Вобастагӣ
Аксари маҳбусони зиндон гуруснаанд, зеро онҳо мехоҳанд гуруснагии рӯҳониро қонеъ кунанд. Ҳар саҳар бо дарди гуруснагии рӯҳонӣ бедор шудан он қадар муқаррарӣ шуд, ки он ба як қисми ҳаёти табиии онҳо табдил ёфт. Вақте ки касе сер аст, ӯ гурусна нахоҳад буд, ҳатто чизҳое, ки маззаи хуб надоранд, лазиз хоҳанд буд.