Модаре тамошо мекард, ки чӣ тавр фарзанди хурдсолаш кӯшиш мекард, ки қуттии вазнинро аз як тарафи ҳуҷра ба тарафи дигар бардорад. «Эҳтиёт бош,» гуфт ӯ ба кӯдак. Ҳодисаҳо ба осонӣ рӯй дода метавонанд, ва ӯ намехост, ки фарзандаш ҳангоми бардоштани чунин бор афтад.
Ҳамаи мо зарурати эҳтиёткор буданро дарк мекунем. Оқилона аст, ки пешакӣ фикр кунем, то аз ҳодисаи эҳтимолӣ пешгирӣ кунем. Аммо пур аз ғам будан чизи тамоман дигар аст! Марто «ғамхор» буд (Луқо 10:41 KJV) ба маънои он ки ӯ пур аз ғам буд. Мо метавонистем ибораи «ғам-пур»-ро барои тавсифи ӯ истифода барем. Худованд Исо ӯро нармӣ сарзаниш кард, зеро ӯ зебоии ҳаёти беборро нишон намедод.
Ҳангоме ки Ӯ аз Ерусалим ба Эммаус мерафт, Худованди эҳёшуда бо ду шогирд вохӯрд, ки чеҳраҳояшон ғамгин буд. Чизе онҳоро ташвиш медод, ва Ӯ онҳоро ташвиқ кард, ки ба Ӯ бигӯянд, ки чӣ сабаби ғамгинии онҳо шудааст (Луқо 24:17). Бисёр одамон имрӯз низ ҳамин тавр ҳастанд. Онҳо дар «роҳи» худ дар ин ҷаҳон бори гарон доранд, ва чеҳраҳояшон ғамгин аст. Як қатор сабабҳое ҳастанд, ки чаро дили инсон метавонад ташвиш кашад, ва чанд саволи бодиққат аксар вақт метавонад сарчашмаи мушкилотро ошкор кунад. Ҷолиб аст, ки Библия як қатор борҳои гуногунро муайян мекунад.
ПАНҶ БОРИ ҲАҚИҚӢ
1. Азоби ҷисмонӣ.
Дар як куништ дар рӯзи шанбе, Худованд Исо бо зане вохӯрд, ки пушташ хам буд. Ӯ дар ин ҳолат ҳаждаҳ сол азоб мекашид ва наметавонист рост истад (Луқо 13:11). Ӯ барои ҳолати худ ҳеҷ табобат ва сабукӣ наёфта буд. Маъюбии ҷисмонии ӯ боиси хам шудани ӯ мегардид ва доимо ӯро маҷбур мекард, ки ба поён нигоҳ кунад. Чӣ тасвири ҷони бори гарон! Имрӯз мо метавонем бисёр ҳолатҳои шабеҳи азобро дучор шавем. Баъзе одамон дар хонаҳояшон маҳдуданд ё наметавонанд аз бистарашон хезанд. Дигарон бе аробачаи маъюбӣ ҳаракат карда наметавонанд. Дар палатаҳои беморхона мо бо онҳое дучор мешавем, ки гирифтори бемориҳои марговар ҳастанд. Мисли зан дар куништ, онҳо аз ҷиҳати ҷисмонӣ азоб мекашанд, ва бисёриҳо аз ҳолати худ бори гарон доранд.
2. Муҳити душвор.
Барои дигар одамон, бор мустақиман ба муҳити онҳо вобаста аст. Мардуми Исроил, ки дар зери зулми золимони бераҳм дар Миср зиндагӣ мекарданд, азоб мекашиданд (Хуруҷ 1:11). Вақте ки Мусо калон шуд, ӯ аз ғуломии қавми худ огоҳ шуд «ва ба борҳои онҳо нигоҳ кард» (Хуруҷ 2:11). Ба ҳамин монанд имрӯз, муҳити мо метавонад боиси бори гарон шудани мо гардад. Миллионҳо нафар то ҳол дар зери режими золим зиндагӣ мекунанд ва аз озодии динӣ ва адолати дуруст маҳруманд. Вазъияти хонаводагӣ низ метавонад мушкилоти худро ба бор орад, вақте ки дар хона шиддат пайдо мешавад. Масъулиятҳои ҳаррӯза метавонанд моро фишор диҳанд. Шавҳари бераҳм, зани шикояткунанда, ғамхории доимии хеши бемор, ё ҳатто кӯдаки маъюб метавонад боиси бори гарон шудани шахс гардад.
3. Масъулият.
