исо гуфта буд: «Ман калисои Худро месозам, ва дарвозаҳои Ҳадес бар он ғолиб нахоҳанд омад» (Матто 16:18). Павлус эълон кард, ки яке метавонад бикорад, дигаре метавонад об диҳад, аммо ин Худост, ки афзоиш медиҳад (1 Қӯринтиён 3:6-7). Ин Кори Ӯ ва Калисои Ӯст. Ӯ ба он илова мекунад; мо танҳо бояд дар эълони Каломи Ӯ содиқ бошем.
Гуфта шудааст, ки далели воқеият давомнокӣ аст. Ин масъалаи давом додан – яъне идома додан, истодан, истодагарӣ кардан ё тоб овардан – дар тамоми Аҳди Ҷадид такрор мешавад. Дар оятҳое, ки Аъмол 2-ро ба итмом мерасонанд, мо воқеияти имонро мебинем, зеро ин масеҳиён дар Рӯҳ роҳ мерафтанд. Ҳадди аққал ҳафт хусусият онҳоро ҳангоми истодагарӣ ва пайравӣ аз Худованд нишон медод. Биёед ҳафт нуқтаро баррасӣ кунем.
1. Онҳо тавассути таълими Каломи Худо аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд карданд (Аъмол 2:42)
Каломи Худо дар ин ҷамъомади аввалия афзалият дошт ва имондорон ба он содиқ буданд. Дар он рӯз таълимоти ҳаввориён аз Худованд қабул мешуд, ва Рӯҳи Муқаддас онро барои бунёди Калисо истифода мебурд (1 Қӯринтиён 3:10-11; Эфсӯсиён 2:19-22).
Таълимоти ҳавворӣ барои мо дар Аҳди Ҷадид ҳифз шудааст, ва он то ҳол аз ҷониби Рӯҳи Худо барои бунёди муқаддасони Худо имрӯз истифода мешавад. Муаррифии таълимоти ҳавворӣ таълим ва насиҳатро аз ҷониби шахсе, ки дар назди шунавандагони имондорон сухан мегӯяд, инчунин омӯзиши Китоби Муқаддас аз ҷониби масеҳиёнро дар бар мегирад. Чунин вақтҳо муҳим мебошанд, зеро ҷамъомади маҳаллӣ агар дар асоси мустаҳками Калом бунёд нашавад, устувор нахоҳад буд (Юҳанно 1:1,14-ро баррасӣ кунед). Бояд вақтҳои мушаххас барои таълим аз ҷониби бародароне, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас бо истеъдод ҳастанд ва метавонанд Каломи Худоро дуруст тақсим кунанд, вуҷуд дошта бошанд (Аъмол 11:26; 2 Тимотиюс 2:15). Калом бояд мунтазам мавъиза карда шавад ва ҷонҳо тақвият дода шаванд, зеро муқаддасон насиҳат карда мешаванд, ки дар имон истодагарӣ кунанд (Аъмол 14:21-22). Баъзан ин ду вохӯрии таълимӣ якҷоя карда мешаванд.
Илова бар ин вақтҳо, бояд дар ҷамъомадҳои маҳаллӣ вақте ҷудо карда шавад, ки онҳое, ки аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ мешаванд, барои «сохтмон ва насиҳат1 ва тасаллӣ» ба ҷамъомад сухан гӯянд (1 Қӯринтиён 14:3). Нубувват дар 1 Қӯринтиён 14 ба гуфтани фикри Худо дахл дорад, на ба пешгӯии рӯйдодҳои оянда. Инчунин, қайд кунед, ки ин вохӯрии ҷамъомади маҳаллӣ барои ду ё се бародар аст, ки сухан гӯянд (ояти 29). Мақсад аз муаррифии Каломи Худо ба даст овардани дониши бештар нест, балки барои ҳар як имондор дар роҳи худ бо Худованд рушд кардан аст.
