Худоро дар маркази андешаҳои худ нигоҳ доред
Дар замонҳои тағйироти бузург, вақте ки интихобҳо бояд анҷом дода шаванд, тамаркузро гум кардан хеле осон аст. Ҳама чиз, аз расонаҳои кишвар то дӯстон ва оилаи худамон, ба мо фишор меорад.
Саволҳое ба мисли инҳо ба миён меоянд: «Мо бояд дар куҷо зиндагӣ кунем?» «Оё мо бояд овоз диҳем ё не?» «Оё мо бояд қабул кунем, ки канор мондаем?» «Оё мубориза барои ҳуқуқҳои худ, аз ҷумла гирифтани силоҳ, дуруст аст?» «Оё мо метавонем бар хилофи хоҳиши волидонамон интихоб кунем?» «Чӣ тавр мо метавонем рӯзгорамонро пеш барем?»
Барои масеҳиён хуб аст, ки дар бораи Худо бодиққат фикр кунанд ва дар хотир дошта бошанд, ки онҳо даъват шудаанд, ки ҳаёти Масеҳро эҳтиром кунанд. Ин новобаста аз он ки дар атрофи мо чӣ рӯй медиҳад, дуруст аст.
Гумон мекунам, ки ҳамаи мо дар курсии ларзон ё дар сари мизи ларзон нишастаем. Ё пойҳо ё фарш ҳамвор нестанд. Таҷриба он қадар устувор нест, ки бояд бошад. Иҷозат диҳед чаҳор ҳақиқатро пешниҳод кунам, ки ба нигоҳ доштани дилҳои мо ва аз ин рӯ, ҳаёти мо, дар пояи мустаҳкам новобаста аз шароит кӯмак мекунанд. Ин ҳақиқатҳо ба мо устуворӣ меоранд, ҳатто дар замонҳои душвортарин.
ХУДО ТАҒЙИР НАМЕЁБАД
Худо дар ибтидои замон – ва ҳатто барои абадият пеш аз он – чӣ буд, Ӯ ҳамеша хоҳад буд. Хислати Ӯ тағйир намеёбад; он ҳамон мемонад. Қобилияти Ӯ барои анҷом додани ҳар коре, ки мувофиқи иродаи Ӯст, зери суол бурда намешавад. Ва ҳадафи Худо дуруст мемонад, ҳатто вақте ки шароити мо метавонад ба мо чизи дигарро гӯяд. Ҳама чизеро, ки Худо худро ошкор кардааст, дар хотир доред. Мо метавонем баъзан аз ҷониби дӯстонамон ноумед шавем. Худо ҳеҷ гоҳ моро ноумед намекунад. Ва агар мо фикр кунем, ки Ӯ кардааст, мо бояд дубора фикр кунем (Ишаъё 40:25; 46:9-10).
ХУДО ГУРӮҲИ МУАЙЯНРО ДӮСТ НАМЕДОРАД
Худо беғараз ва бетараф аст. Ӯ ҳамеша бо одилон аст. Ӯ ҳақиқатро дар ботини мо ва зоҳири мо мехоҳад. Аҳкоми мухтасари Ӯ то ҳол амал мекунанд. Мо бояд Худоро бо тамоми дил дӯст дорем ва ҳамсоягони худро – ҳатто душманони анъанавии худро – ба андозаи худамон дӯст дорем.
Еҳушаъ бояд мефаҳмид, ки Худо барои ӯ ҷангҳои Еҳушаъро намекунад. Ин баръакс буд. Еҳушаъ бояд мефаҳмид, ки ҷанги ҳақиқӣ ҷанги Худо буд! Чунон ки Дэвид Огинде дар Тафсири Китоби Муқаддаси Африқо (Word Alive Pub., Найроби, ’06, саҳ. 270) менависад: «Худо як зархарид нест, ки барои ҷанг кардан аз номи дигарон даъват карда мешавад. Худо Сарфармондеҳи абадӣ дар ҳама ҷангҳо бар зидди қувваҳои бадӣ аст» (Еҳушаъ 5:13-15; Румиён 8:28-31).
ХУДО ҚОДИР ВА БОВАРӢ ДОРАД
Агар мо бовар кунем, ки Худо қодир ва боварӣ дорад, мушкилот барои мо ин аст, ки ба Ӯ иҷозат диҳем, ки бо роҳи худ ва дар вақти худ кор кунад. Худо ё ба вазъиятҳои мо тағйирот меорад, ки мо метавонем хоҳем, ё Ӯ метавонад ба мо тағйири дил ва ақл диҳад, то мо ба хостани чизи дигар аз он чизе ки қаблан мехостем, шурӯъ кунем.