Дар солҳои баъдӣ худи Мусо бори масъулиятро аз сар гузаронд. Як бор ӯ ба Худованд шикоят кард, ки дигар тоқат карда наметавонад. Ҳамчун пешвои исроилиён, ӯ ҳис мекард, ки «бори тамоми ин қавм» аз он чизе ки ӯ тоқат карда метавонист, бештар аст (Ададҳо 11:11). Роҳбарӣ масъулиятҳои бузургро ба бор меорад, ва Мусо ягона касе нест, ки дарёфтааст, ки барои «дар боло будан» нархе ҳаст. Бисёриҳо имрӯз ё аз кор рухсатӣ гирифтаанд ё аз сабаби стресс тамоман корро тарк кардаанд. Фишори роҳбарӣ онҳоро ба ҷое расонидааст, ки гуфтаанд: «Ман дигар тоқат карда наметавонам.» Стресс метавонад ба осонӣ дар ҷои кор инкишоф ёбад ва метавонад боиси шикасти ҷисмонӣ, рӯҳӣ ё ҳарду гардад.
4. Худи шумо.
Шахси дигаре, ки бори гарон дошт, Аюб буд: «Ман ба худам бори гарон ҳастам,» шикоят кард ӯ (Аюб 7:20). Албатта, мо ба ин марди бечора раҳм мекунем! Вақте ки ӯ хобид, хоб карда наметавонист, ва вақте ки хоб ниҳоят омад, ӯро даҳшатҳо ташвиш медоданд (Аюб 7:4,14). Аюб, мисли Павлус, худро «марди бадбахт» медонист (Румиён 7:24). Оё шумо ягон бор ба ҳамин хулоса расидаед? Оё шумо вақтеро дар ёд доред, ки аз рафтори худ чунон ноумед шуда будед, ки аз худ пурсидед: «Чаро ман ин корро кардам?» Баъзан мо худро фаҳмидан душвор меёбем ва мисли Аюб ҳис мекунем, ки худ бори гарон аст.
5. Гуноҳ.
Дар мавриди Довуд, бор дигар буд. Ӯ аз гуноҳи худ ташвиш мекашид:
Зеро ки гуноҳҳои ман аз сарам гузаштаанд: мисли бори гарон онҳо барои ман хеле вазнинанд ... Ман ташвиш дорам, ман хеле хам шудаам (Забур 38:4,6).
Гуноҳ бешубҳа метавонад бори гарон бошад, вақте ки мо дар бораи он чизе ки дар гузашта кардаем, фикр мекунем. Нокомиҳо ва рафтори нангини мо метавонад боиси пушаймонии амиқи мо гардад.
ДУ БОРИ БУЗУРГ
Исроилиён ва ҳар як шахсе, ки мо баррасӣ кардем, худро аз бори гарон фишордида ҳис мекарданд. Дар раҳмати худ, Худо ҳаллеро пешниҳод кардааст, ки метавонад ниёзи ҳар як ин ҳолатро қонеъ гардонад. Бор ҳар чӣ бошад, табобат як хел аст. Навиштаҳо ба мо мегӯянд:
Бори худро ба Худованд вогузор, ва Ӯ туро нигоҳ медорад (Забур 55:22).
Панҷ бори ҳақиқӣ, ки мо ҳоло баррасӣ кардем, метавонанд ба ду бори бузург гурӯҳбандӣ шаванд.
1. Бори бузурги гуноҳ.
Аввалин боре, ки бояд ҳал карда шавад, охирин борест, ки дар боло зикр шуд, бори гуноҳ. Мисли Довуд дар Забур 38:4, мо бояд эътироф кунем, ки гуноҳҳои мо барои мо хеле вазнинанд. Хоҳ мо дарк кунем ё на, гуноҳҳои мо бори гарон бар ҷонҳои мо ҳастанд. Дар ниҳоят бори гуноҳ моро ба дӯзах мекашад. Аз ин рӯ, муҳим аст, ки ин бор бартараф карда шавад. Дар салиб, Исо барои мо гуноҳкорон мурд ва ҷазоеро, ки мо сазовор будем, ба дӯш гирифт. Танҳо дар торикӣ, Ӯ хашми одилонаи Худои муқаддасро бар зидди гуноҳ аз сар гузаронд. Мо бояд гуноҳи худро эътироф кунем, аз он тавба кунем ва аз Ӯ бахшиш пурсем. Вақте ки мо ин корро мекунем, Худо бори гуноҳро аз ҷони мо дур мекунад. Ӯ ҳамаи гуноҳҳои моро ба умқи баҳр мепартояд, то дигар ҳеҷ гоҳ пайдо нашаванд (Мико 7:19).