2. Онҳо тавассути муошират гармтар шуданд (Аъмол 2:42)
Муоширате, ки ҷамъомад аз он лаззат мебурд, бо таълимоти ҳавворӣ алоқаманд буд. Ин маънои бештар аз танҳо якҷоя буданро дорад. Калимаи юнонӣ койнония аст ва маънои «умумӣ доштан», «шарикон» ё «мубодила кардан»-ро дорад. Онҳое, ки Исои Масеҳро қабул кардаанд, Ӯро умумӣ доранд; муоширати мо бо Падар ва Писари маҳбуби Ӯст (1 Юҳанно 1:3). Як лаҳза дар бораи чизҳое фикр кунед, ки мо умумӣ дорем ё барои мо ҳамчун имондорон якхелаанд:
Имон (оятҳои 3-4, Титус 1:4).
- Оила (Юҳанно 1:12-13).
- Падар (20:11-18).
- Эҳсос (1 Қӯринтиён 12:25-26).
- Тамаркуз (Филиппиён 2:1-5).
- Оянда (Юҳанно 14:1-3).
- Дар заминаи Аъмол 2 мо мебинем, ки онҳо моли худро якҷоя мубодила мекарданд (оятҳои 44-45). Ин тақсимоти сарват набуд, ки онро сотсиализм меноманд. Он чизе, ки ин имондорон карданд, натиҷаи Рӯҳи Худо дар онҳо, таълими Каломи Худо ба онҳо ва дилҳои онҳо бо Масеҳ банд будан буд. Ҳисси воқеии тааллуқ ба Худо вуҷуд дошт – дигар як қисми ин ҷаҳон набуданд. Онҳо хонаи абадӣ ва умеди умумӣ доштанд!
Идеяи наҷот ёфтан, аммо бо дигар имондорон ҷамъ наомадан дар масеҳияти ҳақиқӣ ҷой надорад. Ҳамчун ҳамимонон мо бояд «якдигарро ба назар гирем, то муҳаббат ва аъмоли некро барангезем, ҷамъомади худро тарк накунем, чунон ки одати баъзеҳост, балки якдигарро насиҳат кунем, ва ҳар қадар бештар, ки рӯзро наздик мебинед» (Ибриён 10:24-25). Ин муоширатест, ки мо бояд якҷоя аз он лаззат барем!
3. Онҳо бо ёдоварии Худованд тароват ёфтанд (Аъмол 2:42)
Амали онҳо барои якҷоя омадан барои шикастани нон мустақиман ба дастуроти Худованд Исои Масеҳ итоат мекард (Матто 26:26-28; Луқо 22:19-20). Ҳар вақте ки ба Каломи Худо итоат карда мешавад, дилҳо тароват меёбанд. Дар шикастани нон, ин дар байни имондорони ҳозир бо якҷоя ба Наҷотдиҳандаи худ машғул будан – ёдоварӣ аз он ки Ӯ кист ва чӣ кор кардааст, сурат мегирад! Баъдтар мо мефаҳмем, ки имондорон дар рӯзи аввали ҳафта барои шикастани нон ҷамъ меомаданд (Аъмол 20:7).
Ин як вазифаи муҳими ҷамъомади маҳаллӣ аст, ки ҳавворӣ Павлус ба Қӯринтиён хотиррасон кард, ки ӯ дар бораи шикастани нон ваҳйи махсус гирифтааст, ки онро «Шоми Худованд» меномад (1 Қӯринтиён 11:20, оятҳои 23-26-ро бинед). Ӯ ба онҳо таълим дод, ки дар ҳоле ки шикастани нон ба мо он чизеро, ки Худованд дар салиб кард, ёдоварӣ мекунад, он инчунин дар бораи муоширате, ки мо якҷоя дорем, сухан меронад. «Косаи баракат, ки мо баракат медиҳем, оё он муоширати [ҷамъияти] хуни Масеҳ нест? Ноне, ки мо мешиканем, оё он муоширати [ҷамъияти] бадани Масеҳ нест? Зеро мо, гарчанде ки бисёрем, як нон ва як бадан ҳастем; зеро ҳамаи мо аз он як нон мехӯрем» (10:16-17). Дар робита ба ин, муҳим аст, ки дар хотир дошта бошем, ки Худованд ба худшиносӣ ва ғамхорӣ даъват кардааст (11:27-34).
