«Аммо онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав хоҳанд кард; онҳо бо болҳо мисли уқобҳо баланд хоҳанд шуд! Онҳо давида хоҳанд рафт — ва хаста нахоҳанд шуд; ва онҳо роҳ хоҳанд рафт — ва беҳуш нахоҳанд шуд». (Ишаъё 40:31)
«Оё Ту моро эҳё нахоҳӣ кард, эй Худованд?» (Забур 85:6)
Эй ҷони ман! Оё ту аз ҳолати пастшавии худ огоҳӣ? Оё роҳравии ту бо Худо камтар аст, муҳаббатҳои ту камтар осмонӣ? Оё ту наздикии огоҳона ба тахти раҳматро камтар ҳис мекунӣ, муоширати ту бо Наҷотдиҳандаат кам шудааст? Оё дуо камтар имтиёз аст, назар ба пеш? Оё набзҳои ҳаёти рӯҳонӣ сусттар, номунтазам ва спазмодикӣ шудаанд? Оё нони ҳаёт камтар лаззатбахш аст? Оё чизҳои намоён, муваққатӣ ва моддӣ воқеиятҳои ноаён ва абадиро иваз мекунанд? Оё ту ба ин ҳолати худқаноатмандии хоболуд, ин мутобиқати ҳаёти худ бо ҷаҳон ғарқ мешавӣ, тамоми хушбахтии дини ҳақиқиро аз даст медиҳӣ ва ҳаёти беҳтари ояндаро зери хатар мегузорӣ? Бархез! Худои худро даъват кун! «Оё Ту моро эҳё нахоҳӣ кард, эй Худованд?»
Ӯ метавонист чизе ҷуз радди хушкшударо барнагардонад,
«Чӣ қадар вақт ман мехостам шуморо ҷамъ кунам — аммо шумо намехостед!»
«Эфройим ба бутҳои худ пайваст шудааст — ӯро танҳо гузоред!»
Аммо «дар хашм, Ӯ раҳматро ба ёд меорад».
«Онҳо мисли ғалла эҳё хоҳанд шуд».
«Даҳони Худованд онро гуфтааст».
Чӣ тавр ва дар куҷо файзи эҳёкунандаро ёфтан мумкин аст? Ӯ ба шумо, дар ин ваъдаи гаронбаҳо, калидромедиҳад. Ин дар зонуҳои хамшудаи шумост — бо бозгашт ба ҳуҷраи дуои партофташуда ва камрафтаи шумо! «Онҳое, ки Худовандро интизоранд!» «Худовандро интизор шавед; дилшод бошед, ва Ӯ дили шуморо қавӣ хоҳад кард; интизор шавед, мегӯям, Худовандро!»
