Натарсед
Ба вазъияти ҷаҳон дар оғози соли нав нигоҳ карда, тааҷҷубовар аст, ки имондорон ҳанӯз дар ин ҷо ҳастанд ва интизори вохӯрӣ бо Худованд дар ҳаво (1 Таслӯникиён 4:17) мебошанд. Умеди дерина идома дорад: «Шояд имрӯз».
Мутаассифона, вазъияти бад дар ҷаҳони ба истилоҳ «масеҳӣ» низ вуҷуд дорад. Довуд садҳо сол пеш дар бораи халқи Худованд, Исроил, чунин ҳис мекард, вақте ки навишт:
Ёрӣ деҳ, Худованд, зеро марди парҳезгор аз байн меравад! Зеро содиқон аз миёни фарзандони одам нопадид мешаванд (Забур 12:1 NKJV).
Он вақт одамон мегуфтанд: «Бо забони худ пирӯз мешавем; лабҳои мо аз они худамон аст; кӣ бар мо Худованд аст?» (ояти 4). «Мо ... мо ... мо» – оё ин муносибате нест, ки мо дар ҳар куҷое, ки назар мекунем, мебинем? Роҳҳои «мо» ва «ман» дар миёни мардону занон аз Ҳастӣ 3, вақте ки Одам ва Ҳавво ба гуноҳ афтоданд, вуҷуд дошт. Тафаккури мор – Шайтон – боқӣ мемонад:
Шарирон аз ҳар тараф сайр мекунанд, вақте ки пастӣ дар миёни фарзандони одам баланд мешавад (Забур 12:8).
Чӣ тавсифи дақиқе барои ҷомеае, ки мо дар он зиндагӣ мекунем!
Баръакс, онҳое аз мо, ки худро мазлум ҳис мекунанд ва оҳ мекашанд, аз ваъдаи Худованд баҳра мебаранд:
Ман ӯро дар амнияте, ки ӯ орзу мекунад, ҷойгир мекунам (ояти 5).
Бешубҳа, татбиқи ин ваъда барои масеҳиёни ҳақиқӣ вақте фаро мерасад, ки мо дар ҳузури Худованд ҳастем, хоҳ тавассути марги ҷисмонӣ ё рабудан. Бо вуҷуди ин, ҳатто дар ҳоле ки мо ин лаҳзаро интизорем, ки ин саҳнаро тарк кунем, амният дар «суханони Худованд» (ояти 6) пайдо мешавад. Онҳо, оят идома медиҳад, «... суханони пок ҳастанд, мисли нуқрае, ки дар кӯраи замин озмуда шудааст, ҳафт маротиба пок карда шудааст». Суханони Ӯ комил ва бениҳоят арзишманданд.
Пас савол барои мо ин аст: «То чӣ андоза мо суханони Худовандро қадр мекунем?» Онҳо дар 66 китоби Китоби Муқаддас ба мо дода шудаанд. Ҳар як китоб муҳим аст, як китоб ба мо дар фаҳмидани дигаре кӯмак мекунад. Омӯзиши Навиштаҳо бояд бодиққат, тавре ки Рӯҳи Худо таълим додааст, анҷом дода шавад. Он чизеро, ки Худованд гуфт, вақте ки бо шогирдони худ сухан мегуфт, суханони Худро бо сулҳ пайваст карда, баррасӣ кунед:
Ин чизҳоро Ман ба шумо гуфтам, дар ҳоле ки бо шумо будам. Аммо Ёвар, Рӯҳи Муқаддас, ки Падар ба исми Ман мефиристад, Ӯ ҳама чизро ба шумо таълим медиҳад ва ҳама чизеро, ки Ман ба шумо гуфтам, ба ёди шумо меорад. Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам; на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш наёбад ва натарсад (Юҳанно 14:25-27).