Чӣ баракати тароватбахшест, ки Худованд Исои Масеҳро якҷоя ёдоварӣ кунем.
4. Онҳо тавассути вобастагии худ ба Худованд тавоно шуданд (Аъмол 2:42)
Калисо бо дуои якҷоя оғоз ёфт (1:14, 2:1) ва ҳамин тавр идома ёфт.
Бисёре аз ҷамъомадҳои масеҳиён имрӯз вохӯрии дуоро тарк кардаанд. Чаро вақтҳои ҷамъомад барои дуо дар байни халқи Худованд яке аз камтарин иштироккунандагон аст? Шояд ҷавоб дар паём ба калисои Лаодикия ёфт шавад. Худованд онҳоро насиҳат кард: «Азбаски шумо мегӯед: «Ман сарватмандам, бой шудаам ва ба чизе эҳтиёҷ надорам» – ва намедонед, ки шумо бадбахт, бечора, камбағал, кӯр ва урён ҳастед» (Ваҳй 3:17). Ин эҳтимол қисми зиёди мушкилоти мо имрӯз аст. Дуо эҳтиёҷро ҳис мекунад, эътироф мекунад, ки мо худамон барои қонеъ кардани он кофӣ нестем, ва бо вобастагӣ ба Худованд фарёд мезанад.
Калимаҳои «дуо», «дуоҳо», «дуо кард», «дуо кардан» ва «дуо кунед» ҳадди аққал 29 маротиба дар Аъмол2 ёфт мешаванд. Дар он вақт ҷамъомади маҳаллӣ бо истодагарӣ, шиддат ва ягонагӣ дуо мекард. Онҳо ба таври дастаҷамъӣ аз рӯи шумораашон, доимо аз рӯи машғулияташон, пайваста аз рӯи мундариҷаашон ва ҳамеша дар асоси хислати Худо дуо мекарданд. «Биёед ... бо ҷасорат ба тахти файз наздик шавем, то раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти эҳтиёҷ пайдо кунем» (Ибриён 4:16). Дуои дастаҷамъӣ термостати рӯҳонии ҷамъомади маҳаллӣ номида шудааст. Ҷамъомади мо барои дуо ҳарорати рӯҳониро барои сохтмон ва рушди муқаддасони маҳаллӣ муайян мекунад.
5. Онҳо ҳузури Худовандро эътироф карданд (Аъмол 2:43)
Калимаи «тарс» маънои «даҳшати муқаддас»-ро дорад, ки ба ҳисси ҳузури илоҳӣ алоқаманд аст. Ин вокуниши онҳое буд, ки шуниданд, ки Худованд Ҳанониё ва занашро барои дурӯғ гуфтан ба Рӯҳи Муқаддас кушт (5:5,11). Ин истилоҳ боз вақте истифода шуд, ки ҷодугарони яҳудӣ кӯшиш карданд, ки ба номи Худованд Исо даъват кунанд, то девҳоро берун кунанд. Девҳо қудрати Исо ва қудрати Павлусро дар Масеҳ эътироф карданд. Аммо, ин девҳо дар ин кофирон ҳеҷ гуна қудратро эътироф накарда, ба ҷодугарон ҳамла карданд ва онҳоро урён ва захмдор гузоштанд. Ҳамин тарс бар ҳамаи онҳое, ки инро диданд, омад (19:13-17).
