Ёфтани сулҳ ва ситоиш дар миёни озмоишҳои тағйирнопазири ҳаёт

«Ҳамин тавр, Падар, зеро ки ин дар назари Ту некӯ намуд.» (Матто 11:26)

Дар ҳаёти қариб ҳар як инсон чизҳое ҳастанд, ки ӯ ҳеҷ гоҳ интихоб намекард, ки мехост аз онҳо халос шавад, аммо ҳеҷ гоҳ тағйир дода намешаванд. Ин масъалаи нуқсонҳои ҷисмонӣ ё ғайримуқаррарӣ аст. Ё ин метавонад бемории музмин, сабук бошад, ки моро танҳо намегузорад. Боз ин метавонад ихтилоли асабӣ ё эмотсионалӣ бошад, ки ҳамчун меҳмони номатлуб боқӣ мемонад.

Бисёриҳо ҳаёти шикастхӯрдаро мегузаронанд, орзу мекунанд, ки чӣ мешуд, агар танҳо. Агар танҳо онҳо баландтар мебуданд. Агар танҳо онҳо зеботар мебуданд. Агар танҳо онҳо дар оилаи дигар, нажод ё ҳатто ҷинси дигар таваллуд мешуданд. Агар танҳо онҳо барои бартарӣ дар варзиш сохта мешуданд. Агар танҳо онҳо саломатии комилро медонистанд.

Дарсе, ки ин одамон бояд омӯзанд, ин аст, ки дар қабули он чизе, ки тағйир дода намешавад, сулҳ вуҷуд дорад. Он чизе ки мо ҳастем, мо бо файзи Худо ҳастем. Ӯ ҳаёти моро бо муҳаббати бепоён ва ҳикмати бепоён ба нақша гирифтааст. Агар мо мисли Ӯ медидем, мо чизҳоро маҳз ҳамон тавре ки Ӯ кардааст, тартиб медодем.

Аз ин рӯ, мо бояд битавонем бигӯем: «Ҳамин тавр, Падар, зеро ки ин дар назари Ту некӯ намуд.»

Аммо як қадами дигар ҳам ҳаст. Мо набояд ин чизҳоро бо рӯҳияи таслими хоксорона қабул кунем. Донистани он ки онҳо аз ҷониби Худои муҳаббат иҷозат дода шудаанд, мо метавонем онҳоро сабаби ситоиш ва шодӣ гардонем. Павлус се маротиба дуо кард, ки хори ӯ дар ҷисм дур карда шавад. Вақте ки Худованд файзро барои таҳаммули хор ваъда дод, Ҳавворӣ хитоб кард: «Аз ин рӯ, ман бо камоли майл дар заъфҳои худ фахр хоҳам кард, то қудрати Масеҳ бар ман қарор гирад» (2 Қӯринтиён 12:9).

Ин яке аз нишонаҳои камолоти рӯҳонӣ аст, вақте ки мо метавонем дар шароити зоҳиран номусоиди ҳаёт шодӣ кунем ва онҳоро ҳамчун воситаи ҷалол додани Худо истифода барем. Фанни Кросби ин дарсро дар аввали ҳаёт омӯхт. Вақте ки ӯ ҳамагӣ ҳаштсола буд, шоираи нобино навишт:

Оҳ, чӣ кӯдаки хушбахте ҳастам
Гарчанде ки ман намебинам!
Ман қарор додам, ки дар ин ҷаҳон
Қаноатманд хоҳам буд.
Чӣ қадар баракатҳоро ман лаззат мебарам
Ки дигар одамон надоранд!
Пас гиря кунед ё оҳ кашед, зеро ман нобино ҳастам
Ман наметавонам ва намехоҳам!