Барои фаҳмидани бартараф кардани ин бор, боз дар бораи зани хамшуда дар куништ фикр кунед. Вақте ки Худованд бо ӯ вохӯрд, Ӯ дастҳои Худро бар ӯ гузошт ва ӯро рост кард. Дарҳол, ӯ Худоро барои он чизе ки Ӯ карда буд, ҳамду сано гуфт (Луқо 13:10-13). Чизе хеле шабеҳ ба ҷоне рӯй медиҳад, ки дар Масеҳ наҷот меёбад. Вақте ки Ӯ бори гуноҳро дур мекунад, ҳаёти каҷшудаи мо рост мешавад ва мо метавонем Худоро ҳамду сано гӯем. Оё шумо бори гуноҳи худро ба Ӯ овардаед ва наҷоти Ӯро аз сар гузаронидаед?
2. Бори бузурги изтироб.
Чор бори дигаре, ки мо зикр кардем – азоби ҷисмонӣ, муҳити душвор, фишори масъулият ва худи инсон – метавонанд моро ба таҷрибаи бори бузурги изтироб оварда расонанд. Марто ҷони изтиробнок буд, «аз бисёр чизҳо хавотир ва ташвиш дошт» (Луқо 10:41 NKJV). Аз «хизмати бисёр парешон шуда», ӯ аз Исо пурсид, ки оё Ӯ ғамхорӣ мекунад (Луқо 10:40). Албатта Ӯ ғамхорӣ мекард! Марто беасос «ғамхор» буд. Хеле содда, ӯ бояд ғамҳои худро холӣ мекард. Мо бояд ҳамин тавр кунем,
ҳамаи ғамҳои худро бар Ӯ партоед; зеро ки Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад (1 Петрус 5:7 KJV).
Ҷолиб аст, ки калимаи Петрус, ки дар ин оят «ғамхорӣ» тарҷума шудааст, ба калимаи «ғамхор» хеле монанд аст, ки Худованд барои тавсифи Марто истифода кардааст. Ҳамаи ин ғамҳо бояд бар Ӯ гузошта шаванд, зеро Ӯ ғамхорӣ мекунад. Чӣ қадар зебо ва таскинбахш ҳастанд суханони маъруфи гимни маҳбуби Ҷозеф Скривен:
Чӣ дӯсте дорем мо дар Исо, ки ҳамаи гуноҳҳо ва ғамҳои моро бардорад!
Чӣ имтиёзест, ки ҳама чизро дар дуо ба Худо барем!
Марде, ки бори вазнинро дар пушташ мебурд, аз ронандаи ароба пешниҳоди савор шуданро гирифт. Марди хасташуда бо миннатдорӣ қабул кард, аммо вақте ки ронанда пас аз чанде ба ароба нигоҳ кард, мард ҳанӯз ҳам борро дар пушташ дошт! Мо метавонем ҳамин тавр бошем, вақте ки бори худро ба Худованд намедиҳем. Ӯ моро даъват мекунад, ки ҳамаи изтиробҳо ва ғамҳои худро бар Ӯ партоем:
Бори худро ба Худованд вогузор, ва Ӯ туро нигоҳ медорад (Забур 55:22).
СЕ МАСЪУЛИЯТ
1. Юғи Масеҳро бардоштан.
Исо гуфт,
Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагон ва бори гарондоштагон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед; зеро ки Ман фурӯтан ва дар дил хоксорам: ва шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Зеро ки юғи Ман осон аст, ва бори Ман сабук аст (Матто 11:28-30).
Дар аввал ин метавонад аҷиб ба назар расад. Мо даъват шудаем, ки бори худро ба Худованд вогузорем, ва ҳоло мо Наҷотдиҳандаро мебинем, ки ба «бор»-е ишора мекунад, ки мо бояд бардорем! Калимаи юнонии «бор» (phortion), ки Худованд истифода кардааст, муҳим аст. Он ба чизе, ки бардошта мешавад, ишора мекунад, аммо дар ин калима фикри вазн вуҷуд надорад. Аз замонҳои Библия, ҳайвонот метавонистанд барои кор дар саҳро якҷоя юғбандӣ шаванд. Худованд дар ин ҷо ҳамин тасвирро истифода кардааст. Мо барои муошират ва хидмат ба Ӯ «юғбандӣ» шудаем, аммо Ӯ ба мо ҳеҷ вазне барои бардоштан намедиҳад. «Бори Ӯ сабук аст», зеро Ӯ бо мо роҳ меравад ва фишорро мегирад!