Муқаддасон дар калисои аввалия кори илоҳии Худоро эътироф карданд. Имрӯз ҳар як ҷамъомади халқи Худованд ба ҳисси тозаи кор ва ҳузури Худованд дар миёни онҳо ниёз дорад (Матто 18:20). Ҳаввориён тавассути бисёр аломатҳо ва мӯъҷизаҳо нишон доданд, ки қудрат ва қудрати онҳо аз Худованд аст. Худо инҳоро барои далел додан истифода бурд, ки ҳаввориён дар ҳақиқат аз номи Ӯ сухан мегуфтанд (Ибриён 2:3-4). Азбаски замони ҳаввориён гузаштааст ва Каломи Худо комил аст, мо дигар ба чунин далел ниёз надорем. Мо танҳо бояд он чизеро, ки одамон мегӯянд, бо Навиштаҳо муқоиса кунем, то бубинем, ки оё он чизе, ки гуфта мешавад, ба он чизе, ки навишта шудааст – ҳақиқати Китоби Муқаддас – мувофиқат мекунад.
6. Онҳо нисбат ба якдигар тақвият ёфтанд (Аъмол 2:44-46)
Вақте ки мо ин оятҳоро дар Аъмол 2 мехонем, мо муҳаббат ва ғамхориро дар байни муқаддасон мебинем. Онҳо самимона кӯшиш мекарданд, ки бо қонеъ кардани ниёзҳои якдигар ба якдигар хидмат кунанд. Кӣ ғайр аз Рӯҳи Муқаддас дар онҳо метавонист чунин ғамхории фидокоронаро ба вуҷуд орад. Мубодила ва ғамхории муқаддасони аввалия ҳамаи хатҳоро убур карда, хидмат ба ниёзҳои ҷисмонӣ ва рӯҳониро дар бар мегирифт. Ин як амали воқеии муҳаббат буд ва бо он чизе, ки Худованд ба шогирдонаш гуфта буд, мувофиқат мекард: «Аз ин ҳама хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед» (Юҳанно 13:35).
Ин хидмат дар хонаҳои якдигар буданро дар бар мегирифт. «Шикастани нон аз хона ба хона» (Аъмол 2:46) маънои якҷоя хӯрок хӯрданро дорад. Онҳо бо як маротиба дар як ҳафта вохӯрдан қаноатманд набуданд. Ба ҷои ин, онҳо ҳар рӯз вомехӯрданд ва онҳо ҳар рӯз ба якдигар ғамхорӣ мекарданд (ояти 46, 6:1-7). Ин нишон медиҳад, ки меҳмоннавозӣ қисми муҳими ҳаёти имондорони аввалия буд.
Меҳмоннавозӣ як вазифаи муҳим дар калисо буд ва он дар байни муқаддасон шодии бузургро ба вуҷуд меовард. Дар ин лаҳза дар байни онҳо ҳасад, низоъ ё ягон намуди рақобат вуҷуд надошт. Ин маънои калимаи «соддагии дил» (ояти 46) аст. Калимаи юнонӣ барои ин танҳо дар ин ҷо истифода мешавад, ва он аз калимае меояд, ки маънои «озод аз сангҳо»-ро дорад. Онҳо аз сангҳои ҳасад, низоъ ва рақобат озод буданд. Оҳ, кош ин имрӯз дар байни имондорони бештар дуруст мебуд.
7. Онҳо тавассути дили башоратдиҳӣ афзоиш ёфтанд (Аъмол 2:47)
Натиҷаи шаҳодати ҷамъомад наҷот ёфтани ҷонҳо буд. Ҷамъомад афзоиш меёфт! Як лаҳза ба афзоиши ҷамъомад дар Аъмол назар кунед. Дар Аъмол 1:15 120 нафар ҷамъ омада буданд. Дар Аъмол 2:41 3,000 ҷон ба Калисо илова карда шуданд, ва дар ояти 47 мо мехонем, ки Худованд ҳар рӯз бештар илова мекард. Дар Аъмол 4:4 шумораи онҳо «тақрибан панҷ ҳазор нафар шуд» ва баъд аз он афзоиши бештар буд (ниг. 5:14, 6:7, 9:42, 11:21, 14:1, 17:4,12, 19:26, 21:20).
