Кори Ӯ дар ҳаёти мо
Ҳамаи мо аз замонҳои депрессия ё ноумедӣ мегузарем. Мо метавонем бо ҳодисаҳои ғамгин ё ташвишовар сару кор дошта бошем. Шояд интизории мо аз чизҳои дарпешистода хира бошад. Борҳо ва мушкилот метавонанд моро то дараҷае вазнин кунанд, ки онҳо барои мо хеле зиёданд. Дар баробари ин чизҳо, баъзан чунин ба назар мерасад, ки ҳеҷ кас воқеан ғамхорӣ намекунад ё наметавонад он чизеро, ки мо аз сар мегузаронем, фаҳмад.
Мо танҳо нестем. Ҳатто Китоби Муқаддас чунин муборизаҳоро дар ҳаёти Иброҳим, Ҳанно, шоҳ Шоул, Илёс, Айюб, Довуд, Ирмиё, Юнус ва Павлус – чанде аз онҳоро сабт кардааст. Исо, ҳангоми дар боғи Ҷатсамонӣ буданаш, «ғамгин ва сахт ғамгин шудан гирифт. Он гоҳ Ӯ [ба Петрус ва ду писари Забдой] гуфт: «Ҷони ман то ба ҳадди марг ғамгин аст. Дар ин ҷо бимонед ва бо Ман бедор бошед». Ӯ каме дуртар рафт ва ба рӯи худ афтод ва дуо кард ... Он гоҳ Ӯ назди шогирдон омад ва онҳоро хобида ёфт» (Матто 26:36-40 NKJV).
Нависандаи Ибриён аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ шуд, то тафсилоти дигарро дар бораи Худованд Исо нақл кунад:
Дар рӯзҳои ҷисми худ ... Ӯ дуоҳо ва илтиҷоҳоро бо фарёдҳои пуршиддат ва ашк ба Он ки қодир буд Ӯро аз марг наҷот диҳад, пешкаш кард, ва аз сабаби тарс аз Худо шунида шуд, гарчанде ки Ӯ Писар буд, аммо итоатро аз чизҳое, ки азоб кашид, омӯхт. Ва комил шуда, Ӯ муаллифи наҷоти абадӣ гардид (Ибриён 5:7-9).
Дар татбиқи дарсҳо ба мо, мо маҳдудияти ин чизҳоро ба рӯзҳои ҳаёт дар ин ҷо дар рӯи замин мебинем. Мо бояд бо тамоми самимияти дили худ ба Он ки ҳатто аз худи марг наҷот дода метавонад, дуо кунем. Падар дуоҳои фарзандони Худро мешунавад ва Ӯ он чизеро, ки барои омӯзиши онҳо зарур аст, иҷро хоҳад кард, ки онҳоро ба рушд ва муфидтар шудан дар бораи чизҳои арзиши абадӣ водор мекунад.
Ғори Адуллом, мавзӯи мақолаҳои асосии ин моҳ, барои Довуд замони ноумедӣ буд. Ҳангоми хондани мақолаҳо шумо хоҳед дид, ки Худованд дар ҳаёти ӯ ва ба воситаи он барои баракати бузург чӣ гуна кор кард. Ҳатто беҳтар, Худо ҷалол ёфт! Ҳамин чиз барои мо низ метавонад дуруст бошад, агар мо ба Худованд иҷозат диҳем, ки кори Худро дар ҳаёти мо анҷом диҳад – ҳатто дар рӯзҳои ноумедии мо.