2. Борҳои дигаронро бардоштан.
Павлус менависад,
Борҳои якдигарро бардоред, ва ба ин тариқ қонуни Масеҳро иҷро кунед (Ғалотиён 6:2).
Дар ин оят калимаи дигари юнонии «бор» (baros) истифода шудааст. Он маънои чизи вазнинро дорад, ки ба шахс фишор меорад. Одамон дар тӯли ҳаёт борҳои вазнинро мебаранд ва ба кӯмак ниёз доранд. Ҳамчун аъзоёни бадани Масеҳ, масъулияти мо ин аст, ки онҳоро бо тақсим кардани вазни мушкилоти онҳо дастгирӣ кунем. Оё шумо касеро медонед, ки бори гарон дорад? Шояд онҳо дар бораи наздикони худ ё дар бораи саломатии худ изтироб доранд. Тарс аз оянда метавонад онҳоро фишор диҳад. Оё шумо метавонед бо онҳо вақт гузаронед ва бо онҳо дуо кунед? Вазни гарон метавонад бо кӯмаки шумо камтар шавад.
3. Занҷирҳои гуноҳро шикастан.
Дар Ишаъё 58:6, Худо қавми Худро даъват мекунад, ки «бандҳои шароратро кушоянд, борҳои вазнинро бардоранд, ва мазлумонро озод кунанд, ва ... ҳар юғро бишкананд.» Худованд аз қавми худ норозӣ буд. Ҳарчанд онҳо рӯза мегирифтанд ва вазифаҳои диниро иҷро мекарданд, дилҳояшон аз Ӯ дур буд. Амалҳои онҳо муҳаббати камро ба Ӯ нишон медоданд. Ба ҷои намоиши зоҳирии дин, Худо онҳоро даъват кард, ки «борҳои вазнинро бардоранд, ва ... мазлумонро озод кунанд.» Дар ин ҷо барои мо як татбиқе ҳаст. Бисёр ҷонҳо аз гуноҳ фишордидаанд. Бо пешниҳоди хушхабар ба онҳо, ки бори онҳо метавонад бардошта шавад, ва бо кори Рӯҳи Муқаддас, мо метавонем «мазлумонро озод кунем.»
ТАСАВВУР КУНЕД!
Як ривояти қадимае ҳаст дар бораи марде, ки бо халтаи вазнин дар роҳ мерафт. Фариштае бо ӯ вохӯрд ва аз мард пурсид, ки халта чӣ дорад. «Ташвишҳои ман,» гуфт ӯ бо оҳ. Фаришта пурсид, ки оё ӯ метавонад онҳоро бубинад. Мард бо душворӣ зери вазни он, халтаи вазнинро поин овард ва онро кушод. Аммо дар дохили он чизе набуд! Вақте ки фаришта аз ӯ пурсид, ӯ дарк кард, ки ӯ дар бораи дирӯз ташвиш мекашид, аммо чӣ фоида дошт? Дирӯз гузашта буд! Ӯ ҳамчунин дар бораи фардо ташвиш мекашид, аммо он ҳанӯз наомада буд. Мард дарк кард, ки дигар ба халтаи худ ниёз надорад, аз ин рӯ онро дарҳол партофт.
Ҳарчанд танҳо як ривоят аст, он барои мо дарси муҳим дорад. Ин қадар энергия метавонад дар ташвиш дар бораи чизҳои нолозим сарф шавад. Дар гимни «Чӣ дӯсте дорем мо дар Исо» Ҷозеф Скривен гуфтааст: «Оҳ, чӣ қадар оромиро мо аксар вақт аз даст медиҳем, оҳ, чӣ қадар дарди беҳударо мо мекашем, ҳама аз он сабаб, ки мо ҳама чизро дар дуо ба Худо намебарем!» Чӣ қадар дуруст! Исо ба мо гуфт, ки ҳаёти худро бо фикрҳои изтиробнок пур накунем, балки ҳар рӯз ба Падари Осмонии худ эътимод кунем (Матто 6:25-26,32).
Худоро шукр, ки барои борҳои мо табобате ҳаст! Худованд моро хеле дӯст медорад ва мехоҳад, ки мо ҳамаи онҳоро бар Ӯ партоем. Биёед ин корро кунем! Ва биёед онҳоеро ҷустуҷӯ кунем, ки бо борҳо фишордидаанд, ва ба онҳо кӯмак кунем, ки бори вазнини худро сабук кунанд.