Нуқта ин нест, ки мо бояд аз ҳад зиёд ба рақамҳо машғул бошем, балки мо бояд бубинем, ки Рӯҳи Худо кор мекард ва башоратдиҳии фаъол идома дошт! «Худованд ... ҳар рӯз илова мекард» (2:47) нишон медиҳад, ки ҷонҳо ҳар рӯз наҷот меёфтанд! Ҳеҷ чиз дар ҷамъомад Ӯро монеъ намекард! Чӣ мушкиле барои рӯзи мо. Мо медонем, ки мо дар охири рӯзи файз зиндагӣ мекунем, аммо мо бояд дар хотир дошта бошем, ки Ӯ ҳамон аст – Сарвари ҷамъомад он вақт ва ҳоло – ва Рӯҳи Худо то ҳол кор мекунад. Ӯ метавонад ҳар як шаҳодати маҳаллиро мувофиқи хоҳиши худ афзоиш диҳад, аммо мо бояд дар ҳолати дурусти рӯҳонӣ бошем.
Фикри хотимавӣ
Ҳангоми ба итмом расонидан, як принсипе ҳаст, ки ман мехоҳам таъкид кунам: сохтмон ба афзоиш баробар аст. Инро дар таърихи калисои аввалия пайгирӣ кунед. Дар Аъмол 2:41 онҳо Каломи Худоро тавассути ҳавворӣ Павлус қабул карданд (сохтмон) ва онҳо афзоиш ёфтанд (ояти 47). Мо инро боз дар Аъмол 4:4 мебинем, ки мегӯяд: «Аммо, бисёре аз онҳое, ки каломро шуниданд, имон оварданд; ва шумораи мардон тақрибан панҷ ҳазор нафар шуд». Ба Аъмол 6:7 нигоҳ кунед, ки дар он мо мехонем: «Он гоҳ Каломи Худо паҳн шуд, ва шумораи шогирдон дар Ерусалим хеле афзоиш ёфт, ва бисёре аз коҳинон ба имон итоат карданд». Ниҳоят, Аъмол 9:31 ба мо мегӯяд: «Он гоҳ калисоҳо дар тамоми Яҳудия, Ҷалил ва Сомария сулҳ доштанд ва сохта шуданд. Ва дар тарси Худованд ва дар тасаллои Рӯҳи Муқаддас роҳ рафта, онҳо афзоиш ёфтанд».
Рушд танҳо дар бораи маҷмӯи нуқтаҳо нест, чунон ки мо дар ин ҷо дар Аъмол 2 дидем. Ин натиҷаи кори Рӯҳи Худо, ҷонҳоест, ки зери мавъизаи содиқонаи Каломи Худо қарор доранд ва онро дар ҳаёти худ татбиқ мекунанд. Ин дар бораи муҳаббати Масеҳ аст, ки бо роҳҳои хеле амалӣ ифода ёфта, ниёзҳои ҳамаро дар ҷамъомади маҳаллӣ қонеъ мекунад. Мо наметавонем ба рӯзҳои Пантикост баргардем, аммо мо метавонем он чизеро, ки Рӯҳи Худо аз он давра ба мо додааст, омӯзем ва ба пеш ҳаракат кунем, дарсҳоро дар рӯзи худ истифода барем!
ЭЗОҲҲО
- Сохтмон маънои сохтани касеро дорад. Насиҳат огоҳиҳо ва маслиҳатҳоро дар бар мегирад, ки ба шунаванда муроҷиат мекунад.
- Аъмол 1:14,24, 2:42, 3:1, 4:31, 6:4,6, 8:15,22,24, 9:40, 10:2,4,9,30-31,48 (KJV), 11:5, 12:5,12, 13:3, 14:23, 16:13,16,25, 20:36, 21:5, 22:17, 28:8