Ҳамчун масеҳиён мо бояд ҷанги рӯҳониро дарк кунем, аз ҷумла истифодаи дуо ҳамчун бузургтарин силоҳи махфии мо барои тағйирот (Эфсӯсиён 6:18). Дуо ба ин тариқ аксар вақт ҳам дар худи мо ва ҳам дар шароити мо тағйирот ба вуҷуд меорад.
Чунон ки мо дар боло хондем, Еҳушаъ фаҳмид, ки доштани Худо ҳамчун Сарфармондеҳи ӯ маънои онро дорад, ки Худо пурра масъулиятро ба ӯҳда гирифт – ҳатто бар ҳар як пешвои инсонӣ.
Яъқуб инро ҳангоми мубориза бо Худо пеш аз он ки «бо Худо ва бо одамон мубориза бурд» ва ғолиб омад, кашф кард (Ҳастӣ 32:22-32).
Мусо ба Худо иҷозат дод, ки фикри ӯро дар бораи он чизе ки бояд кунад, тағйир диҳад (Хуруҷ 3:1-4:17).
Танҳо вақте ки Ишаъё Худоро дар тахт дид, ҳаёт ва даъвати ӯ инқилобӣ шуд (Ишаъё 6:1-11).
Азобҳои Аюб ӯро водор сохт, ки Худо ва худро ба таври дигар, махсусан амиқ дар муносибати онҳо бо ҳамдигар бидонад (Аюб 42:1-6).
Ба Ирмиё ваъда дода шуд, ки вақти душвор хоҳад дошт, аммо дар вақти муносиби Худо пирӯзии ниҳоӣ хоҳад буд, агар ӯ дар ҳама чиз ба Худо содиқ монад (Ирмиё 1:1-19).
Дониёл Қадими Рӯзҳоро дар тамоми шукӯҳи Ӯ ва Исо, Писари Одамро дид, ки ба Ӯ тамоми қудрат барои ҳукмронии замин дода шудааст (Дониёл 7:8-14).
Дар бораи ин мисолҳои Аҳди Қадим дар нури ин оятҳо фикр кунед: «Ва ба Ӯ, ки қодир аст аз ҳар он чизе ки мо мепурсем ё тасаввур мекунем, беандоза бештар кунад, мувофиқи қудрати Ӯ, ки дар мо кор мекунад, ба Ӯ дар Калисо ва дар Исои Масеҳ дар тамоми наслҳо, то абад ва абад ҷалол бод! Омин» (Эфсӯсиён 3:20-21). Сипас дар бораи мушкилот ё муборизаи мушаххаси худ фикр кунед. Ва пас аз он ки ин корро кардед, Худои бузурги худро ибодат кунед!
ХУДО ҲАДАФИ АБАДӢ ДОРАД
Ҳамеша дар хотир доред, ки Худо дар осмон аст! Гарчанде ки ин метавонад равшан ба назар расад, бисёре аз масеҳиён аз ҳад зиёд ба корҳои ин ҷаҳон банд ҳастанд, то инро дарк кунанд. Мо барои ҷавобҳои Худо ба дуоҳои худ дар ҷойҳои нодуруст меҷӯем!
Он ки дар Ваҳй 19:11-16 «Содиқ ва Рост» ва «Каломи Худо» номида мешавад, ҳамон касест, ки бо пешвоёни худотарс, ки дар боло зикр шудаанд, вохӯрдааст.
Вақте ки Юҳанно Ӯро дид, ӯ «ба пойҳои Ӯ чун мурда афтод» пеш аз он ки ба вазифаи аз ҷониби Худо додашудааш супурда шавад (Ваҳй 1:17-18).
Худованди мо Исои Масеҳ, ҳамчун инсон дар ин замин, ҳамеша медонист ва ҳамеша маҳз он чизеро, ки Падари Ӯ дар осмон мехост, иҷро мекард (Юҳанно 6:35-40). Мо бояд чӣ кор кунем, ба ҷуз нусхабардорӣ аз Исо ва ҳамин тавр кардан? Ва дуои мо бояд чунин бошад:
«Ҳоло ки мо каме бештар дар бораи он ки Шумо кистед, Худованди Худо, медонем, бигзор Малакути Шумо биёяд; ва бигзор иродаи Шумо имрӯз дар ҷаҳони ман иҷро шавад, чунон ки дар осмон аст. Инак ман. Маро чунон ки мехоҳед, истифода баред.»
