Ба сармусиқанавоз. Ба оҳанги «Нобуд накун». Михтоми Довуд, вақте ки ӯ аз Шоул ба ғор гурехт.
- Ба ман раҳм кун, эй Худо, ба ман раҳм кун! Зеро ҷони ман ба Ту таваккал мекунад; ва дар сояи болҳои Ту паноҳ мебарам, то ин балоҳо гузаранд.
- Ман ба Худои Таоло фарёд хоҳам кард, ба Худое, ки ҳама чизро барои ман ба ҷо меорад.
- Ӯ аз осмон мефиристад ва маро наҷот медиҳад; Ӯ он касро, ки маро фурӯ бурданӣ аст, сарзаниш мекунад. Селоҳ Худо раҳмат ва ростии Худро мефиристад.
- Ҷони ман дар миёни шерон аст; ман дар миёни писарони одамон, ки ба оташ афрӯхта шудаанд, хобидаам, Ки дандонҳояшон найза ва тир аст, ва забонашон шамшери тез.
- Баланд шав, эй Худо, аз болои осмонҳо; бигзор ҷалоли Ту бар тамоми замин бошад.
- Онҳо барои қадамҳои ман тӯр омода кардаанд; ҷони ман хам шудааст; Онҳо пеши ман чоҳ кофтаанд; худашон ба миёни он афтодаанд. Селоҳ
- Дили ман устувор аст, эй Худо, дили ман устувор аст; ман суруд мехонам ва ҳамду сано мегӯям.
- Бедор шав, ҷалоли ман! Бедор шав, уд ва арфа! Ман субҳро бедор мекунам.
- Ман Туро, эй Худованд, дар миёни халқҳо ҳамду сано мегӯям; ман ба Ту дар миёни миллатҳо суруд мехонам.
- Зеро раҳмати Ту то осмонҳо мерасад, ва ростии Ту то абрҳо.
- Баланд шав, эй Худо, аз болои осмонҳо; бигзор ҷалоли Ту бар тамоми замин бошад.
